Friday, 09 December 2022

കുഞ്ഞിബുക്ക്​


Text Formatted

എന്റെ തീവണ്ടിക്കുറിപ്പുകള്‍ അഥവാ

ബുക്ക് ഓഫ് സെല്‍ഫ് ടോക് - 6

കോവിഡ് കാലത്തെ മിനിസ്‌ക്രീന്‍ വീക്ഷണങ്ങള്‍

നെറ്റ്ഫ്ലിക്‌സില്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ സീരിയലുകള്‍ കാണാനാവുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പത്തു വർഷംമുമ്പ്  ഞാന്‍ കണ്ട കറാച്ചിയും ഹൈദരാബാദും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇസ്ലാമാബാദും ലാഹോറും കാണാനുള്ള ഒരു കൗതുകം എന്നെ പിടികൂടി.

Image Full Width
Image Caption
‘സിന്ദഗി ഗുല്‍സാര്‍ ഹെ','ഹംസസഫർ', 'ഇഷ്ഖ്- ഈ-ലാ',‘ദൊബാര' എന്നീ സീരിയലുകളിൽ നിന്ന്
Text Formatted

രുണ്ടുമൂടിയ കാര്‍മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്‍, ഇടതോരാതെയുള്ള മഴ, കാറ്റ്, കൊടുങ്കാറ്റ്.

പകലെപ്പോള്‍ തീരുന്നുവെന്നറിയില്ല, രാത്രി എപ്പോള്‍ തുടങ്ങുന്നുവെന്നുമറിയില്ല. വെയിലും ഇരുളും മാറി മാറി വരുന്ന കാലം. കനത്ത മഴയിലെ ബാങ്കുവിളിയില്‍ മൂവന്തിയും മഗ്രിബും അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന ഒരു മഹാമാരി ദിനം. 

അവിചാരിതമായി ഞാനെത്തിച്ചേര്‍ന്നത്​ നസീര്‍ തുറാബിയുടെ ഗസലുകളിലേക്ക്. 

हमसफ़र था मगर उस से हमनवाई न थी
 कि धूप छाँव का आलम रहा जुदाई न थी 
(എന്റെ ആത്മമിത്രമായിരുന്നു അവന്‍ 
എങ്കിലും, പൊരുത്തപ്പെടാനാവാതെ...
വെയിലും തണലും ഇടകലര്‍ന്ന വേള, 
എങ്കിലും, വേര്‍പിരിയാനാവാതെ...)

കോവിഡ് മഹാമാരി ഇന്ത്യയില്‍ പിടിമുറുക്കി, ഗംഗയില്‍ മൃതദേഹങ്ങള്‍ ഒഴുകുന്നതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പുറത്തുവന്നപ്പോള്‍ കുറച്ചു പാകിസ്ഥാനികള്‍ ഇന്ത്യക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതായി ഒരു വാര്‍ത്തയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും ശത്രുരാജ്യങ്ങളായി കാണുന്ന മനോരോഗികള്‍ ഇക്കാലത്തും ധാരാളമുള്ളപ്പോള്‍, അതിരുകള്‍ മറന്ന്​, സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്ന കുറച്ചുപേരെങ്കിലും ഇരുരാജ്യങ്ങളിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്നൊരു സമാധാനം പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

വിഭജനം മൂലം എവിയൊക്കെ രക്തം ചീന്തിയിട്ടുണ്ടാവും, ആര്‍ക്കൊക്കെ ആഴത്തില്‍ മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ടാവണം. അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ പാകിസ്ഥാനിലും ബംഗ്ലാദേശിലും മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലുമുണ്ടാവാം. വിഭജനം മാത്രമായിരുന്നോ ഒരേ ഒരു മാര്‍ഗം എന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നവര്‍, അവരിലൊരാളാവണം തുറാബി. 

വാക്സിന്‍ കണ്ടുപിടിക്കും മുമ്പ്, ഒരു മഹാമാരിക്കൊപ്പം എന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായിരുന്ന ഒരു വേളയില്‍, സന്ധ്യയില്‍ തികച്ചും ഉദാസീനയായി, മറ്റൊന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാനാവാതെ, നീണ്ട ലോക്ക്ഡൗണ്‍ രാപകലുകള്‍ എണ്ണിയെണ്ണി കടന്നുപോകവേ, ടി.വിയുടെ റിമോട്ടും പിടിച്ച്​ സ്‌ക്രോള്‍ ചെയ്തു കളിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി നെറ്റ്ഫ്ലിക്‌സില്‍ ‘സിന്ദഗീ ഗുല്‍സാര്‍ ഹേ,' ‘ഹംസഫര്‍,' എന്നീ സീരിയലുകള്‍ കാണാനിടയായത്. ഈ പാക് സീരിയലുകളിലേക്ക്​ എന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് ഗസലുകളാണ്. രണ്ടിന്റെയും ടൈറ്റില്‍ സോങ്ങ്‌സ് എഴുതിയത് നസീര്‍ തുറാബിയാണ്. 

nazeer
നസീര്‍ തുറാബി/ Photo: Geo TV

2021 ജനുവരി 10ന്​ പാക്കിസ്ഥാന്‍ കവി നസീര്‍ തുറാബി അന്തരിച്ചപ്പോഴേക്കും ലോകമെമ്പാടും മഹാമാരി പിടിമുറുക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗസലുകള്‍ സീരിയലുകളില്‍ വന്നതിനുശേഷമാണ് ഈ കവി ഇത്ര ജനപ്രിയനായതെന്നു തോന്നുന്നു. അറുപതുകളില്‍ അദ്ദേഹമെഴുതിയ കവിതകള്‍ പുസ്തകമാക്കുന്നതുതന്നെ 2000നുശേഷമാണ്.

‘ഹം സഫര്‍’ എന്ന ഗസല്‍ വാസ്തവത്തില്‍ എഴുതിയത് സീരിയലിനു വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. സീരിയലിന്റെ കഥപോലെ രണ്ടുപേരുടെ പ്രണയകഥയിലൂടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്ന കവിതയല്ല ആ ഗസല്‍. 1971-ല്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി വിഭജിക്കപ്പെട്ട്​ ബംഗ്ലാദേശ് ഉണ്ടായപ്പോള്‍ നസീര്‍ തുറാബി ധാക്കയില്‍ ഇരുന്നെഴുതിയതാണ് ഈ കവിത. ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചിട്ടും വിഭജിക്കേണ്ടിവന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വേദനാജനകമായ അവസ്ഥയില്‍ നൊന്തെഴുതിയ വരികള്‍. പാകിസ്ഥാന്‍ കടന്നുപോയ രണ്ടാം പിളര്‍പ്പ്. ഇണങ്ങാന്‍ കൂട്ടാത്തവര്‍ക്കിടയിലാണ് വിഭജനമുണ്ടാവുക. ആ വിഭജനം മൂലം എവിയൊക്കെ രക്തം ചീന്തിയിട്ടുണ്ടാവും, ആര്‍ക്കൊക്കെ ആഴത്തില്‍ മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ടാവണം. ആ മുറിവ് ഇനിയും ഉണങ്ങാത്തവരുണ്ടാവാം. അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ പാകിസ്ഥാനിലും ബംഗ്ലാദേശിലും മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലുമുണ്ടാവാം. വിഭജിക്കപ്പെട്ട ദേശങ്ങളിലുടെനീളം വേദന പേറുന്ന കുറച്ചു മനുഷ്യരുണ്ടാവണം. വിഭജനം മാത്രമായിരുന്നോ ഒരേ ഒരു മാര്‍ഗം എന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നവര്‍, അവരിലൊരാളാവണം തുറാബി. 

partition
ഇന്ത്യ- പാക്കിസ്​ഥാൻ വിഭജനക്കാലത്തെ ദൃശ്യം / photo: wikipedia

നെറ്റ്ഫ്ലിക്‌സില്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ സീരിയലുകള്‍ കാണാനാവുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പത്തു വർഷംമുമ്പ് ഞാന്‍ കണ്ട കറാച്ചിയും ഹൈദരാബാദും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇസ്ലാമാബാദും ലാഹോറും കാണാനുള്ള ഒരു കൗതുകം എന്നെ പിടികൂടി. ഞാന്‍ കണ്ട കറാച്ചിയിലെ സ്ട്രീറ്റുകള്‍, മാര്‍ക്കറ്റുകള്‍, ക്ലിഫ്ടണ്‍ ബീച്ച്, പോര്‍ട്ട് ഗ്രാന്‍ഡ്, സിന്ധു നദി, എല്ലാം ഒരു വട്ടം കൂടി കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം എന്റെ മഹാമാരിക്കാലത്തെ ഉദാസീനതയില്‍നിന്ന് തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് പിടിച്ചുമാറ്റി എന്നെ ഉഷാറാക്കി. ഡിപ്രഷനുകളുടെ കയങ്ങളില്‍നിന്ന് എന്തേലും കച്ചിത്തുമ്പു പിടിച്ച് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ അല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ മിടുക്കിയാണ്. ഒരിക്കലും ഡിപ്രഷനുവേണ്ടി ഡോക്ടറെ കാണേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല; മരുന്നുകളൊന്നും കഴിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. പെട്ടെന്നുള്ള യാത്രകള്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്‌തോ, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്ക്, വളരെ നിസ്സാരവും പുച്ഛവുമെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സിനിമകള്‍ കണ്ടോ, ഡാന്‍സ് പ്രോഗ്രാമുകള്‍ കണ്ടോ ഞാന്‍ എന്റെ ‘മൂഡ് സ്വിങ്‌സ്' നിയന്ത്രിക്കാറുണ്ട്. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ മനസ്സില്‍തോന്നിയതൊക്കെ പേപ്പറില്‍ കുറിച്ചുവയ്ക്കും. പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും വായിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കുതന്നെ മലയാളം സീരിയയിലുകളെ വെല്ലുന്ന എന്റെ കണ്ണീര്‍ കദനകഥകള്‍ വായിച്ചു ചിരിയാണ് വരാറുള്ളത്. അവയൊക്കെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ നാണക്കേടായതിനാല്‍ കത്തിച്ചുകളയുകയാണ് പതിവ്. 

മനസ്സിന്റെ ഒരു പാച്ചിലാണ് എന്നെ അപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനും എഴുതാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ചില പ്രത്യേക ഡിപ്രസ്​ഡ്​ ദിനങ്ങളില്‍ സംഗീതവും നൃത്തവും ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ആഴത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ കൂടുതലറിയാന്‍ ഗൂഗിളില്‍ തെരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. കിഷോരി അമോങ്കാറിന്റെ സംഗീതം കൂടുതല്‍ ആസ്വദിച്ചത് ഒരു ഡിപ്രസ്​ഡ്​ അവസ്ഥയിലാണ്. ഹിന്ദുസ്ഥാനിയും കര്‍ണാട്ടിക് സംഗീതവും ഫ്ലൂട്ടും കതകടച്ച്​ ഒറ്റക്കൊരു മുറിയിലിരുന്ന് കേള്‍ക്കുന്നത്​ അപാരസുഖമാണ്. പിങ്ക് ഫ്‌ളോയിഡ് ആണെങ്കില്‍ ഗിത്താർ മാത്രം കേട്ടാല്‍ മതി, മറ്റൊരു ലഹരിമരുന്നിന്റെയും ആവശ്യം വരില്ല... ‘ I have become comfortably numb' എന്നവസ്ഥയില്‍ ഞാനും എത്തും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ റിച്ചുകുട്ടനെന്ന ഋതുരാജിനുപോലും എന്നെ എന്റെ മഹാമാരിദിനങ്ങളിലെ ഡിപ്രഷന്റെ അന്തമില്ലാത്ത കയങ്ങളില്‍നിന്ന് പിടിച്ചുയര്‍ത്താന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു ഞാന്‍ പറയും ഒരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ. അങ്ങനൊരു കച്ചിതുമ്പായി മാറിയതാണ് പാകിസ്ഥാന്‍ സീരിയലികളോട് എനിക്ക് അവിചാരിതമായി തോന്നിയ ഒരിത്, ഒരു ...ഇഷ്ഖ്. 

പാകിസ്ഥാനില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ പല സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും, സുരക്ഷാപ്രശ്‌നം കാരണം സമയവും അനുവാദവും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങള്‍ കയറിയ കടകളില്‍ പോലും ഞങ്ങളെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പോലെയാണ് അവര്‍ സല്‍ക്കരിക്കാന്‍ തയ്യാറായത്. പലരുടെയും ജീവിതാഭിലാഷമായി പറഞ്ഞത്, മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇന്ത്യ കാണണമെന്നാണ്. 

എന്റെ ഹൃസ്വമായ കറാച്ചി- ഹൈദരാബാദ് ട്രിപ്പില്‍ ആരെയും അടുത്തറിയാനും അവരുടെ ജീവിതം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഔദ്യോഗിക യാത്രക്കിടയില്‍ പരിചയപ്പെട്ട പലരും അവരുടെ കൂടെ അല്പം കൂടി സമയം ഞങ്ങളിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാശിച്ചിരുന്നു. മുംബൈ പ്രസ്​ ക്ലബ്ബും കറാച്ചി പ്രസ് ക്ലബ്ബും സംയുക്തമായി സംഘടിപ്പിച്ച അഞ്ചു ദിവസം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു സൗഹൃദ സന്ദര്‍ശനമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്. പാകിസ്ഥാനില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ പല സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും, സുരക്ഷാപ്രശ്‌നം കാരണം സമയവും അനുവാദവും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങള്‍ കയറിയ കടകളില്‍ പോലും ഞങ്ങളെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പോലെയാണ് അവര്‍ സല്‍ക്കരിക്കാന്‍ തയ്യാറായത്. പലരുടെയും ജീവിതാഭിലാഷമായി പറഞ്ഞത്, മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇന്ത്യ കാണണമെന്നാണ്. ആകെപ്പാടെ ഞാന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ച ഒരേയൊരു വീട് ശ്രീ ബി. എം. കുട്ടിയുടേതായിരുന്നു. 2019-ല്‍ അന്തരിച്ച ബി.എം. കുട്ടി എന്ന ബിയ്യത്തു മൊഹിയുദ്ദിന്‍ കുട്ടി; തിരൂരിലെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍നിന്ന് ഒളിച്ചോടി ബോംബൈയിലെത്തി, ഗള്‍ഫിലേക്കാണെന്നു പറഞ്ഞ്​ കബളിക്കപ്പെട്ട് കറാച്ചിയുടെ തീരത്തെത്തി, പാക്കിസ്ഥാന്‍ പൗരനായി മാറിയ മലയാളിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയായ Sixty Years in Self- exile: No regrets; a political autobiography സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം എനിക്ക് സമ്മാനിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം മറന്നില്ല. 

bm ktty
ബി. എം. കുട്ടി/ photo: hasilbizenjo/Twitter

കറാച്ചി നഗരത്തിന്​ പല മുഖങ്ങളുണ്ട്. ധനികരുടെ ആഡംബര വസതികളുടെ ആസ്ഥാനമായ ക്ലിഫ്ടണ്‍ പണ്ട് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത്​ ‘ഹവാബന്ദര്‍' ആയിരുന്നു. വ്യവസായികളുടെ കേന്ദ്രം. സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഒരു വീട് സ്വപ്നം കാണാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത വിധം ക്ലിഫ്ടണിലെ റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ് ബിസിനസ്​ വളര്‍ന്നിരിക്കയാണ്. സാധാരണക്കാരുടെ മൊഹല്ലകള്‍ ക്ലിഫ്ടന്‍ വിട്ട്​ ദൂരെയാണ്. ഇടുങ്ങിയ റോഡുകളും ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളും ബസും ട്രക്കും നിറഞ്ഞ നിരത്തുകളും അത്തരം മൊഹല്ലകളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. വിദ്യാഭാസവും ജോലിയുമുള്ളവര്‍ അല്പം നല്ല വീടുകളില്‍ ഇടത്തരം സുഖങ്ങളോടെ ജീവിക്കുന്നു. പഠിപ്പും ജോലിയും ഇല്ലാത്തവര്‍ കൂലിപ്പണി ചെയ്ത്​ ചേരികളില്‍ ജീവിക്കുന്നു. ഒരു ചേരിയില്‍ പോലും ഇടമില്ലാത്തവര്‍ നിരത്തുവക്കില്‍ ഉറങ്ങുന്നു, തെണ്ടുന്നു, ചിലപ്പോള്‍ അല്ലറചില്ലറ മോഷണവും തട്ടിപ്പറിയും നടത്തുന്നു.

പാകിസ്ഥാന്‍ ടെലിവിഷന്‍ ചരിത്രത്തില്‍ മാത്രമല്ല ഏഷ്യയില്‍ത്തന്നെ ആദ്യമായി ഒരു ടെലിവിഷന്‍ നെറ്റ്​വർക്ക്, ഹം ടി.വി നെറ്റ്​വർക്ക്, തുടങ്ങിയ ആദ്യ വനിത, സുല്‍ത്താനാ സിദ്ദിഖി ആണ്.

ഒരു പാകിസ്ഥാന്‍ യാത്രയുടെ നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ എന്നെ ഹം ടിവിയിലേക്കടുപ്പിച്ചു എന്നുതന്നെ പറയാം. ആദ്യമായി ഞാന്‍ കണ്ട സീരിയല്‍ ‘സിന്ദഗി ഗുല്‍സാര്‍ ഹെ' ആയിരുന്നു. നസീര്‍ തുറാബിയുടെ സുന്ദരമായ ഒരു ഗസലിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തില്‍ ആരംഭിക്കുന്ന സീരിയല്‍ സാമൂഹികമായും സാമ്പത്തികമായും രണ്ടുതലങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന രണ്ടു വ്യക്തികളുടെ അവിചാരിതമായ കണ്ടുമുട്ടലിലൂടെ വളര്‍ന്ന ഒരു പ്രണയകഥയാണ്. പാകിസ്ഥാനിലെ ജനപ്രിയ കഥാകാരിയും തിരക്കഥാകൃത്തുമായ ഉമേറാ അഹ്​മദിന്റെ ആ പേരില്‍ തന്നെയുള്ള നോവലിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി, ഉമേറാ തന്നെ തിരക്കഥയെഴുതി സുല്‍ത്താന സിദ്ദിഖി എന്ന പാകിസ്ഥാന്‍ ‘മീഡിയ മുഗള്‍' സംവിധാനം ചെയ്ത, സുല്‍ത്താനയുടെ മരുമകള്‍ മോമിനാ ദുരൈദ് നിര്‍മിച്ച ഈ സീരിയല്‍ 2012-ല്‍ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തതാണ്. പാകിസ്ഥാന്‍ ടെലിവിഷന്‍ ചരിത്രത്തില്‍ മാത്രമല്ല ഏഷ്യയില്‍ത്തന്നെ ആദ്യമായി ഒരു ടെലിവിഷന്‍ നെറ്റ്​വർക്ക്, ഹം ടി.വി നെറ്റ്​വർക്ക്, തുടങ്ങിയ ആദ്യ വനിത, സുല്‍ത്താനാ സിദ്ദിഖി ആണ്. തുടക്കം മുതല്‍ ഇന്നു വരെ ഹം ടി.വിയുടെ വിജയം നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരാനുള്ള മുഖ്യ കാരണം സുല്‍ത്താനയുടെ നൈപുണ്യവും കഠിനാധ്വാനവും വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന കഴിവുകളുള്ള ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകളെ ഒത്തൊരുമിപ്പിച്ച്​ ഒരു കുടക്കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കഴിവുമാണ്. 

sulthana
സുല്‍ത്താനാ സിദ്ദിഖി

സിന്ദഗി ഗുല്‍സാറിന്റെ മുഖ്യ ഗാനമായ ‘സിന്ദഗി ഗുല്‍സാര്‍ ഹെ'യുടെ ഒരു വേര്‍ഷന്‍ പാടിയത് ഹാദിഖാ കിയാനി ആണ്. കിയാനി ശ്രദ്ധേയായ ഒരു ഗായിക മാത്രമല്ല, നല്ല അഭിനേത്രിയും, ഗിറ്റാറിസ്റ്റും, ഗാനരചയിതാവും മ്യൂസിക് കമ്പോസറും കൂടിയാണ്. കിയാനിയുടെ ഇമ്പമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ നസീര്‍ തുറാബിയുടെ ഗസല്‍ ആഴ്ചകളോളം എന്റെ ഉള്ളില്‍ അലയടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു (https://www.youtube.com/watch?v=CHPC9ZDByLQ).

സിന്ദഗി ഗുല്‍സാറിലും ഹംസഫറിലും ജീവിതത്തിന്റെ വൈരുധ്യങ്ങളാണ് എടുത്തുകാണിക്കുന്നത്. ഒരേ നഗരത്തില്‍ രണ്ടു ഭാഗത്ത്​ ജീവിച്ചുവളര്‍ന്നവര്‍. സാമ്പത്തികമായും സാംസ്‌കാരികമായും അവര്‍ ഭിന്നരാണ്; കാഴ്ചപ്പാടും ഇടപെടലുകളും, വെവ്വേറെയാണ്. സിന്ദഗി ഗുല്‍സാറില്‍ ഒരു ലോവര്‍ ക്ലാസ്​ കുടുംബത്തിലെ ഭര്‍ത്താവുപേക്ഷിച്ച ഒരു അധ്യാപികയുടെ മൂന്നു പെണ്‍മക്കളില്‍ ഒരുവളാണ് കഷഫ് മുര്‍ത്താസ (സനം സൈയ്യിദ്). മൂന്നു പെണ്മക്കളെ പ്രസവിച്ചു, ആണ്‍കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കാത്ത കാരണം കൊണ്ടുമാത്രം ഭര്‍ത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ച സ്വന്തം അമ്മയുടെ കുടുംബ പ്രാരാബ്ധങ്ങളും, രണ്ടറ്റവും തുന്നിക്കെട്ടാനുള്ള പാടുപെടലും അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഒരു ബാഗ് ചീത്തയായാലോ, ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളി പൊട്ടിയാലോ അതിന്​ യാതൊരു പരിഗണനയും കൊടുക്കാതെ കുട്ടികളുടെ പഠിപ്പും ഭാവിയും മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട്​ജീവിക്കുന്നൊരമ്മ. കഷഫിന്റെ മനസ്സില്‍ ലോകത്തുള്ള എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെ ചതിയന്മാരാണ്. സ്വന്തം സുഖം തേടി കുടുംബമുപേക്ഷിച്ചുപോകുന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വൈവാഹിക ജീവിതത്തോട് അവള്‍ക്ക്​ ഒരു നെഗറ്റിവ് മനോഭാവമാണുള്ളത്. അവളുടെ ചിന്തകള്‍ അവളുടെ ഡയറി എഴുത്തിലൂടെയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അവളുടെ അമ്മയുടെ ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം പോലെ എന്നെങ്കിലും ഒരു നല്ല കാലം വരും എന്ന പ്രതീക്ഷ അവള്‍ക്കില്ല. ചിലര്‍ക്കുമാത്രം എല്ലാ സുഖങ്ങളും നല്‍കുകയും, മറ്റു ചിലരെ പ്രശ്‌നങ്ങളുടെ പടുകുഴികളില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവാത്തവണ്ണം കുരുക്കിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് അവള്‍ അല്ലാഹുവിനോട് പരാതി പറയാറുണ്ട്.

zindagi
'സിന്ദഗി ഗുല്‍സാർ ഹേ' സീരിയലിലെ രംഗം

പഠനത്തില്‍ മിടുക്കിയായ അവള്‍ നഗരത്തിലെ പേരുകേട്ട യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ അഡ്മിഷന്‍ ലിസ്റ്റില്‍ ഒന്നാം റാങ്കും സ്‌കോളർഷിപ്പും നേടുന്നു. അവള്‍ക്കുചുറ്റുമുള്ള ധനികരുടെ ലോകം കണ്ട്​ അമ്പരക്കുന്നുണ്ട്, ആഡംബര കാറുകളില്‍ വന്നിറങ്ങി, വിലകൂടിയ ഉടുപ്പുകളും ചെരുപ്പുകളും ബാഗും ധരിച്ചു ചെത്തിനടക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ അവള്‍ ഒറ്റപ്പെടുന്നതായി തോന്നാറുണ്ട്. എങ്കിലും തന്റേടത്തോടെ, സധൈര്യം ഉറച്ച കാല്‍വെപ്പോടെ മുന്നേറുന്ന അവളെ ‘വെറുമൊരു സാധാരണ പെണ്‍കുട്ടി' എന്ന മുന്‍ധാരണയോടെയാണ് അവളുടെ സഹപാഠി, സറൂണ്‍ ജുനൈദ് (ഫവാദ് ഖാന്‍) ആദ്യമൊക്കെ കാണുന്നത്. പക്ഷെ, അവളുടെ അസാധാരണമായ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തില്‍പെട്ട്​ അവളിലേക്ക് അവന്‍ കൂടുതല്‍ അടുക്കുകയാണ്. ഒരു സമ്പന്ന കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് വന്ന അവന്, അന്നുവരെ അവന്‍ കണ്ട സ്ത്രീകളില്‍ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തയാണ് കഷഫ്. അവന്റെ ചുറ്റും പാറി നടക്കാത്ത, അവന്റെ പ്രഭാവലയത്തില്‍ വീഴാത്ത അവനും അവളും സമാന്തരമായി നീണ്ടുകിടക്കുന്ന റെയില്‍ പാളങ്ങള്‍ പോലെ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചശേഷം ജീവിതയാത്രയില്‍ ഒന്നിച്ചുപോകാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു.

2011ൽ ഞാന്‍ കറാച്ചി സന്ദര്‍ശിക്കുന്ന സമയത്ത്​, ആയിശ ബീവി എന്ന പാകിസ്ഥാന്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ സ്ത്രീയെ മതനിന്ദ നടത്തി എന്നാരോപിച്ച്​ തൂക്കികൊല്ലാന്‍ വിധിച്ച സമയമാണ്. ‘ബ്ലാസ്​ഫെമി’ ഭേദഗതി നിയമത്തിന്​ സഹായിക്കുന്നവരെ ജനം കൂട്ടം ചേര്‍ന്ന് ആക്രമിച്ചു കൊല്ലുന്ന കാലം.

വ്യക്തിത്വമുള്ള സ്ത്രീ, ഒരു ‘ബ്രേവ്‌ലുക്ക് ' ഉള്ള മുഖം, സനം സയ്യിദിന്റെ മികച്ച അഭിനവപാടവമാണ് ഈ സീരിയയിലിലുടനീളം. ഹംസഫറില്‍ നായകനായ അഷര്‍ ഹുസൈന്‍ (ഫവാദ് ഖാന്‍) തന്നെക്കാള്‍ സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ, ഖിറാദിനെ (മഹീറാഖാന്‍) വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ നിര്ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു പൊരുത്തപ്പെടലിന്റെ വക്കിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ആ ബന്ധം ബന്ധുക്കള്‍ മൂലം ആടിയുലയുന്നു. അതുവരെ സൗമ്യയായ നായിക അതോടെ പോരാളിയെ പോലെ രോഗിയായ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യത്തിനായി പൊരുതുന്നു. ഒടുവില്‍ ശാന്തമായ ഒരു കുടുംബജീവിതം നായകനും നായികയും വീണ്ടെടുക്കുന്നു. പൊടുന്നനെ വന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റില്‍ ആടിയുലഞ്ഞ പ്രണയ ബന്ധത്തിന്റെ പൊട്ടാത്ത കണ്ണികള്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു ഒരിക്കല്‍ കൂടി അവര്‍ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചുചേര്‍ന്ന്​ ജീവിക്കുന്നതോടെ കഥ തീരുന്നു. ഫര്‍ഹാത് ഇഷ്തിയാഖ് എഴുതിയ ഹംസഫര്‍ എന്ന നോവലിന്റെ തിരക്കഥ എഴുതിയതും അവര്‍ തന്നെ. ‘പ്രണയകഥകളുടെ റാണി' എന്നാണ് ഇഷ്തിയാഖിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. 

humsafar
ഹംസസഫർ സീരിയലിൽ നിന്ന്

കഥകള്‍ വെറും സാധാരണവും ലളിതവുമാണ്. പക്ഷെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സാമ്പത്തിക- സാമൂഹിക തലങ്ങളില്‍ പെട്ട കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തിലൂടെ പാക്കിസ്ഥാനിലെ ഇന്നത്തെ സമൂഹികാവസ്ഥ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് വ്യക്തമാകുന്നു. സമ്പന്നര്‍ക്ക് ആരെയും പേടിക്കണ്ട. എന്തും ആകാം. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്ന സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍. മതാനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ പോലും പാലിക്കണമെന്ന് ഒരു നിബന്ധനയുമില്ലാത്ത വീടുകള്‍. ഭര്‍ത്താവിനോട് പറയാതെ വീട്ടിനുപുറത്ത്​ ലേറ്റ് നൈറ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും, രാജ്യത്തിന് പുറത്ത്​ കോണ്‍ഫറന്‍സുകള്‍ക്കും പോകുന്ന ഭാര്യ, അങ്ങനെയുള്ള അമ്മയെ കണ്ടു പഠിച്ച മകള്‍, ഭാവി വരനോട്, ‘ഭര്‍ത്താവിനെ കാത്ത് വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഭാര്യ ആവാന്‍ പറ്റില്ല' എന്നുപറയുന്ന ന്യൂ ജനറേഷന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയാണ് (സിന്ദഗി ഗുല്‍സാര്‍ ഹെ). പക്ഷെ എന്നാലും ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം സ്വന്തം അനിയത്തിക്കാണെങ്കിലും അത്രയ്ക്ക് അനുവദിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. പുരുഷന്മാരുടെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്ക് കാലം എത്ര മാറിയാലും കാര്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുന്നില്ല. പക്ഷെ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സില്‍ പുരുഷകേന്ദ്രിതമായ സാമൂഹിക സങ്കല്പങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം പരിവര്‍ത്തനം ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. വിദ്യാഭാസത്തിന്​മുന്‍തൂക്കം കൊടുക്കുന്ന ഇടത്തരം കുടുംബങ്ങളിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട അമ്മമാര്‍ക്കാണ് കുട്ടികളെ, അതും പെണ്‍കുട്ടികളെ, വളര്‍ത്താനുള്ള ചുമതല. ഭര്‍ത്താവിന് ഒന്നിലധികം ഭാര്യമാരെ വിവാഹം കഴിക്കാനുള്ള അനുമതി ഉണ്ട്. പക്ഷെ പരിത്യജിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീ എത്ര മാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് കുട്ടികളെ വളര്‍ത്തുന്നതെന്നു സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. അവളുടെ പെണ്മക്കള്‍ വിവാഹം ചെയ്യാതെ ഉന്നത വിദ്യാഭാസം ചെയ്യുന്നതും സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കുന്നതുമെല്ലാമാണ് സമൂഹത്തിന്റെ പ്രശ്‌നം.

സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിനുവേണ്ടി നിലനില്‍ക്കുന്ന മുഖ്യ സംഘടനയായ ഔരത് ഫൗണ്ടേഷന്റെ കറാച്ചി ഓഫീസ്​ ഞാൻ സന്ദര്‍ശിച്ചു. അവിടെ വച്ചാണ് ഞാന്‍ ദുരഭിമാന കൊലകളില്‍ നിന്നെങ്ങനൊക്കെയോ രക്ഷപ്പെട്ട്​ അവിടെ താമസിക്കുന്നവരെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. പലരുടെയും കണ്ണുകളില്‍ ഭീതി വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല.

2011ൽ ഞാന്‍ കറാച്ചി സന്ദര്‍ശിക്കുന്ന സമയത്ത്​, ആയിശ ബീവി എന്ന പാകിസ്ഥാന്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ സ്ത്രീയെ മതനിന്ദ നടത്തി എന്നാരോപിച്ച്​ തൂക്കികൊല്ലാന്‍ വിധിച്ച സമയമാണ്. ‘ബ്ലാസ്​ഫെമി’ ഭേദഗതി നിയമത്തിന്​ സഹായിക്കുന്നവരെ ജനം കൂട്ടം ചേര്‍ന്ന് ആക്രമിച്ചു കൊല്ലുന്ന കാലം. പഞ്ചാബ് ഗവര്‍ണര്‍ സല്‍മാന്‍ തസീര്‍ ആയിശാ ബീവിയുടെ വധശിക്ഷക്കെതിരെ പ്രതികരിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രം കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അക്കാലത്തെ ന്യൂനപക്ഷസമുദായ മന്ത്രി ഷാബ്ബാസ്ട് ഭട്ടി ബ്ലാസ്​ഫെമി നിയമത്തില്‍ ഭേദഗതി വരുത്തണമെന്ന് പറഞ്ഞതിനാലാണ് 2010ൽ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ദുരഭിമാനക്കൊലകളുടെ നാട്, ആസിഡ് അറ്റാക്കുകളും ബാലവേലകളും തുടരുന്ന നാട്. 

aurath
കറാച്ചിയിലെ ഔരത് ഫൗണ്ടേഷന്റെ ഒരു പരിപാടി / photo : aurat foundation

സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിനുവേണ്ടി നിലനില്‍ക്കുന്ന മുഖ്യ സംഘടനയായ ഔരത് ഫൗണ്ടേഷന്റെ കറാച്ചി ഓഫീസ്​ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ എനിക്ക് സാധിച്ചു. അവിടെ വച്ചാണ് ഞാന്‍ ദുരഭിമാന കൊലകളില്‍ നിന്നെങ്ങനൊക്കെയോ രക്ഷപ്പെട്ട്​അവിടെ താമസിക്കുന്നവരെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. പലരുടെയും കണ്ണുകളില്‍ ഭീതി വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്കവിടെ കൗണ്‍സലിംഗ് ലഭിച്ചിരുന്നു. ശാരീരിക മുറിവുകളും ചികില്‍സിച്ചിരുന്നു. അവര്‍ക്ക്​ താമസസൗകര്യവും ഭക്ഷണവും കൊടുത്ത്​, അവരുടെ ഭീതി അകറ്റി, സ്വയം ചെയ്യാവുന്ന ജോലികളില്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ട പരിശീലനം കൊടുക്കുന്ന സ്ഥാപനമായിരുന്നു അന്ന് ഔരത് ഫൗണ്ടേഷന്‍. പ്രണയിച്ചു പോയി എന്ന കുറ്റത്തിന്, നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും കൊല്ലാന്‍ വരുന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടവര്‍. ആ നാട്ടില്‍ നിന്ന് ഇത്രയെങ്കിലും പുരോഗമനപരമായ സ്ത്രീപക്ഷ സീരിയലുകലുണ്ടാകുമെന്ന്​ ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. 

കുടുംബബന്ധങ്ങള്‍ക്ക്​ പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുന്ന, എന്നാല്‍ സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കാത്ത, സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭാസത്തിനും ജോലിക്കും പ്രോത്സാഹനം നല്‍കുന്ന പ്രോഗ്രസ്സീവായ പുരുഷന്മാരേയും ഹം ടീ വി സീരിയലുകളില്‍ കാണാം. അല്ലാഹുവിന്റെ അദൃശ്യമായൊരു സാന്നിധ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു കഥാപാത്രത്തിലൂടെ സീരിയല്‍ കഥകളിലുണ്ടാകും. അല്ലാഹുവിന്റെ മെസ്സേജുകള്‍ അത്തരം കഥാപാത്രങ്ങള്‍ പ്രേക്ഷകരിലെത്തിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊരിക്കലും മറ്റു മതങ്ങളെ നിരാകരിക്കുന്നതോ ചെറുതായി കാണുന്നതോ അല്ല. താലി മാഹാത്മ്യം, പൂജകളുടെയും വഴിപാടുകളുടെയും ഗുണങ്ങളും തിരുകിക്കേറ്റുന്ന ട്രെന്‍ഡ് നമ്മുടെ നാട്ടിലുമുണ്ടല്ലോ. 

ഇന്ത്യയിലെ അമ്മായിയമ്മ- മരുമകള്‍ കഥകള്‍ കേട്ടുമടുത്ത പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് സിന്ദഗി ഗുല്‍സാര്‍ ഹെ അല്ലെങ്കില്‍ ഹംസഫര്‍ എന്നീ സീരിയലുകള്‍ ഒരു ആശ്വാസം തന്നെയാവും. മികച്ച അഭിനയം, വലിച്ചുനീട്ടാത്ത സംഭാഷണങ്ങള്‍, കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കനുയോജ്യമായ വേഷവിധാനം, ചമയലുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധയാര്‍ജ്ജിക്കുന്നവയാണ് അവ. ഇന്ത്യന്‍ സീരിയലുകളില്‍ കഥ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ലെങ്കിലും, മേക്കപ്പ് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചു പോകും, അതിലൂടെയാണ് ടെലിവിഷന്‍ റേറ്റിംഗ് തന്നെ കൂടുന്നതും കുറയുന്നതും എന്നുപോലും തോന്നാറുണ്ട്. അതനുസരിച്ചാണ്, മാലകളും വളകളും കമ്മലുകളും വിപണിയിലെത്തുന്നത്. കഥ എന്തായാലും അനുമാനിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ, വേണമെങ്കില്‍ സംഭാഷണം പോലും കേള്‍ക്കാതെ തന്നെ മനസ്സിലാവും. പശ്ചാത്തല സംഗീതമെന്നുവച്ചാല്‍ ഡയലോഗ് പോലും മുങ്ങിപ്പോകും. പക്ഷെ ഞാന്‍ കണ്ട ചില പാക് സീരിയലുകളില്‍ ഹൃദ്യമായ പശ്ചാത്തല സംഗീതം മുന്നിട്ടു നിന്നിരുന്നു. സ്‌നിഗ്ദ്ധമായൊരു അനുഭവമാണ് ഈ സീരിയലുകള്‍ പ്രദാനം ചെയ്തത്. 

നല്ലത്​ ചിന്തിക്കുക, നല്ലത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുക എന്നീ തത്വങ്ങളില്‍ നിന്നുയിര്‍ത്തിരിഞ്ഞ കഥകളാണ് പാക്കിസ്ഥാന്‍ സീരിയലുകളില്‍ പലതും. വില്ലന്റെ വിജയം കാംക്ഷിക്കുന്നില്ല. അല്ലാഹുവിനോട് വിശ്വാസമില്ലാതെ, ബിസിനസും പണവും മാത്രം ചിന്തിച്ച്​, പാവങ്ങളുമായി സംസ്സര്‍ഗത്തിനു വഴങ്ങാത്ത, നായകനെ സ്‌നേഹമെന്താണെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങള്‍

വലിയൊരു ഗുണം, ഞാന്‍ കണ്ട സീരിയലുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ 25-30 എപ്പിസോഡുകളില്‍ കൂടാറില്ല എന്നതുതന്നെ. നമ്മുടെ മെഗാസീരിയലുകള്‍ പോലെ നൂറും ഇരുന്നൂറും അഞ്ഞൂറും എപ്പിസോഡുകള്‍ കണ്ട്​ മുഷിയണ്ട. അത്തരം സീരിയലുകള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി കാണണമെന്ന് ഒരു നിര്‍ബന്ധവുമില്ല, ആഴ്ചകള്‍ക്കും മാസങ്ങള്‍ക്കും ശേഷം വെറുതെ ഒരു എപ്പിസോഡ് കണ്ടാല്‍ മതി, കഥ മനസ്സിലാവാന്‍. വലിച്ചുനീട്ടി, സാന്ത്വനം പോലുള്ള സീരിയലുകളിലെപോലെ ഒരേ കാര്യങ്ങള്‍ പല കഥാപാത്രങ്ങളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ച്​... ഞാന്‍ കണ്ട പാക് സീരിയലുകള്‍ ഒന്നും ബോറടിപ്പിക്കാറില്ല. വാചകക്കസര്‍ത്തില്ല. വിഷയദാരിദ്ര്യമില്ല. 

വില്ലന്‍- വില്ലത്തി കഥാപാത്രങ്ങളുണ്ട്, സീരിയല്‍ തീരുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ അവര്‍ക്ക്​ പണി കിട്ടിയിരിക്കും. കാരണം; നല്ലത്​ ചിന്തിക്കുക, നല്ലത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുക എന്നീ തത്വങ്ങളില്‍ നിന്നുയിര്‍ത്തിരിഞ്ഞ കഥകളാണ് പാക്കിസ്ഥാന്‍ സീരിയലുകളില്‍ പലതും. വില്ലന്റെ വിജയം കാംക്ഷിക്കുന്നില്ല. അല്ലാഹുവിനോട് വിശ്വാസമില്ലാതെ, ബിസിനസും പണവും മാത്രം ചിന്തിച്ച്​, പാവങ്ങളുമായി സംസ്സര്‍ഗത്തിനു വഴങ്ങാത്ത, നായകനെ സ്‌നേഹമെന്താണെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങള്‍ (ഇഷ്ഖ്- ഈ-ലാ) അതിനൊരുദാഹരണമാണ്.

dobara
'ദൊബാര' സീരിയലിൽ നിന്ന്

ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണാനന്തരം തന്നേക്കാള്‍ പ്രായം കുറഞ്ഞ പുരുഷനെ പ്രേമിച്ചു വിവാഹം കഴിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേഷത്തില്‍ ഹാദിഖി കിയാനി അഭിനയിച്ച ‘ദൊബാര' എന്ന സീരിയലില്‍ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തില്‍ മാത്രം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന ‘സോഷ്യല്‍ സ്റ്റിഗ്മ' (ദുഷ്‌കീര്‍ത്തി) എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാര്യ മരിച്ചശേഷം ഭര്‍ത്താവ്​ ആരെ വേണമെങ്കിലും കല്യാണം കഴിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷെ ഒരു സ്ത്രീ അങ്ങനൊരു തീരുമാനമെടുത്താല്‍ ലോകം കീഴ്‌മേല്‍ മറിയും എന്ന ധാരണയെ തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്ന നല്ല ധൈര്യമുള്ള ഒരു കഥാതന്തുവായി എനിക്കുതോന്നിയ സീരിയലാണ് ദൊബാര. അതിന്റെ കഥ എഴുതിയതും ഒരു സ്ത്രീയാണ്, സര്‍വത് നസീര്‍. ഉമേറാ അഹ്മദിന്റെ ‘ബേഹദ്ദ് ', ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണശേഷം വിവാഹം കഴിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഭാര്യ സ്വന്തം മകളുടെ പ്രതികരണങ്ങളെ നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. ഒടുവില്‍ അവളുടെ ഇഷ്ടത്തോടെ, രണ്ടാമത് വിവാഹം കഴിക്കുന്നു.

വാസ്തവത്തില്‍ ഓരോ വീട്ടിലും, അല്ലെങ്കില്‍ അയൽപക്കത്തെ വീടുകളില്‍ നടക്കുന്ന സാധാരണ സംഭവങ്ങള്‍ സീരിയലുകളായി കാണാന്‍ എന്താ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകള്‍ക്ക്, താല്‍പ്പര്യമെന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ മറ്റെല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു ഇടവേള കിട്ടാനായിരിക്കും...

വാസ്തവത്തില്‍ ഓരോ വീട്ടിലും, അല്ലെങ്കില്‍ അയൽപക്കത്തെ വീടുകളില്‍ നടക്കുന്ന സാധാരണ സംഭവങ്ങള്‍ സീരിയലുകളായി കാണാന്‍ എന്താ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകള്‍ക്ക്, താല്‍പ്പര്യമെന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ മറ്റെല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു ഇടവേള കിട്ടാനായിരിക്കും, ‘ദുഃഖങ്ങള്‍ക്കിന്നു ഞാന്‍ അവധികൊടുത്തു' എന്ന് പാടിയിരിക്കുന്നപോലെ. അല്ലെങ്കില്‍ ആ പേരില്‍ ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാന്‍. ഏകാന്തതയില്‍ മടുത്ത്​, ഒരു ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കി മനസ്സിനെ ഒന്ന് വ്യതിചലിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണോ?

എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും കൃത്യമായി കാണുന്ന സീരിയലുകലുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവരോട്​ ഐക്യദാര്‍ഢ്യം രേഖപ്പെടുത്താന്‍ എന്റെ സമയത്തിനനുസരിച്ച സീരിയലുകള്‍ ഞാനും കാണുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഞാന്‍ മിസ്സ് ചെയ്ത ഭാഗങ്ങളുടെ കഥ അമ്മ ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞു തരും. അമ്മ മിസ്​ ചെയ്ത ഭാഗം ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. അന്നൊന്നും ഹോട്ട്സ്റ്റാര്‍ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി ‘കുങ്കുമപ്പൂവ്' എന്ന സീരിയലിന്റെ കഥ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ടുറങ്ങാന്‍ പോയ അമ്മ എന്നന്നേക്കുമായി എന്നെ വിട്ടുപോയി.

സന്ധ്യക്ക് വാര്‍ത്ത കേട്ട്​, അത്താഴം കഴിക്കുന്ന വരെ അമ്മക്ക് ബോറടിക്കാതിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു സീരിയല്‍ വീക്ഷണം. എന്നാലും അച്ഛന്‍ അമ്മയോടൊപ്പം സീരിയല്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ മറുപടി ഇതാണ്, ‘അമ്മിണി കാണുന്നു, ഞാന്‍ കൂട്ടിനിരിക്കുന്നു.' ഒരാള്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്ക് കൂട്ടായിരുന്നു, ജീവിച്ചപ്പോഴും, മരിച്ചപ്പോഴും.  ▮

ലീല സോളമൻ

എഴുത്തുകാരി. മാധ്യമപ്രവർത്തക. എക്കണോമിക് ആന്റ് പൊളിറ്റിക്കല്‍ വീക്കിലിയുടെ അസിസ്റ്ററ്റന്റ് എഡിറ്റർ ആയിരുന്നു.

Audio