Sunday, 28 November 2021

ക്ലാസ്റൂം ഓര്‍മകള്‍


Text Formatted

ആണിയടിച്ചുപൊടിഞ്ഞ ഒരു ചോരത്തുള്ളി

മലകള്‍ തഴുകി ഒഴുകും നീര്‍ച്ചാലുപോലെ എന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകള്‍ ആ മുടിയിഴകളിലൂടെ പലവട്ടം ഒഴുകി. കാറ്റുവീശി എന്റെ കണ്ണുകളടഞ്ഞു തുറന്നപ്പോള്‍ ജനലിനിടയിലൂടെ ക്രൂശിലേറ്റിയവന്റെ നെഞ്ചു കാണായി. ആണിയടിച്ചു പൊടിഞ്ഞ, കട്ടിയായി തിളങ്ങുന്ന ചോരത്തുള്ളികളില്‍ നിന്ന് ചുവന്ന പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഉതിര്‍ന്നുവീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

Image Full Width
Image Caption
സിസ്​റ്ററിനോടൊപ്പം അമ്മു വള്ളിക്കാട്ട്​
Text Formatted

രു ഡിസംബറിലാണ് ഞാന്‍ സിസ്റ്ററിനെ വീണ്ടും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. 
മുന്‍പ് എത്രയോ തവണ ഞാന്‍ തരാതരം ഓര്‍ക്കുകയും മറക്കുകയും ചെയ്തവരാണ് അവര്‍. മനുഷ്യര്‍ സത്വരമായ ആവശ്യം, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷത്തിലെ അവസരം നോക്കുന്നവരാണെന്നും, സ്വയം കല്‍പിക്കപ്പെടുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ പ്രക്ഷേപിക്കുന്ന നന്മ, കരുതല്‍ എന്നിവ നമ്മളുടെ ആസന്നാവശ്യങ്ങളുടെ പൂര്‍ത്തിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ലെങ്കില്‍ തന്നിലെ നിരാസവും സ്വാര്‍ഥതയുമായി പോരിട്ട് പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നതാണെന്നും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ബന്ധങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും നിലനില്‍പ്പിനും ഇതേ സൂത്രവാക്യത്തില്‍ തന്നെ ഉത്തരം തേടുന്നവരാണ് മനുഷ്യര്‍. ഞാനും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴുമല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവോടുകൂടി തന്നെയാണ് ഇത് എഴുതുന്നത്. 

പതിനൊന്നാമത്തെ വയസ്സില്‍, ആറാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് സിസ്റ്റര്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന, കന്യാസ്ത്രീകള്‍ നടത്തിവരുന്ന സ്‌കൂളിലേക്ക് ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വരുന്നത്. മഠത്തിലെ കന്യാസ്ത്രീകളെ ഞങ്ങള്‍ സിസ്റ്റര്‍ എന്നാണ് വിളിക്കാറ്. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഏതോ പ്രൊവിന്‍സിലെ അംഗമായിരുന്നു ഈ പുതിയ സിസ്റ്റര്‍. അവര്‍ക്ക് മലയാളം അറിയില്ലായിരുന്നു. കേരളവും അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടുമവര്‍ അപരിചിതമായ കേരളത്തിലേക്കുവന്നത് ആയുര്‍വേദ ചികിത്സ ചെയ്യാനായിരുന്നുവെത്രെ. ചെറിയ പ്രായത്തില്‍ തന്നെ കഠിനമായി ഗ്രസിച്ച ആര്‍ത്രൈറ്റിസ് രോഗം അവരെ ലോകത്തെവിടേക്കും ശാന്തിയും വേദനയില്ലായ്മയും തേടി അയക്കുമായിരുന്നു. ആ സ്‌കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ച് ഒരു വര്‍ഷത്തെ ചികിത്സയ്ക്കായിട്ടാണ് അവരെത്തിയത്. 

അവര്‍ നിറയെ കഥകളും പാട്ടുകളും നാടകങ്ങളും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. കരുണയോടെ പെരുമാറാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു. പാഠ്യപദ്ധതിക്ക് മുകളില്‍ പലതും പഠിപ്പിച്ചു. 

അതുവരെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു രൂപം. ചുവന്നുതുടുത്ത് സുന്ദരിയായൊരു പാവക്കുട്ടിയെ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സിസ്റ്റര്‍. വെള്ളയും നീലയും നിറമുള്ള ഇസ്തിരിയിട്ട വടിപോലെയുള്ള ഉടുപ്പുമിട്ട്, മുത്തുപോലെ ചിരിക്കുന്ന സിസ്റ്റര്‍. അതുവരെ അത്ര ഭംഗിയായി മധുരിതമായി ഇംഗ്ലീഷില്‍ സംസാരിക്കുകയും പാടുകയും നന്നായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ടീച്ചര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവര്‍ സ്‌നേഹത്തോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും കൂടി ഞങ്ങളെ അടുപ്പിച്ചുനിര്‍ത്തി. സിസ്റ്റര്‍ വളരെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുമായി അടുത്തു. അവര്‍ നിറയെ കഥകളും പാട്ടുകളും നാടകങ്ങളും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. കരുണയോടെ പെരുമാറാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു. പാഠ്യപദ്ധതിക്ക് മുകളില്‍ പലതും പഠിപ്പിച്ചു. 

ഒട്ടും ഭംഗിയില്ലാത്ത കൈയക്ഷരമായിരുന്നു എന്റേത്. പേന കൊണ്ടെഴുതുമ്പോള്‍ തുള്ളിയുറ്റുന്ന മഷി പലവട്ടത്തില്‍ പുസ്തകത്തില്‍ കാണാം. കൈയിലും ചൂണ്ടുവിരലിനും നടുവിരലിനുമിടയിലും ഷര്‍ട്ടിലും ഡസ്‌ക്കിലും ബെഞ്ചിലും എല്ലാം നീല മഷി പുരണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. സിസ്റ്റര്‍ എന്റെ ബുക്കില്‍ വീണ മഷിത്തുള്ളികളില്‍ വട്ടമിട്ട് ചുവന്ന അക്ഷരത്തില്‍ "കൗ ടങ്ങ്' എന്ന് എഴുതിവെച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങള്‍ കൂട്ടിമുട്ടിക്കാന്‍ വേണ്ടി ജോലിക്കും യാത്രാക്ഷീണത്തിനും വീടുപണിക്കുമിടയില്‍ വടംവലിക്കുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. "കേയോസ്' എന്ന വാക്ക് കേട്ടാല്‍ "ഞാന്‍' എന്ന ഓര്‍മ വരുന്ന കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു അത്. ഇസ്തിരിയിടാത്ത മഞ്ഞച്ച ഷര്‍ട്ടുമിട്ട് നിറയെ മഷിപ്പാടുകളും ചെളിപിടിച്ച മുഖവും ആയിരുന്ന എന്നെ എപ്പോഴും സിസ്റ്റര്‍ വാത്സല്യത്തോടെ ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തി. 

അന്നും ഇന്നും സിസ്റ്റര്‍ വസന്തം ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. അത്രയ്ക്ക് ഊര്‍ജസ്വലയായിരുന്നു അവര്‍. വൈകുന്നേരം മറ്റു കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂള്‍ വിട്ട് വണ്ടിയില്‍ കയറി വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. അപ്പോഴും ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ തൊട്ടടുത്ത് വീടുള്ളവര്‍, നടന്നുപോകേണ്ട ദൂരത്ത് വീടുള്ളവര്‍, അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്‍ക്കും. സാധാരണ വേഷത്തില്‍ സിസ്റ്ററെ കാണണമെന്ന് എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ശിരോവസ്ത്രത്തിനുപുറകില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സിസ്റ്ററുടെ മുടി കാണിച്ചുതരണം എന്ന ആവശ്യവുമായി ഞാന്‍ ചെന്നു. എന്നാല്‍ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും സിസ്റ്റര്‍ കളിയും തമാശയും പറഞ്ഞ് എന്നെ തിരിച്ചയച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ നെറ്റിയില് അവിടെവിടെയായി ഇറങ്ങിവന്ന നനുത്ത മുടിയിഴകള്‍ ഞാന്‍ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനില്‍ക്കും. ഒരു ദിവസം കോണ്‍വെന്റ് ചാപ്പലിന്റെ അടുത്തുള്ള പച്ചക്കറി തോട്ടത്തില്‍ വച്ച് സിസ്റ്റര്‍ പറഞ്ഞു. 
"വരൂ നിനക്കെന്റ മുടി കാണണ്ടേ?' 
ഭംഗിയായി ഒതുക്കി കെട്ടിവച്ച മുടി മെല്ലെ  വകഞ്ഞുമാറ്റി മുന്നോട്ട് ഇട്ടു. എന്ത് സൗന്ദര്യമാണ് കര്‍ത്താവേ നീ എടുത്തുമാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നിപ്പോകും വിധം മനോഹരമായത്. 
മലകള്‍ തഴുകി ഒഴുകും നീര്‍ച്ചാലുപോലെ എന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകള്‍ ആ മുടിയിഴകളിലൂടെ പലവട്ടം ഒഴുകി. കാറ്റുവീശി എന്റെ കണ്ണുകളടഞ്ഞു തുറന്നപ്പോള്‍ ജനലിനിടയിലൂടെ ക്രൂശിലേറ്റിയവന്റെ നെഞ്ചു കാണായി. 
ആണിയടിച്ചു പൊടിഞ്ഞ, കട്ടിയായി തിളങ്ങുന്ന ചോരത്തുള്ളികളില്‍ നിന്ന് ചുവന്ന പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഉതിര്‍ന്നുവീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പൂപ്പരവതാനി അവര്‍ക്കുവേണ്ടി വിരിച്ച പോലെ നിലം ചുവന്നുനിന്നു. ചാപ്പലിലെ മോസൈക്ക് തറയിലെ ഓരോ കല്ലുകളും പല വര്‍ണത്തിലുള്ള ഇത്തിരി പൂക്കളായി. ഈശോ ഇറങ്ങിവന്ന് അവര്‍ക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടിയതായി എനിക്ക് തോന്നി. നീണ്ട കൊലുന്നനെ മുഖമുള്ള വെള്ളക്കാരന്‍ കര്‍ത്താവിന്റെ സുന്ദരിയായ മണവാട്ടി.  

ammu
അമ്മു വള്ളിക്കാട്ട് ബട്ടിന്‍ഡ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍

ആറാംക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു. സിസ്റ്റര്‍ ചികിത്സ പൂര്‍ത്തീകരിച്ച് കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് കേരളം വിട്ടുപോകാന്‍ ഒരുങ്ങി. നീണ്ട വേനലവധിയില്‍ അവരുടെ വിയോഗം വെയിലേറ്റുവാടി. ഒന്നില്‍ നിന്ന് ഒന്നിലേക്കു തുമ്പി പോലെ പറക്കുന്ന കുട്ടിക്കാലം. ഒരു വേദനയിലും ഉടയാത്ത മനസ്സ്. അവര്‍ കേരളം വിട്ട് അലഹബാദിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുപായി. ഞാന്‍ കരഞ്ഞിരുന്നതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും മായാതെ അവരുടെ ഓര്‍മകള്‍ ക്ലാസ് മുറിയും വിട്ട് എന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് സിസ്റ്റര്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കത്തുകളും ക്രിസ്മസ് കാര്‍ഡുകളും അയച്ചിരുന്നു. ഒരു കത്തിന് പോലും ഞാന്‍ മറുപടി എഴുതിയതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. 

രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനുശേഷം ഒരിക്കല്‍ സിസ്റ്റര്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതി; അവര്‍ അലഹബാദില്‍ നിന്ന് മാഗ്ലൂര്‍ക്ക് പോകുന്നു, ട്രെയിന്‍ രാത്രി എട്ടുമണിയോടടുപ്പിച്ച് കാലിക്കറ്റ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുമെന്നും, ഞാന്‍ സിസ്റ്ററെ കാണാനായി വരണമെന്നും. ഞാന്‍ ശരിക്കും വിഷണ്ണയായി. അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കലും എന്നെ കോഴിക്കോട് സ്റ്റേഷനില്‍ രാത്രി കൊണ്ടുപോകില്ല എന്നുറപ്പായിരുന്നു. ജോലികഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഏറെ വൈകി വരുന്ന അച്ഛന്‍. അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വണ്ടി പിടിച്ചു വേണം എന്നെ എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് കൊണ്ടുപോകാന്‍. കോഴിക്കോട് നിന്ന് രാമനാട്ടുകര വരെയുള്ള വിദൂരയാത്ര അസാധ്യമായിയെനിക്കുതന്നെ തോന്നി. സ്വന്തമായി ഒരു വാഹനവും സൗകര്യവും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, ചെലവും അധ്വാനവും ഏറെയുള്ള ഒരനാവശ്യമായിരുന്നു എന്ന് ഉള്ളില്‍ തോന്നിയിരിക്കണം. അതുകെണ്ടുതന്നെ അമ്മയോട് ചോദിക്കാന്‍ പോലും ഞാന്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല. കത്ത് അമ്മയെ കാണിച്ചുവെങ്കിലും അമ്മ ഒന്നും  ഇങ്ങോട്ടു ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. 
മധ്യവര്‍ഗ കുടുംബത്തിന്റെ യാത്രാപരിധി എന്ന ക്ലേശം മറയില്ലാതെ എന്നെ ദുഃഖിതയാക്കി. അന്ന് അനുഭവിച്ചതിന്റെ  ഭാരം ഇന്നും എന്നെ വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല എന്നുതോന്നുന്നു. സിസ്റ്റര്‍ അന്നേദിവസം ട്രെയിനില്‍ എന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് പുറത്തേക്ക് ജനലഴികളിലൂടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ട്രെയിന്‍ വരുന്നതും തമ്മില്‍ കണ്ടുമുട്ടാതെ സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ടുപോകുന്നതും ഓര്‍ത്തോര്‍ത്ത്  ഞാന്‍ ഏറ്റം വിഷാദം പൂണ്ടു. എന്തൊരു ഭാരമേറിയ ദുഃഖമായിരുന്നത്. 

വീട്ടിലറിഞ്ഞാല്‍ ഒരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ലാത്ത യാത്രയ്ക്ക് അവന്റെ ഒത്താശയോടെ വിശദമായി പദ്ധതിയിട്ടു. സിസ്റ്റര്‍ക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങളും വാങ്ങി യാത്ര പുറപ്പെടേണ്ട ദിവസവും കാത്തുകിടന്നു. എന്നാല്‍ പോകുന്നതിന് തലേന്ന് എന്റെ ദേഹമാസകലം പരുപരുത്ത കുരുക്കള്‍ പൊന്തി.

പിന്നീട് ഞാന്‍ സിസ്റ്ററെ ഏറെ നാളത്തേക്ക് തേടി പോയതേയില്ല. അവരെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധവും നിസ്സഹായതയും എന്നെ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു കത്ത് പോലും എഴുതാന്‍  ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. നഷ്ടബോധം എന്നൊന്ന് ഉള്ളിലിങ്ങനെ നീറിനീറി കനല്‍ പോലെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആരോടും ഒരിക്കലും പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടില്ലാത്തൊരു നോവ് മനസ്സിലെവിടെയോ തങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 
ആ ബന്ധം നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കാത്തതിന്റെ സാമൂഹിക- സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. മറവിയില്‍ അവരെ കൊരുത്തുവച്ച് എന്റെ ബോധത്തെ ഞാന്‍ കുറ്റമറ്റതാക്കി. 

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞാന്‍ മൈസൂരില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന സമയം.
സിസ്റ്ററെക്കറിച്ചുള്ള ആധി വീണ്ടും എന്നെ തേടിയെത്തി. പലവഴിക്ക് അന്വേഷിച്ച് ഞാന്‍ സിസ്റ്ററുടെ നമ്പര്‍ കൈക്കലാക്കി. എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന മറ്റു രണ്ടുപേര്‍ നിരന്തരം സിസ്റ്ററുമായി സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും അവരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു. അവര്‍ അന്ന് മംഗ്ലൂരിലായിരുന്നു. കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്ന സുഹൃത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ മൈസൂരില്‍ നിന്ന് മംഗ്ലൂരിലേക്ക്  ബാംഗ്ലൂർ- മംഗ്ലൂർ എക്​സ്​പ്രസിൽ പോയി അവരെ കാണാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു. വീട്ടിലറിഞ്ഞാല്‍ ഒരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ലാത്ത യാത്രയ്ക്ക് അവന്റെ ഒത്താശയോടെ വിശദമായി പദ്ധതിയിട്ടു. സിസ്റ്റര്‍ക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങളും വാങ്ങി യാത്ര പുറപ്പെടേണ്ട ദിവസവും കാത്തുകിടന്നു. എന്നാല്‍ പോകുന്നതിന് തലേന്ന് എന്റെ ദേഹമാസകലം പരുപരുത്ത കുരുക്കള്‍ പൊന്തി. പിറ്റേദിവസം ഞാന്‍ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ എല്ലാം വൃഥാവിലായി. ആ യാത്ര ഞാന്‍ മാറ്റിവെച്ചു, എന്നെന്നേക്കുമായി.

പിന്നീട് സിസ്റ്ററെ കാണാനുള്ള മോഹം വീണ്ടും തോന്നിയത് കോഴിക്കോട് വച്ചാണ്. അവരുടെ മഠത്തിനു കീഴിലുള്ള കോണ്‍വെന്റില്‍ പോയി അവരെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടുമോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. അവിടുത്തെ അന്തേവാസികള്‍ക്കാര്‍ക്കും അവരെ അറിയുക പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടെത്തല്‍ അസാധ്യമാണ് എന്ന് കരുതിയിരിക്കെ ടീപ്പോയില്‍ വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു മാഗസിന്‍ വെറുതെ ഞാന്‍ മറിച്ചുനോക്കി. ഒരു ചിത്രത്തില്‍ കുട്ടികളുമായി ചെടികള്‍ നടുന്ന സിസ്റ്ററിനെ ഞാന്‍ കണ്ടു. എനിക്ക് കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. 
ഇവരാണ് ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന സിസ്റ്റര്‍! അടിക്കുറിപ്പ് നോക്കി. ഇവിടെയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സിസ്റ്റര്‍ ആരെയോ വിളിച്ച് നമ്പര്‍ തരപ്പെടുത്തി. 

വളരെ ഉയരത്തില്‍ പറത്തുകയും പിന്നെ പിടിവിട്ടു കളയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പട്ടം പോലെയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയും. എനിക്കൊരിക്കലും അത് പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി വെക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം വീണ്ടും കോഴിക്കോട് ആയിരുന്ന സമയത്ത് സിസ്റ്ററെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. അന്നേരം ഞാന്‍ വിവാഹിതയും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയുമായിരുന്നു. അത്തവണ സിസ്റ്റര്‍ ഞാന്‍ വളര്‍ന്നു വലിയ കുട്ടിയായത് വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല എന്നും ഭര്‍ത്താവിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ഫോട്ടോകളൊക്കെ അയച്ചുതരണം എന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു. ഇനി ഇടയ്ക്കിടക്ക് ഇങ്ങനെ ഞാന്‍ വിളിക്കും എന്നുറപ്പ് കൊടുത്തു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഫോട്ടോ എല്ലാം അയച്ചുകൊടുക്കാം എന്നുറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞുവെങ്കിലും ഞാനതൊന്നും ചെയ്തില്ല. അത്തവണ നാട്ടില്‍ ഞാനുപയോഗിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ അവസാനിക്കുന്നതോടുകൂടി ആ നമ്പറും വിളിയും അവസാനിച്ചു.

ഒരു ജീവിതം മുഴുവന്‍ പല സന്തോഷങ്ങളും ത്യജിച്ച് ആരുടെയൊക്കെയോ മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി, ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിച്ചും, ദാരിദ്ര്യവ്രതമനുഷ്ഠിച്ചും കഴിയുന്നവര്‍. അവരുടെ ജീവീതോദ്ദേശ്യം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. 

സിസ്റ്ററെ കാണാന്‍ സാധിക്കാത്തതിലുള്ള നിസ്സഹായമായ അവസ്ഥ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാതെ പൂര്‍ണമായി എല്ലാ ഇടപെടലുകളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ വിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. ഒരുതരം എസ്‌കെയ്പിസം. 
20 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടു. ഞാന്‍ വീണ്ടും സിസ്റ്ററെ കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. കണ്ടെത്തി, ഉപേക്ഷിച്ച് പിന്നെയും ശ്രമിച്ചു കണ്ടെത്തി, ഉപേക്ഷിച്ച് പോരുന്ന ഈ കളി ഇങ്ങനെ വിരാമമില്ലാതെ തുടര്‍ന്നു. അവരുടെ വേര്‍പാട് കുട്ടിക്കാലം കടന്ന് എന്നെ ആജീവനാന്തം പിന്തുടരാന്‍ പോന്നതാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. 
ഞാന്‍ ഒടുവിലത്തെ പരിശ്രമത്തില്‍, ഒരു ഡിസംബറില്‍ വീണ്ടും സിസ്റ്ററുമായി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. സിസ്റ്റര്‍ അപ്പോഴേക്കും സ്മാര്‍ട്ട് ഫോണെല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ കൂടെ പഠിച്ച ഒരു കുട്ടിയാണ് സിസ്റ്റര്‍ക്ക് സമ്മാനമായി അത് നല്‍കിയത്. അതോടുകൂടി സിസ്റ്ററുടെ ലോകം വിശാലവും സുസ്ഥിരവുമായി. ആ പ്രവൃത്തിയില്‍ അവനോടെനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആരാധന തോന്നി. സിസ്റ്റര്‍ അപ്പോഴും എപ്പോഴുമെന്നപോലെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ മാത്രം ഓര്‍ത്ത് കഴിയുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതാക്കങ്ങളില്‍  അവരെ എന്നേ ഞങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. അവര്‍ക്കു പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ഓര്‍മകള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ കൂട്ടിന്. ഒരു ജീവിതം മുഴുവന്‍ പല സന്തോഷങ്ങളും ത്യജിച്ച് ആരുടെയൊക്കെയോ മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി, ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിച്ചും, ദാരിദ്ര്യവ്രതമനുഷ്ഠിച്ചും കഴിയുന്നവര്‍. അവരുടെ ജീവീതോദ്ദേശ്യം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. 

പാല്‍ക്കുട്ടിയെ ഇട്ട് ഇരുപത് കൊല്ലം മുമ്പേ പഠിപ്പിച്ച ഏതോ ഒരു സിസ്റ്ററെ പഞ്ചാബിലെവിടെയോ കാണാന്‍ പോകുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് എല്ലാവരും മൂക്കത്തു വിരല്‍ വച്ചു.

വാര്‍ധക്യത്തില്‍ തീര്‍ത്തും ഒറ്റയായി എന്ന തോന്നലിന്റെ ആധിയും ഭയാനകമായ ഭീതിയും സിസ്റ്റര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നതായി ആദ്യത്തെ സംസാരത്തില്‍ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. രോഗപീഡയാല്‍ അവര്‍ വലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് സ്വന്തം കാര്യങ്ങള്‍ പലതും ചെയ്യാന്‍ പറ്റാത്ത സ്ഥിതിയായെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്കുതന്നെ പലതും ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. പല ദിവസങ്ങളിലും നടക്കാന്‍ പോലുമാവാത്തവിധം കഠിനമായ സന്ധിവേദന അനുഭവിച്ചു. സഹനത്തിന്റെ ആയുസ് തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തെ ഭയന്ന് നിസ്സഹായമായി ശങ്കിച്ച് ശങ്കിച്ച് മെഴുകുതിരി പോലെ അവര്‍ ഉരുകി. 
"ചൈല്‍ഡ്, വില്‍ ഐ എവര്‍ ബി എബിള്‍ റ്റു സീ യു, എഗൈന്‍ ഇന്‍ ദിസ് ലൈഫ്?' 
എന്നെന്നോട് പലവട്ടം ചോദിച്ചു. 
"സിസ്റ്റര്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ കാണാനൊരുങ്ങുകയാണ്. നമ്മള്‍ ഉടനെ കണ്ടുമുട്ടും.'
ഞാന്‍ വാക്കു കൊടുത്തു.
രണ്ട് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള കുഞ്ചുവിനെ ഭര്‍ത്താവിന്റെയും അമ്മയുടെയും അടുക്കല്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച ഞാന്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. 
"നീയെന്തു ഭ്രാന്താണ് പറയുന്നത്. ഈ പറയുന്ന സ്ഥലം എവിടെയാണ് എന്ന് വെച്ചിട്ടാ? നീ പഞ്ചാബില്‍ ഇതുവരെ പോയിട്ടില്ല, അടുത്ത ബന്ധുക്കളോ സുഹൃത്തുക്കളോ ഇല്ല.'
ഭര്‍ത്താവ് ആദ്യം വിലക്കി. 
"ഞാന്‍ പോകും, എന്തു വിലകൊടുത്തും ഞാന്‍ പോകും, എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്കുപോകാന്‍ ഒരു ഭയവുമില്ല! ഇനി ഒരു കാത്തിരിപ്പ് വയ്യ.'

പാല്‍ക്കുട്ടിയെ ഇട്ട് ഇരുപത് കൊല്ലം മുമ്പേ പഠിപ്പിച്ച ഏതോ ഒരു സിസ്റ്ററെ പഞ്ചാബിലെവിടെയോ കാണാന്‍ പോകുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് എല്ലാവരും മൂക്കത്തു വിരല്‍ വച്ചു. പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും പോയാല്‍ മതിയല്ലോ, അടുത്ത തവണ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ പോയാല്‍ മതിയല്ലോ... പലതുണ്ടായിരുന്നു നിര്‍ദേശങ്ങള്‍. വര്‍ഷങ്ങളായി കനല്‍ പോലെ ഉള്ളില്‍ നീറുന്ന ഒരു ആഗ്രഹമാണ്, ഒരു വട്ടം കൂടി അവരെ ഒന്ന് കാണണം എന്ന്. എനിക്കുവേണ്ടി പലതും സമയം കാത്തുവച്ചേക്കില്ല എന്ന ബോധ്യം അമ്മയുടെ വിയോഗത്തോടെ എനിക്കു കൈവന്നിരുന്നു. ഇന്ന് അതുമാത്രമേ എന്റെ കൈയിലുള്ളൂ. 
"നമ്മള്‍ എന്തായാലും കണ്ടുമുട്ടും,
എനിയ്ക്ക് നിങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്,
നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ കാണാന്‍ പോകുന്നു; ഞാന്‍  സിസ്റ്ററോട് ഇതാവര്‍ത്തിച്ചു
യാത്ര തീരുമാനിച്ചു വരുന്നതോടെ എനിക്ക് ചെറിയ പേടി തോന്നി. ശരിക്കും സ്ഥലമോ മര്യാദയ്ക്ക് ഭാഷയോ അറിയില്ല. ഡല്‍ഹി വരെ ഫ്ളൈറ്റ്,  തുടര്‍ന്ന് ട്രെയിനില്‍ പഞ്ചാബ് വരെ പോകണം. അതും ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് നേരെ എനിക്ക് ഫ്‌ളൈറ്റ് കിട്ടിയില്ല. അഹമ്മദാബാദ് വഴിക്കുള്ള ഫ്‌ളൈറ്റില്‍ വേണം പോകാന്‍. കുറഞ്ഞ ലേ ഓവര്‍ സമയം മാത്രം. 
"നീയും എന്റെ കൂടെ വരുമോ? എനിക്ക് ഭയം തോന്നുന്നു'; ഞാന്‍ അനീഷിനോട് പറഞ്ഞു. അവന്‍ കൂടെ വരാമെന്ന് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്റെ എല്ലാ ഭ്രാന്തിനും അവന്‍ വഴങ്ങി തന്നിട്ടേയുള്ളൂ. കുട്ടിയെ അമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യാത്രതിരിച്ചു. 

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പിറകിലേക്ക് ഞാന്‍ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്നുതോന്നി. മാര്‍ച്ചിലെ ഡല്‍ഹിയിലെ പുകയുന്ന ചൂടിലേക്ക് ഞങ്ങളിറങ്ങി. ഡല്‍ഹിയില്‍ നിന്ന് ബട്ടിന്‍ഡയിലേക്ക് ഇന്റര്‍സിറ്റി ട്രെയിനില്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. അവര്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ ഓരോ നിമിഷവും ഞങ്ങളെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 
"ഐ കാന്റ് സ്പീക്ക്. ഒണ്‍ലി ജോയ് ഓഫ് മീറ്റിങ് യു.'
എനിക്ക് വാക്കുകള്‍ കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് പലവട്ടം സിസ്റ്റര്‍ എനിക്ക് മെസ്സേജുകള്‍ അയച്ചു. അതുവായിച്ച് ഞാനും യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആനന്ദത്തിലായി.
കര്‍ത്താവിനു മുന്നില്‍ എനിക്കുവേണ്ടി എരിയുന്ന മെഴുകുതിരികള്‍ അയച്ചുതന്നു. 
ഏകദേശം വൈകുന്നേരം ആറുമണിയായി കാണും. ഇറങ്ങുന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പ് "പ്ലീസ് ഗെറ്റ് ഡൌണ്‍ ആന്‍ഡ് ഡോണ്ട് പ്രോസീഡ്' എന്നൊരു മെസ്സേജ് സിസ്റ്റര്‍ അയച്ചു.

ammu classroom
അമ്മു വള്ളിക്കാട്ട് ബട്ടിന്‍ഡ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍

ഞങ്ങള്‍ അതുപ്രകാരം മുന്നില്‍ തന്നെ കവാടത്തില്‍ കാത്തുനിന്നു. 10 മിനിറ്റ് കാത്തുനിന്ന ശേഷം അനീഷ് പറഞ്ഞു, നീ ഒന്ന് വിളിച്ചുനോക്ക്. വിളിച്ചിട്ട് എനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം വിളിച്ചിട്ടും ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്കെന്തോ ഭയം തോന്നി. 
എന്തുചെയ്യും? എനിക്ക് താമസിക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്ക് സിസ്റ്റര്‍ കോണ്‍വെന്റില്‍ തന്നെ ഏര്‍പ്പാടാക്കുന്നു എന്നാണ് അറിയിച്ചിരുന്നത്. ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. സിസ്റ്റര്‍ ഫോണെടുത്തു.
ഞാന്‍ ചോദിച്ചു; "എങ്ങോട്ടാണ് വരേണ്ടത്?, ഞാനിവിടെ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു.'
റെയില്‍സ്റ്റേഷനുമുന്നിലെ വാഹനങ്ങളുടെ മുരള്‍ച്ചയ്ക്കും കലപിലകള്‍ക്കും ഇടയിലൂടെ ഞാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.   
സിസ്റ്റര്‍ വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു; "നിങ്ങളാരാണ്? എനിക്ക് നിങ്ങളെ അറിയില്ല, ഒന്നു ഫോണ്‍ വച്ചിട്ട് പോകൂ. ഞാന്‍ വളരെ തിരക്കിലാണ്.'
ഞാന്‍ ദയനീയമായി അനീഷിനെ നോക്കി. 
"അമ്മു, ഇങ്ങനെ ഒരു ആള്‍ ഉണ്ടോ? നീ അവരോട് തന്നെയാണോ സംസാരിക്കുന്നത്? നിന്നെ ആരെങ്കിലും പറ്റിക്കുകയാണോ...?
ഒരു നിമിഷം ഞാനും ശങ്കിച്ചു പോയി. എല്ലാം കെട്ടുകഥ പോലെ തോന്നി. 
"ഇല്ല, ഇല്ല... അരമണിക്കൂര്‍ മുമ്പുപോലും എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചതാണ്.. ഇതാ നോക്ക്...'
"നീ അവരോട് ഫോണില്‍  നേരെ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?'
ഞാന്‍ നിന്നനില്‍പ്പില്‍ അന്നേവരെ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള എല്ലാ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും ഒന്ന് മനസ്സോടിച്ചു. 
"ഇല്ല, ഞാന്‍ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷേ അത് സിസ്റ്റര്‍ തന്നെയാണ്.'
"അമ്മൂ, അവര്‍ക്ക് ഓര്‍മത്തെറ്റ്... അങ്ങനെ വല്ലതും ആണോ? കിടപ്പിലോ മറ്റോ ആണോ? നിന്നെ ആരോ പറ്റിച്ചതാണ് എന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത്.'
ഞാന്‍ മതിലിന് ചേര്‍ന്നുള്ള തിണ്ണയിലിരുന്നുപോയി. റോഡിന് പുറത്തുള്ള മഞ്ഞയും പച്ചയും നിറത്തിലുള്ള ഏതോ ഒരു പഴയ ഹോട്ടല്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് അനീഷ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 
"നമ്മള്‍ അവിടെ താമസിക്കാന്‍  പോകുന്നു.'
രാത്രി ഏഴു മണി, പരിചയമില്ലാത്ത നാട്, ഭാഷ, ആളുകള്‍. അന്നേരം അവന്‍ കൂടെയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു എന്നോര്‍ത്ത് തരിച്ചുപോയി. 

പണ്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ അലക്കിത്തേച്ച വെള്ള കുപ്പായവും ധരിച്ച് സിസ്റ്റര്‍ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അവര്‍ക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന സമയം മുഴുവന്‍ ചുറ്റും പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്ന് സുഗന്ധം പരത്തുകയും മാലാഖമാര്‍ ചിറകുവിടര്‍ത്തി പറക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു

നമുക്ക് കോണ്‍വെൻറ്​ വരെ ഒന്നുപോയി നോക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ അനീഷിനോട് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഓട്ടോ എടുത്ത് കോണ്‍വെന്റ് വരെ പോയി. ഗേറ്റ്  അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അല്‍പനേരം തട്ടി നോക്കി. ഒരു വാച്ച്മാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. തുറന്നതും അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്ത് സിസ്റ്റര്‍  നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ വലിയ ആശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കി. ഓടിച്ചെന്ന് ആവേശത്തോടെ അവരെ പുണര്‍ന്നു. ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങളെല്ലാം അറിയിച്ചു. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലെ ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ നമ്പറില്‍ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്,  മറ്റാരോ ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കുന്നു എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ് സിസ്റ്റര്‍. എന്റെ കാള്‍ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നു കരുതിയാണ് അപ്പോള്‍ കയര്‍ത്തു സംസാരിച്ചത്. ബട്ടിന്‍ഡയില്‍ തന്നെ ഇറങ്ങണം, മുന്നോട്ട് പോകരുത് അത്ര മാത്രമേ അവര്‍ അവസാനത്തെ ആ മെസ്സേജില്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളൂ. 

പണ്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ അലക്കിത്തേച്ച വെള്ള കുപ്പായവും ധരിച്ച് സിസ്റ്റര്‍ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അവര്‍ക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന സമയം മുഴുവന്‍ ചുറ്റും പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്ന് സുഗന്ധം പരത്തുകയും മാലാഖമാര്‍ ചിറകുവിടര്‍ത്തി പറക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവര്‍ എന്നും എന്നും നിത്യവസന്തത്തെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. 
500 രൂപയാണ് മാസ ചെലവിന് അവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നത്. അതില്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ട ഡ്രസും സോപ്പും പൗഡറും എല്ലാം വാങ്ങിക്കണം. എങ്ങനെയിങ്ങനെ  ഭംഗിയായി കാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് എന്നെനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. എന്തായിരിക്കും ഈ ത്യാഗപൂര്‍ണമായ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ഥം? എന്നോടൊത്ത് ക്ലേശം ഇല്ലാതെ സമയം ചെലവഴിക്കാനായി, ഞാനവിടെ നിന്ന 24 മണിക്കൂറുകള്‍ അവര്‍ വേദനസംഹാരി വാരിത്തിന്നു.

classroom ammu
അമ്മു വള്ളിക്കാട്ട് സിസ്റ്റര്‍ക്കൊപ്പം

കോണ്‍വെന്റലെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലാണ് ഞങ്ങള്‍ ആ രാത്രി താമസിച്ചത്. ഈ ഏഴുപതാം വയസ്സില്‍ മര്യാദയ്ക്ക് നടക്കാന്‍ പോലും സാധിക്കാത്ത ദയനീയമായ അവസ്ഥയില്‍ പോലും ഒറ്റയ്ക്ക് പല ജോലികളും ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിന് പുറത്തുപോകാനോ ഡോക്ടറെ കാണാനോ യുവതികളായ മറ്റു കന്യാസ്ത്രീകളുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവന്നു. അവരുടെ സമയവും തരവും പോലെ മാത്രം അവര്‍ സഹായങ്ങള്‍ ചെയ്തു. ജാര്‍ഖണ്ഡില്‍ നിന്നും മറ്റ് ഉള്‍ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്ന കുറേ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇവിടങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്യാറുണ്ട്. പാവങ്ങള്‍; നിവൃത്തികേടുകൊണ്ട് കുറഞ്ഞ വേതനത്തില്‍ ജോലിചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായി വന്ന ഈ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ദയാരഹിതമായി അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്ന അടങ്ങാത്ത അമര്‍ഷം പലപ്പോഴും അന്തേവാസികളില്‍ അബലരായ വൃദ്ധരോട് കാണിക്കാറുഉള്ളതായി തോന്നി. അധികാരം പ്രയോഗിക്കാനുള്ള എല്ലാ ചെറിയ സാധ്യതകളും അവര്‍ തന്നാലാവും പോലെ നന്നായി ഉപയോഗിച്ചു. അധികാരം ഇല്ലാത്തവരെ അവഗണിക്കുകയും  ചെയ്തു. 

ക്ഷാമത്തിലാണ് മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നത്. ചൂഷകരും മര്‍ദിതരുമാണ് സഹായത്തിനുവേണ്ടി അശരണമായി കൈകള്‍ നീട്ടാറ്. സൗഭാഗ്യങ്ങളില്‍ നിലകൊള്ളുന്നവര്‍  സംസ്‌കാരസമ്പന്നരായിരിക്കും എന്നത് വലിയ തമാശയാണ്. ഇല്ലായ്മയിലുള്ള ഇടപെടലിലാണ് നമ്മളുടെ പറയപ്പെടുന്ന ഈ സംസ്‌കാരം ശരിയ്ക്കും പുറത്തുവരുന്നത്. ആ കണക്കിന് നോക്കിയാല്‍ കുറഞ്ഞ മനുഷ്യര്‍ മാത്രമേ ശരിക്കും വിശാലഹൃദയരായിട്ടുള്ളൂ. ചില താപനിലയില്‍ മാത്രം ചില പരീക്ഷണങ്ങള്‍ സാധു ആകുന്നതുപോലെ, അധികാരം പ്രീസെറ്റ് ചെയ്‌തേ ആളുകളുടെ മഹാമനസ്‌കത അളന്നു നോക്കാവൂ. പലപ്പോഴും കൊടിയ അവഗണനയിലും പരസഹായത്തിനായി അവര്‍ കെഞ്ചി, കാത്തുകിടന്നു. 

കന്യാസ്ത്രീ എന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട, നിയന്ത്രിതമായ ജീവിതബലിയിലേക്ക് പോകേണ്ടി ഇരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ? വിവാഹം ഒക്കെ കഴിച്ച് കുടുംബവും കുട്ടികളുമായി ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ! എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അവരുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടിയ മുല്ലപ്പൂ പോലെയായി.

ജീവിതം സാധാരണ മനുഷ്യരെ പോലെ  മതിയായിരുന്നു എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നുണ്ടോ. കന്യാസ്ത്രീ എന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട, നിയന്ത്രിതമായ ജീവിതബലിയിലേക്ക് പോകേണ്ടി ഇരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ? വിവാഹം ഒക്കെ കഴിച്ച് കുടുംബവും കുട്ടികളുമായി ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ! എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
അവരുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടിയ മുല്ലപ്പൂ പോലെയായി. അതികഠിനമായ വേദനയോടെ അവര്‍ കാതുകള്‍ പൊത്തി; "ഞാന്‍... ഞാന്‍... എന്റെ ഒരായുസ്സ് മുഴുവന്‍ ഇവിടെ ചെലവഴിച്ചു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ നീ എന്നോട് ചോദിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. ഞാന്‍ അത്തരത്തില്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല.'
50 വര്‍ഷം കന്യാസ്ത്രീയായി ജീവിച്ചുതീര്‍ത്ത ഒരാളോട്, ഒരുപക്ഷേ  ജീവിതത്തിലെ പരിസമാപ്തിയോടടുക്കുന്ന ഈ സമയത്ത് ഞാന്‍ അവരുടെ ജീവിതത്തെ പറ്റി ആരാഞ്ഞ ഒരു "പാസിംഗ് കമന്റ്'... അതിലെനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നി. ഇനി ഒരിക്കലും തിരുത്താന്‍ കഴിയാതെ എഴുതി തീര്‍ത്ത ഒരു പുസ്തകം. ഒന്നും ബാക്കിയില്ല. ഓരോ ഏടുകളും പറിച്ചെടുത്ത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവേണ്ടി എഴുതി. കമ്യൂണിറ്റിക്കുവേണ്ടി സ്‌കൂളുകളും ഹോസ്പിറ്റലുകളും അനാഥമന്ദിരങ്ങളും പലതും പണിതുണ്ടാക്കി. കന്യാസ്ത്രീകളായി പോകുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്നതിനാല്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് ജോലിഭാരം ഏറിവന്നു. കമ്യൂണിറ്റിയുടെ നിലനില്‍പ്പിന് ആ പാവം സ്ത്രീകള്‍ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. എവിടെയോ ആര്‍ക്കോ വണ്ടി. 

മാപ്പ്...  യൗവനവും പൂക്കളും വസന്തവും വെളിച്ചവും സ്വാദും ആഘോഷങ്ങളും കര്‍ത്താവിനൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് ഗൂഢം പങ്കുപറ്റിയതിന്, ചൂഴ്‌ന്നെടുത്തതിന്. ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ നിസ്സാരതയില്‍ അതിനെ റദ്ദ് ചെയ്തതിന്.
ഞങ്ങള്‍ ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. കളിയും തമാശയും പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതം വിലപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളില്‍ ആരെയെങ്കിലും തേടി ഇത്ര ദൂരത്തുനിന്ന് ആരെങ്കിലും വരുന്നത് പതിവല്ല എന്ന് ബാക്കിയുള്ള സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു. 
"അവരെന്നെ ഒന്ന് കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം വന്നതാണ്, അവര്‍ക്ക് മറ്റൊരു ഏര്‍പ്പാടുകളും ഇല്ല. അവരുടെ കുട്ടികളെ പോലും വീട്ടില്‍ വെച്ചിട്ടാണ് അവര്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വരുന്നത്.'- സിസ്റ്റര്‍ എല്ലാവരോടും ഗര്‍വോടുകൂടി പറഞ്ഞുനടന്നു. 

ആ രാത്രിയില്‍ അവര്‍ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കൊണ്ട് ചാപ്പലില്‍ പോയി. ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി, മൂന്നുദിവസം ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയ എന്റെ കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി, അവരെ പരിപാലിക്കുന്ന അമ്മയ്ക്കുവേണ്ടി  കര്‍ത്താവിനോട് ഉറക്കെ പ്രാര്‍ഥിച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകളില്‍നിന്ന് കണ്ണുനീര്‍ നിശബ്ദമായി ഒഴുകി. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്‌നേഹത്തോടുകൂടി വര്‍ത്തിച്ചു. ഞങ്ങളില്‍ സന്തോഷം നിറയുന്നതായി തോന്നി. ഞങ്ങളിരുവരും കുട്ടികളെപ്പോലെ ആ രാത്രി ശാന്തമായി ഉറങ്ങി.  


​​​​​​​​​​​​​​വായനക്കാര്‍ക്ക് ട്രൂകോപ്പി വെബ്‌സീനിലെ ഉള്ളടക്കത്തോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ letters@truecopy.media എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കാം.​​​​​​​

അമ്മു വള്ളിക്കാട്ട്

കവി.

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM