Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 31

ശവപ്പെട്ടിയമ്മ; കരുവറയും ഞാനേ മകളെ, നിന്റെ കല്ലറയും ഞാനേ

മരിച്ചു പോയ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തില്‍ വെച്ച് ഉറങ്ങിനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അഴുകിത്തുടങ്ങിയ ഭ്രൂണത്തെ ഉള്ളിലേറ്റി ഉറങ്ങിനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ആ സമയങ്ങളിലൊക്കെ നമ്മള്‍ സ്വയം ശവപ്പെട്ടിയായതു പോലെ തോന്നും.

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദുമേനോന്‍
Text Formatted

ഹെസിളു സുത്സിത് ഹെത്ത്ച്ചി; എന്റെ പച്ചകുത്ത് പൂര്‍വ്വിക

പ്രമോട്ടറുടെ മുഖം വിളറി. എന്റെ ഭയാക്രാന്തമായ ഒച്ച ആ പതിയില്‍ ഒരു ശബ്ദച്ചുറ്റുപോലെ കറങ്ങിക്കറങ്ങി പ്രതിധ്വനിച്ചു. 
‘സൂക്കേട് മാറാനും ഇദ് നടത്തും.'
നാരായണന്മാഷ് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്റെയവസ്ഥ ശരിക്കും ദയനീയമായിരുന്നു. ശരീരമപ്പടി കനച്ചു തളര്‍ന്നു. അസാധാരണമായ ഒരു ഭാരം എന്റെയുടലിനുണ്ടായി. നല്ല ഉയരത്തിലെത്തിയതു കൊണ്ടോ മറ്റോ മൂക്കില്‍ നിന്ന് ചോര കിനിഞ്ഞു. കിടക്കാനല്ലാതെ എനിക്കൊന്നും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വാടിയ ഒരു മനുഷ്യജീവിയായി ഞാനമ്പേ മാറി. 

മരത്തിന്റെ ഇലപൊത്തുകളിലൂടെ പലദിക്കില്‍ നിന്ന് ഇത്തിരിയിത്തിരി വെളിച്ചം, കുഴല്‍ പോലെ എന്നിലേക്കരിച്ചിറങ്ങി. ഇലനിഴലും വെളിച്ചവും ചേര്‍ന്നുവരച്ച വെയില്‍ചിത്രകാന്‍വാസായ മരച്ചോട്. എന്റെ ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്നവരുടെ ഉടലിലെല്ലാം വെളിച്ചത്തിന്റെ പോള്‍ക്കകള്‍. ഹാഡിക്കബീഢയുടെ മാന്ത്രിക മായിക വന്യസംഗീതം. ഞാന്‍ ഒരുപക്ഷെ മരിക്കുമെന്നാണോ? അതു ചോദിച്ചില്ല. എന്റെ തൊണ്ടച്ചതുപ്പിലേക്ക് നാക്ക് പൂണ്ട് താണുപോയി. മലകളും കാറ്റും കാടും മരങ്ങളും മനുഷ്യരുമൊക്കെ  ഒരു ജലപ്പരപ്പിലെന്നോണം ഒഴുകുന്നപോലെ തോന്നി.
‘എന്റെ അസുഖം മാറാനാനാണോ?' ദുര്‍ബലമായ ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
‘അതെ', പ്രമോട്ടര്‍ ശാന്ത എന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.
‘ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്...'

ചെമ്മക്കാരന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം. വായടക്കിന്‍ എന്ന  നിശബ്ദമാവാനുള്ള കല്‍പ്പനയാണത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മുറുകി. കയ്യിലിരുന്ന ഹാഡിക്കബീഡ കുലുങ്ങി. മാന്ത്രികമായ ഉച്ചാരണത്തില്‍ ഭീതിതമായൊരു മൂളക്കം.
ആജ്ഞ കേട്ട് കാറ്റ് നിന്നു. ഇലയനക്കം നിന്നു. മരത്തിലെ തേനീച്ചകള്‍ പാറുന്നതു നിര്‍ത്തി കൊമ്പിലിരുന്നു. രണ്ടരമീറ്ററോളം വാല്‍ നീളമുള്ള മൊച്ചന്മാര്‍ നിശബ്ദരായി താഴേക്കു നോക്കി. ഇലയിടുക്കിലൂടെ കടന്നുവന്ന പ്രകാശക്കുഴല്‍ മങ്ങി. മഴ പെയ്യാന്‍ പോകും പോലെ മാനം മൂടിപ്പൊട്ടി. ആകാശം നരച്ചു തുടങ്ങിയ തകരമച്ച് പോലെ ചാരമാര്‍ന്നു. പതിയെ സൂര്യനും വെളിച്ചവുമെല്ലാം നരയില്‍ മാഞ്ഞുതുടങ്ങി. മുറിവിനുമീതെ പഞ്ഞിവെയ്ക്കും പോലെ, ചാരനിറമുള്ള മേഘകെട്ടുകള്‍ അവയെ മറച്ചു.

നട്ടുച്ചയാണ്, 12, ഒരു മണി ആയിക്കാണും. കിളികള്‍ വന്ന് ചേക്കേറാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ നെല്ലിമരം ഇലകള്‍ കൂമ്പി ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.  ആകാശത്ത് മിന്നല്‍പിണര്‍  ഉരസി. അത്യുഗ്രമായ ഇടിവെട്ടി, ഒരാളും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. 
ഇലതലപ്പുകള്‍ സംസാരിച്ചില്ല, ഇല്ല, ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
കിളികളോ ചീവീടുകളോ സാസാരിച്ചില്ല, ഇല്ല, ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
ദൂരെ നിന്ന് ഒച്ചവെച്ചൊഴുകിയ പാണപ്പുഴ സംസാരിച്ചില്ല. ഇല്ല, ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

കുറേ നേരമായി കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു  ഒരു പട്ടി പോലും കുര നിര്‍ത്തിയിരുന്നു. അത്  വാല് മടക്കി തറയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. 
നേരം നട്ടുച്ചക്കുതന്നെ സന്ധ്യയാവാനായി എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അത്രനേരം എന്നെ തപിപ്പിച്ച ഉഷ്ണവും അതിന്റെ പുഴുക്കവും മാറിയിരുന്നു. കാറ്റില്ലാഞ്ഞിട്ടും കോടശീതം പോലുള്ള ഒരു തണുപ്പ് എവിടെനിന്നോ പറന്നുവന്നു. 
ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും കാട്ടുനായ്ക്ക ഭാഷയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ചൊല്ലി നിള-ള് മരത്തിലേക്കു മുഖമുയര്‍ത്തി നോക്കി. നോക്കിനില്‍ക്കേ നിള-ള് മരം പതിയെ ഇളകാന്‍ തുടങ്ങി. ആരോ മരമിറങ്ങി കീഴ്‌പ്പോട്ട് വരുംപോലെയായിരുന്നു അത്. അദൃശ്യരൂപികളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിള-ള് മരം മാത്രം അസാധാരണമായി വിറ തുള്ളി. ഹെത്തന്മാരും ഹെത്ത്ച്ചിമാരും മരണലോകത്തുനിന്നിറങ്ങി വരുന്നതു കണ്ടു. എന്റെ ബോധം മുക്കാലും പോയിരുന്നു.

‘ഹെണ്ണികേ...'
സുന്ദരിയായ ഒരു ഹെത്ത്ച്ചി എന്റെയരികിലേക്കുവന്നു. അവരുടെ കഴുത്തിലെ ഹണെബങ്കറെയില്‍ ടിപ്പു സുല്‍ത്താന്റെ മുദ്രകള്‍ കണ്ടു. മുള്ളു ഹെന്തി ബങ്കെറെ, മുലകള്‍ക്കു മീതെ മുല്ലമൊട്ടുമാല പോലെ തിളങ്ങി. കയ്യില്‍ കൂര്‍ത്ത നാരകമുള്ള്. ഇടങ്കയ്യില്‍ പച്ചകുത്തു മഷി. അവര്‍ ഇരു കൈയ്യും നീട്ടി.
‘വാ റാസ്സാ' എന്നു പറഞ്ഞു.
‘ഹെസ്സിളു സുത്സിത്, ബേഡാ', പച്ചകുത്തല്ലേ എന്നു ഞാന്‍ കേണു.
വെളിച്ചത്തെയും ഇരുട്ടിനെയും ഓര്‍മയേയും ഭീതിയേയും ചിന്തയേയും വികാരത്തേയും മറച്ച് ഒരു പനിക്കാലം പോലെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നിഴലിരുട്ട് വന്നുമൂടി.

മരണഘോഷമടക്കം

പിന്നീട് ഞാന്‍ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോള്‍ നിലമ്പൂരിലേക്കുള്ള ഗസ്റ്റ്ഹൗസില്‍ ഗേറ്റിലേക്ക് വണ്ടി തിരിയുന്നതാണ് കണ്ടത്. എന്നെയവര്‍ എടുത്താണ് വഴി കടത്തിയതെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടു. തൊട്ടിലില്‍ ഞാന്‍ ഇളകുന്ന പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. 
സമയം സന്ധ്യ, ആറു മണി ആവാറായിരുന്നു ഉച്ചക്ക് ഒരു മണി മുതല്‍ 6 മണി വരെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയോ? എനിക്ക് വിശപ്പ് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദാഹം മാത്രം. 

ഒരു പെരുങ്കടല്‍ക്കുടിപ്പിനായുള്ള പെരുന്താഹം മാത്രം.
ചായ കുടിച്ചപ്പോള്‍ അത് വാടിയതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരുതരം വായ്ക്കയ്പ്പ്. വെള്ളം എത്ര കുടിച്ചിട്ടും ദാഹം ശമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിര്‍ജ്ജലീകരിക്കപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ വായ വരണ്ടിരുന്നു. 
അന്നുതന്നെ വീണ്ടും കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര. രാത്രി സമാധാനപൂര്‍ണമായ ഉറക്കം. എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായ പോലെയുള്ള ഉറക്കം. വീണ്ടും ഇംഗ്ലീഷ് പള്ളിയുടെ സമീപത്തുള്ള റോഡ് ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇളം നീല നിറമുള്ള രാത്രി. കരിങ്കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങി കിടക്കുന്ന റോഡ്. കോഴിക്കോട്ടേക്ക് നിശാവസ്ത്രത്തില്‍ നടന്നുപോകുന്ന ഞാന്‍.  ഞാന്‍ പക്ഷേ ഗര്‍ഭിണി ആയിരുന്നില്ല.
ഇല്ല; എനിക്ക് വയറും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...
ഞാനൊരു മരണഘോഷയാത്രയെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അനുഗമിക്കുകയായിരുന്നു.  മനോഹരമായ സമ്മാനപ്പെട്ടി പോലെ ആ കുഞ്ഞു ശവപ്പെട്ടി തിളങ്ങി.

കെട്ടിപ്പഴുക്കം, മുറിവാര്‍ന്നുവെന്‍ ഹൃദയം കൊട്ടിപ്പഴുക്കം

ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് അസാധാരണമാം വിധം ഉയര്‍ന്നിരുന്നു.
നേരം പരപരാ വെളുത്തിരുന്നു. ഓര്‍മ ഊറിയൂറി വന്നു. ഞാന്‍ ഗര്‍ഭിണിയാണെന്ന് ഓര്‍മ വന്നു. എനിക്കു വയ്യാതായിരുന്നല്ലോയെന്നുമോര്‍മ വന്നു. ഞാന്‍ വയറില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 
‘‘അയ്യോ ഇതെന്തുപറ്റി? നിനക്ക് ഒട്ടും വയ്യേ? വേഗം റെഡി ആയിക്കോ, നമുക്ക് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തു പോകാം''; അമ്മ ആകുലപ്പെട്ടു. 
ഞാന്‍ നോക്കി. 
കിടക്കയില്‍ ചോരയുടെ ഭൂപടം. 
ചെറു ചെറു രക്തദ്വീപുകള്‍, ഞാന്‍ കിടന്നിടത്ത് ആസ്‌ത്രേലിയയുടെ വ്യതിരിക്ത ഭൂഖണ്ഡം.

ടോയ്​ലെറ്റിരിക്കേ എനിക്ക് എന്തിനോ കരച്ചില്‍ കനത്തു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പാന്റീസില്‍ ചോരയുടെ പുതിയ മണിച്ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കള്‍ മൊട്ടിട്ടുകയും വിടരുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മ ഓടിവന്ന് ടോയ്‌ലെറ്റ് വാതില്‍ തട്ടി.
‘കുട്ടി ചവിട്ടുന്നില്ല അല്ലേ? ഇളക്കം തോന്നുന്നില്ലേ?', അമ്മ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചു.
ഞാനോര്‍ത്തു നോക്കി. ഇന്നലെ അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിലാണ് കുഞ്ഞ് അവസാനമായി ഇളകിയത്. പിന്നെയൊരു ഇളക്കവുമുണ്ടായില്ല.
‘അല്ല, രാത്രീല് കുഞ്ഞ് ഇളകീര്‌ന്നോ?', കുളിമുറിക്കു വെളിയില്‍ അമ്മ ഭയാക്രാന്തയായി.
‘അറിയില്ല അമ്മേ. എനിക്കൊന്നുമോര്‍മില്ല. അല്ല, ഇന്നലെ ഒരു മണി മുതല്‍ 6 മണി വരെ ഞാന്‍ ഒറങ്ങേരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രീലുമതെ. ഇവിടെ വന്നു കേറിയ ശേഷം മുഴോനും ഒറങ്ങായിരുന്നു. പിന്നെ രാവിലെ ആറുമണിക്കാണ് എണീക്കണത്. ഇനിക്കൊന്നും ഓര്‍മീല്ല.'
ഞാന്‍ നിസ്സഹായതയോടെ പറഞ്ഞു. അമ്മ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു. 
‘എത്രയും പെട്ടെന്ന് സ്‌കാന്‍ ചെയ്തു വരിക. ഇവിടെ വന്ന് കാത്തു നില്‍ക്കാതെ മെഡി. സര്‍വിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് പൊയ്‌ക്കോളൂ. എന്നിട്ട് സ്‌കാന്‍ ചെയ്‌തോളു, ഞാന്‍ വിളിച്ച് പറയാം, സോണോലോജിസ്റ്റിനെ.'

സോണോളൊജിസ്റ്റ് ബംഗാളി മുഖമുള്ള ഒരുവളായിരുന്നു. ഒരു ഹിന്ദിക്കാരി. അവരുടെ സ്‌കാനിങ് റൂമിലെ അപൂര്‍വമായൊരു ചെറിപ്പഴമണം യൂറോപ്യന്‍ പഴത്തെരുവിനെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. 

പച്ചക്കിടയ്ക്കയില്‍ വീണ്ടും കിടത്തം. കൗതുകമല്ല, മറിച്ച് ഭയം. തണുപ്പുള്ള  ജെല്ലില്‍ അടിവയര്‍ മിഴുമിഴാ വഴുക്കി. മോണിറ്ററില്‍ ഗര്‍ഭജലയിളക്കം കാണായി. വൈപ്പറില്‍ വഴുതുന്ന കാര്‍ച്ചില്ലിലെപ്പോലെ അര്‍ദ്ധ മഴവില്ലുകണ്ടു. ഡോക്ടര്‍ മോണിറ്റര്‍ നോക്കി റിപ്പോര്‍ട്ട്  എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പെണ്‍ അസിസ്റ്റൻറ്​ അതുകേട്ട് എന്തൊക്കെയോ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നു. ഞാനും പേടിയോടെ തലചെരിച്ചു നോക്കി. മോണിറ്ററൊരു പ്രളയ പയോധിജലം. ഇളങ്കാറ്റില്‍ ഇളകുന്നപോലെ. അതിലെന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണുന്നുണ്ട്. നിഴലില്‍ മാറിയും മങ്ങിയും.

കുഞ്ഞ് ജലത്തില്‍ ഇളകുന്നുണ്ട്...ഉണ്ട്, ഉണ്ട്...
എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സമാധാനം അനുഭവപ്പെട്ടു.
വയറില്‍ തേച്ച ജെല്‍ പതുക്കെ ടിഷ്യു കൊണ്ട് തുടച്ചു, പൈജാമയുടെ വള്ളി കെട്ടി, വസ്ത്രങ്ങള്‍ ശരിയാകുമ്പോള്‍ വെറുതെ, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്നുഞാന്‍ ചോദിച്ചു. 
‘ഈസ് എവരിതിങ്ങ് ഓകെ? കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?'
സോണോളൊജിസ്റ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കി. പൊടുന്നനെ മുഖം  അനുതാപത്താല്‍ ആര്‍ദ്രമായി.
‘കുഴപ്പമുണ്ട്. കുറച്ച് കുഴപ്പമുണ്ട്. വേഗം ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നോളൂ.'
സ്‌തോഭത്താല്‍ എനിക്ക് വാക്കുകള്‍ വിലങ്ങി. 
‘എന്തു കുഴപ്പം?', ഞാനവരുടെ കൈകള്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഞാന്‍ പൊട്ടിപ്പോയിരുന്നു. പതറിപ്പോയിരുന്നു. 
‘നിങ്ങള്‍ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്കു ചെല്ലൂ. അവര്‍ വിശദമായി പറയും.'

അജിത ഡോക്ടറുടെ മുന്നിലിരിക്കുമ്പോള്‍ സങ്കടത്താല്‍, വേദനയാല്‍ എനിക്ക് ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ തൊണ്ട കനത്തുവന്നു, നീറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവര്‍ സ്‌കാനിങ്ങ് റിപ്പോര്‍ട്ട് വായിച്ചു നോക്കി.
‘മോളേ, നമുക്ക് ഇത് വേണ്ട. കുട്ടിക്ക് ഹാര്‍ട്ട് ബീറ്റ് ഇല്ല. പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയിലേക്കുള്ള രക്തഓട്ടവും ഇല്ല.'
അവര്‍ സ്‌കാനിംഗ് റിപ്പോര്‍ട്ട് മടക്കിത്തന്നു. 
‘ചികിത്സിച്ചാല്‍ മാറ്വോ? മാറില്ലേ?'
‘ഇല്ല മോളെ, അതോണ്ട് കാര്യല്ല. ഈ കുട്ടി ജനിക്കേരിക്കും. സ്റ്റില്‍ ബെര്‍ത്താവും. വേണ്ട. നാളെ തന്നെ ഇത് മെഡിക്കലി ടെര്‍മിനേറ്റ് ചെയ്യാം. ബ്ലീഡിങ്ങ് തുടങ്ങീണ്ട്.'

ഞാനും അമ്മയും കരയുകയായിരുന്നു.

‘ഞാന്‍ ഒരു മരുന്നു തരാം. നാളെ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചശേഷം 8 മണിയാവുമ്പോഴേക്കും ഇവിടെ എത്തണം. ഒട്ടും സമയം വൈകരുത്. മരുന്ന് വെച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ . എട്ടുമണിക്കുതന്നെ തീയേറ്റര്‍ ബുക്ക് ചെയ്യാം.'

എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവര്‍ ഹെത്ത്ച്ചിലാട്ടം ആര്‍ക്കു വേണ്ടി നടത്തിയെന്നു മനസ്സിലായി. ആരുടെ ആത്മാവിനുവേണ്ടിയാണ് നടത്തിയത്. എനിക്ക് ആ നിമിഷം മനസ്സിലായി. അത്രമേല്‍ അവശയായിട്ടും എന്നെ അവരാരും വീടിനകത്തേക്ക് കയറ്റാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. 

എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള കുട്ടി മരിച്ചുപോയിരുന്നു, ഇന്നലെ  തന്നെ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. മരിച്ചയാളെ തൊടുന്നതിനും വിലക്കുണ്ട്. അതിനാല്‍ അവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും എന്നെ തൊട്ടുമില്ല. കാട്ടുനായ്ക്കരുടെ വിശ്വാസമനുസരിച്ച് ഒരാള്‍ മരിച്ചാല്‍ ആ വീട്, ആ സ്ഥലം അവര്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു കടന്നുപോകും. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കുന്ന സുസ്ഥിര രീതി വീടുകള്‍ ആയതുകൊണ്ട് ശവത്തിനൊപ്പം വീടുപേക്ഷിക്കുവാന്‍ വയ്യ. അതിനാല്‍ അവര്‍ മൃതശരീരത്തെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുകയില്ല. എന്റെ ഉള്ളിലെ ശിശു മരിച്ചുപോയിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളില്‍ ഞാനൊരു ശവപ്പെട്ടിയെപ്പോലെ മൃതശരീരത്തെ ചുമന്നിരുന്നു. ഒരു ശവമഞ്ചത്തെ കാട്ടുനായ്ക്കര്‍ എവിടെയും പ്രവേശിപ്പിക്കുകയില്ല.

അവരാര്‍ക്കാണ് ഹാഡിക്കയാടി ബീഡ കുലുക്കി ഹെത്ത്ച്ചിലാട്ടം  നടത്തിയതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായെങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ രഹസ്യം അന്ന് പൂര്‍ണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഒരു പൊരികാട് പച്ച നിറമാര്‍ന്ന ഇലവിരല്‍ക്കൂമ്പാരത്താലും മുളമ്പുല്ലു നഖങ്ങളാലും വള്ളിപടര്‍പ്പു കൈകളാലും എന്നെ പൂര്‍ണമായും വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. കഴുത്തില്‍ അദൃശ്യമായ കരം മുറുക്കി രഹസ്യരാക്ഷന്‍ ചാക് ചാക് എന്നു മുരണ്ടു. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തെള്ളിത്തെള്ളി  വന്നു. നാക്കു വെളിയിലായി. ചുവന്ന എക്കല്‍ മണ്ണിന്റെ പൊടി ആകാശത്തോളം ഉയര്‍ന്നു. എനിക്ക് കണ്ണുനീറി. നെഞ്ചു നീറി. കണ്ണില്‍ നിന്ന് ജലം തുള്ളിത്തുള്ളിയായ് ഉറ്റി. 

എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെ പോലെ വാവിട്ടുകരഞ്ഞു അയാള്‍ക്ക് സങ്കടം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു. എന്റെ അമ്മ ‘സാരമില്ല സാരമില്ല' എന്നുപറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. 
‘എന്തായിരിക്കും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാന്‍ കാരണം?', അവര്‍ ഡോക്ടേറോട് ചോദിച്ചു.
‘എന്തുമാകാം. ജനിതകമാകാം. ഭ്രൂണത്തിന്റെ തകരാറാവാം. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഷോക്കാകാം. ശാരീരികമായ ആയാസമാകാം. എന്തുമാകാം.'

ഞാന്‍ ഓര്‍മിച്ചു നോക്കി. എന്റെ മേലധികാരിയുടേ മുഖം. അവരുടെ ക്രൂരവും നിര്‍മമവുമാര്‍ന്ന മുഖം.
ഇനി മറ്റു വല്ലതും? ഞാന്‍ ഓര്‍മിച്ചു നോക്കി.
കുടുംബത്തിലെ എന്തെങ്കിലും ജനിതക രോഗങ്ങള്‍?

ടൂര്‍ പോകുന്നതിന് തലേദിവസം ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയായിരുന്നു. ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന ശേഷം ഞാന്‍ രണ്ടു മൂന്നു തവണ കോണിയിറങ്ങി അടുക്കളയില്‍ പോയി ആപ്പിളും പേരയ്ക്കയുമൊക്കെ തിന്നു. ഒരുസമയം  മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുമ്പോള്‍ ടി.വിയില്‍ ഒരു പ്രേതസിനിമ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനതിലേയ്ക്ക് ഒറ്റത്തവണ നോക്കിപ്പോയി. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ഒന്നു കിടുങ്ങി. 
‘അയ്യോ, പോയേ ഗര്‍ഭിണികളിതൊന്നും കാണാമ്പാടില്ല'; അമ്മ എന്നെ പറഞ്ഞുവിടാന്‍ നോക്കി.
‘അയ്യോ, എനിക്കിതൊന്നും കാണണ്ടേ. വന്നപ്പോ ഒന്നു നോക്കിപ്പോയി, അത്രയേ ഉള്ളു.'' ഞാന്‍ മുകളിലേക്കു പോയി.  അതായിരിക്കുമോ?

എനിക്കുള്‍ക്കിടിലമുണ്ടായതിനാലാകുമോ?
അന്നു രാത്രി മറ്റൊരു സംഭവവും നടന്നിരുന്നു. അതും എന്നെ ഒന്നു ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. രാത്രി ജനലിലൂടെ കമ്പിയുമായി വന്ന ഒരു കരിമഷി രൂപം, ഒരു കള്ളന്‍, എന്റെ കഴുത്തില്‍ കമ്പി കുരുക്കി മാലയെടുക്കാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു. അയാള്‍ സ്പര്‍ശിച്ചപ്പോഴായിരിക്കും എന്റെ മേലിട്ട പുതപ്പ് നിലത്തേക്കു വീണുപോയി. എനിക്ക് കുളിര്‍ന്നു. നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 

എന്നെപ്പോലൊരുറക്കപ്രാന്തിയെ ഞാനീ ഭൂലോകത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല. അത്ര തണുപ്പില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനാ പുതപ്പ് മാറിയത് അറിയുക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. ഉറക്കത്തിനിടക്ക് കണ്ണു തുറന്നാല്‍ അത് ഉറക്കത്തെ കേടുവരുത്തും എന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ കണ്ണു തുറക്കാതെ എണീറ്റ് കിടക്കയില്‍ പുതപ്പ് തപ്പി. എന്നിട്ട് കിട്ടാഞ്ഞപ്പോള്‍ അരക്കണ്ണു തുറന്നു. പുതപ്പ് ചുമരിനും കട്ടിലിനും ഇടയില്‍ വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുകള്‍ നിലയായതിനാല്‍ ജനാലകള്‍ അപ്പടി തുറന്നിട്ടാണ് കിടക്കുന്നത്. നിലാവുദിച്ചുനില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ മുറിയാകെ വെള്ളിവെളിച്ചം പാറിയിരുന്നു. നല്ല കുളിരുള്ളിലൊളിപ്പിച്ച കാറ്റു വീശി. ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞ് പുതപ്പെടുക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ജനാല്‍ക്കല്‍ കറുകറുത്തൊരു രൂപം താഴുന്നു.

ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഉറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് കണ്ട പ്രേതസീരിയലിലെ ഒറ്റമുഖരംഗം എന്റെ മനസ്സില്‍ വന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു. വയറിലെ കുഞ്ഞ് കാലു വെച്ചു ചവിട്ടി. അതുമെന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു.

ഡോക്ടറുടെ അടുത്തുനിന്ന് തിരികെയുള്ള യാത്രയിലും  രാത്രി ഞാന്‍  പലതരം ഓര്‍മകളാല്‍ നിര്‍മമയായിപ്പോയി. എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും എന്റെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക? എന്തു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും? എന്തുകൊണ്ടായിരിയ്ക്കും?
മരിച്ചു പോയ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തില്‍ വെച്ച് ഉറങ്ങിനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അഴുകിത്തുടങ്ങിയ ഭ്രൂണത്തെ ഉള്ളിലേറ്റി ഉറങ്ങിനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ആ സമയങ്ങളിലൊക്കെ നമ്മള്‍ സ്വയം ശവപ്പെട്ടിയായതു പോലെ തോന്നും. വയറകം കല്ലിച്ച പോലെ. മനസ്സിനേക്കാളും ആത്മാവിനേക്കാളും മുറിപ്പെട്ട ഹൃദയത്തേക്കാളും കല്ലിച്ച പോലെ. മരച്ചു മരവിച്ച പോലെ.

അന്നു രാത്രി ഒന്നു കരയാന്‍ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു തുള്ളി പോലും കണ്ണീര്‍ തുളിച്ച് വന്നില്ല. മുറിവിനകം പഴുത്ത് ചലവും പഴുപ്പും പോകാതെ വേദനിയ്ക്കുന്ന വ്രണം പോലെ, ദിവസങ്ങളോളം പാല് കെട്ടിപ്പഴുത്ത മുലകളെ പോലെ നെഞ്ചിന്റെ ഉള്ളിലപ്പാടെ നീറ്റമാര്‍ന്ന ഒരു വിങ്ങല്‍ മാത്രം അനുഭവപ്പെട്ടു.

ശിശുക്കള്‍ താമരപ്പൂക്കള്‍. ഈ ചോരക്കുളം നിറയെ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിവള്ളികള്‍

രാവിലെ എന്നെത്തെയും പോലെ ശാന്തമായുണര്‍ന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഓര്‍മ വന്നത്. ഇന്ന് ഉള്ളിലെ ഭ്രൂണത്തെ ചുരണ്ടിയെടുക്കുന്ന ദിവസമാണ്. മരുന്നുകള്‍ ഉപയോഗിക്കണം. ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞ സമയത്തുതന്നെ ഞാന്‍ മരുന്നുപയോഗിച്ചു. 
ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക്  യാത്ര തുടങ്ങി.
ആശുപത്രിയാത്രയുടെ പകുതിക്കുവെച്ച് അതിശക്തമായ ഒരു അടിവയര്‍ വേദന ആരംഭിച്ചു. കൃത്യം അഞ്ചു മിനുട്ടിനു ശേഷം  കഠിനമായ രക്തസ്രാവവും തുടങ്ങി. ജീവിതത്തില്‍ അന്നു വരെ കാണാത്ത പോലെ ഒന്ന്. 
എന്റെ ടോര്‍സോ പൂര്‍ണമായും രക്തമായി അലിഞ്ഞു പോകുമെന്നു ഞാന്‍ ഭയന്നു പോയി. വല്ലാത്ത അനുഭവമാണത്. മെഡിക്കലി ടെര്‍മിനേറ്റഡ് പ്രെഗ്‌നന്‍സി. ആര്‍ത്തവമൊക്കെ എന്ത്? ഇത്  നമ്മള്‍ സ്വയം പുഴയായ് ഒഴുകിപോകും പോലെയാണ്. ഉടലൊഴുക്കം. സാവകാശം തുള്ളിതുള്ളിയായി, പിന്നെ ചാലിട്ട് ഒഴുക്കായി ഒഴുക്കായി അലിഞ്ഞു പോകും. അതുവരെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന കല്ലിപ്പും മരവിപ്പും എല്ലാം അവസാനിച്ചു. ഞാന്‍ രക്തക്കണ്ണീരായി ഉരുകി... ഞാന്‍ രക്തക്കണ്ണീരായി തുളുമ്പിയൊഴുകി.

Indu Menon

ഞാന്‍ അശരണമായ ഒരു കരച്ചിലില്‍ വേദനകളെ അമര്‍ത്തി.
‘എന്തുപറ്റി മോളേ?' അച്ഛനുമമ്മയും പരിഭ്രമിച്ചു.
‘എനിക്ക് വയറു വേദനിക്കുന്നു.'
ഞാന്‍ സത്യം മുഴുവന്‍ പറഞ്ഞില്ല. വയറു വേദനിക്കുന്നതിനൊക്കെ അപ്പുറത്ത് എനിക്ക് എന്റെ ഹൃദയം വേദനിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്റെ കുഞ്ഞാണ് രക്തമിഠായി അലിയുന്ന ലാഘവത്തോടെ അലിഞ്ഞ് ജീപ്പിലിറ്റുന്നത്. ഊതനിറം കാച്ചിയ ചോന്ന രക്തം. എന്നെ ദുരിതത്തിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ട ഓഫീസറെ ദേഷ്യത്തോടെ, കടുത്ത പകയോടെ ഞാനോര്‍ത്തു. എന്റെയുള്ളില്‍ അതിവന്യമായൊരു ശാപം ഉരുള്‍പൊട്ടി. ദേഷ്യം, പക, കഠിനമായ മനോവേദന, അസഹനീയമായ ശരീര വേദന. ഞാന്‍ തലകുമ്പിട്ട് ഉടല്‍ വളച്ച് കൂനിക്കൂടി അട്ടചുരുളും പോലെ വയറമര്‍ത്തിയിരുന്നു.     

ഇന്നും ആ ജീപ്പിന്റെ മുഴക്കം എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. 

ഭൂവസ്ത്രം വിരിച്ച ബൈപ്പാസിന്റെ വിശാല ടാര്‍ റോഡിലൂടെയുള്ള സുഖകരമായ യാത്രയില്‍,  ഉടുപ്പുകള്‍ മുഴുവന്‍ ചോര കുടിച്ച്, കാല്‍ത്തണ്ടകളിലൂടെ, വിരലുകളിലൂടെ ചെരിപ്പിലൂടെ ചോര ഒഴുകി ജീപ്പിന്റെ തറയില്‍ പരന്നു തളം കെട്ടിയത്. ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പിന്‍ തുമ്പിലൂടെ നിലത്തേക്ക് രക്തം തുള്ളിതുള്ളിയായി ഉറുന്നുറ്റിയത്. കുളിച്ചതിനു ശേഷം തുവര്‍ത്താതെ വന്നു നിന്ന ഒരാളെപ്പോലെ എന്റെ കാല്‍ത്തടത്തിനു ചുറ്റും രക്തസമുദ്രം ഉണ്ടായിവന്നത്. 
എന്റെ നനഞ്ഞു നിസ്സഹായമായ മുഖം അതില്‍ പ്രതിബിംബിച്ചു.

ആ ഓര്‍മകളെല്ലാം വളരെ നിസാരമായാണ് ഞാനിപ്പോള്‍ എഴുതുന്നത്. ഒട്ടും വേദനിയ്ക്കാത്ത ഒരുവളെപ്പോലെയും അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കഥാകൃത്ത് മറ്റൊരുവളുടെ ജീവിതകഥ പറയും പോലെയും എഴുതുന്നതായി നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നാം. 
എന്റെ മുറിവുകള്‍ പഴയതല്ല. പുതിയതാണ്. പുതിയത്... പുതിയത്. 

പക്ഷെ, ഇന്നുഞാന്‍ സാധാരണമായിരിക്കുന്നതിനും കാരണമുണ്ട്. ഈ ഫീറ്റല്‍ ഡെത്തിനുശേഷം ഞാന്‍ രണ്ടു തവണ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചു. ഒരാണ്‍കുട്ടിയും ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമുണ്ടായി. ഞാന്‍ നിര്‍മമയായി. പക്ഷെ, തൊലിപ്പുറത്തു മാത്രം. എഴുത്തില്‍ മാത്രം. എന്നാല്‍ എഴുത്തിലെ ആ നിര്‍മമത പക്ഷെ ആ ഓര്‍മകള്‍ക്കില്ല. അതെന്നെ സദാ അസ്വാസ്ഥ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അന്നു ഞാന്‍ ഹൃദയം തകര്‍ന്നു നിന്നതു പോലെ ഓരോ വരിയിലും ഉഴര്‍ന്നുപോകുന്നു. ഓരോ അക്ഷരത്തിലും ചോര കലര്‍ന്ന കണ്ണുനീര്‍ ഉറവു പൊട്ടുന്നു. കുഞ്ഞു മരിച്ച അമ്മയാവുക എളുപ്പമല്ല.
എന്തു നാശമാണിത്.  എന്റെ തലപൊട്ടുന്നു. ദൈവമേ... എന്റെ തലപൊട്ടുന്നു.
എന്റെ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണേ, നിന്നെപ്രതിയുള്ള ഓരോ ഓര്‍മയും ... എന്തു നാശമാണത്. 
പച്ച മെഡിക്കല്‍ ഗൗണിട്ട് നടക്കുന്ന വഴിയില്‍ ചോന്ന ആകാശമുല്ലപ്പൂക്കള്‍ ഉറുത്തിട്ട് പല രക്തകാലടികള്‍ തറയില്‍ പതിപ്പിച്ച് ഞാന്‍ പതിയെ സര്‍ജറി മുറിയിലേക്കു നടന്നു. 

അന്ന് വീണ്ടുമൊരു പപച്ചവിരിയില്‍, ജാലകപ്പച്ചപര്‍ദ്ദയിളക്കം കണ്ടുകിടക്കുന്ന സര്‍ജറി മുറിയില്‍, പച്ചയിലെ രക്തഞരമ്പ് പോലെ ഞാന്‍ മാത്രം ചുവന്നു കിടന്നു. എന്റെ സര്‍ജ്ജറി ടേബിളില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു കുഴലിലൂടെ താഴെ വച്ച ബക്കറ്റിലേക്ക് ചോര പൈപ്പു തുറന്ന പോലെ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചോരക്കുഴലിന്റെ പൈപ്പുനീരുറവ.

അനസ്‌തേഷ്യക്ക് തൊട്ടുമുമ്പാണ് എനിക്ക്  ഉള്ളുതുറന്ന് കരയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. ഹൃദയവും ആത്മാവും മനസ്സും തുറന്നുവെച്ച് നിസ്സഹായമായും നിരാലംബമായും തുറന്നു കരയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.
‘എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?', ഡോ. അജിത എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കി.
‘ഏയ്, കരയാതിരിക്കൂ. അനെസ്തിസ്റ്റ് എന്റെ കൈവിരലുകളില്‍ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകി.
‘നോക്കൂ, പ്രെഷറേത്രമേല്‍ ഡൗണായിരിക്കുന്നു. ഞരമ്പ് കിട്ടാന്‍ പ്രയാസാവണു. പ്ലീസ് സമാധാനിക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കൂ'.

പക്ഷെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്തിനാണ് കരയുന്നത് എന്നുപോലും അറിയാത്ത അത്ര സങ്കടം എന്നെ കലക്കിക്കളഞ്ഞു. ഞാനൊരു കേവല ചോരയുറവ മാത്രമായി. 

ആ അനസ്‌തേഷ്യയും ഉറക്കവും എനിക്കിന്നും ഓര്‍മയുണ്ട്. അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നു.
‘നോക്കൂ, സജിത്തിനെയും സിമിയേയും അറിയുമോ?'
‘അറിയാം'
‘ആരാണ്?'
‘എന്റെ കൊളീഗ്സ്സാണ്'
‘എന്നെക്കാണാന്‍ വന്നിരുന്നു'
‘അതെയോ'
ഞാന്‍ മയങ്ങിക്കൊണ്ട് അവരുടെ ചോദ്യത്തിനെല്ലാം മറുപടി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. 

‘എന്താണിത്? ദൈവമേ? സര്‍ജറിഗൗണിന്റെ പുറകില്‍ പിന്നുകുത്തി വെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു', അതുകൂടി ഞാന്‍ അവ്യക്തമായിക്കേട്ടു. അതിനു പുറകില്‍ ബട്ടണില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് പറയുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. നിറയെ മെയില്‍ നേഴ്‌സുമാരുള്ള വാര്‍ഡില്‍ പുറകുതുറന്ന ഗൗണിട്ട് നടക്കാനാവില്ലെന്ന് പറയണമെന്ന് ഞാനാശിച്ചു. പക്ഷെ ഞാന്‍ മയങ്ങിപ്പോയി. 

ആ അനസ്തീഷ്യ മയക്കത്തില്‍ നിറയെ ഒരു ഓടയില്‍ കമിഴ്ന്നു കിടന്ന് ഒഴുകുന്ന കുട്ടികളുടെ ജഢമായിരുന്നു. പൂര്‍ണവളര്‍ച്ചയെത്താതെ പിറവി കൊണ്ടവര്‍, കത്രികയാല്‍ കയ്യറന്നവര്‍, കാലറന്നവര്‍, ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്റെ താമരയിതള്‍ നിറമുള്ള ശിശുപ്പൂക്കള്‍... അവരുടെ ഉടലില്‍ നിന്നും അടിത്തട്ടിലേക്ക് പാതിവളര്‍ന്ന പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയുടേ പൂവള്ളി. അതില്‍ നിന്ന് രക്തരുചിയുറിഞ്ചുന്ന മുഴുമത്സ്യങ്ങള്‍... ശിശുക്കള്‍ താമരപ്പൂകളായ ചോരക്കുളത്തിലേയ്‌ക്കൊഴുകിച്ചെന്ന താമരക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍... നോക്കിനില്‍ക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി... ഓടയിലൂടെ, ആശുപത്രിയുടെ മാലിന്യ ഓടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയത് എന്റെ കുഞ്ഞായിരുന്നു.
പിന്നീട് ഓഫീസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒന്നും ഞാനാ മേലധികാരിയോട് സംസാരിച്ചില്ല. ഉള്ളില്‍ പക പോലെ എന്തോ ഒന്ന് സദാ എരിഞ്ഞുകത്തി. വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. അവരെന്നെ പറഞ്ഞു വിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു എന്നുതോന്നി. അതി ഭയങ്കരമായ രീതിയില്‍ ഉള്ളില്‍ പക പൂത്ത് വളര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. 

പിന്നീട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞാനാ മേലധികാരിയെക്കണ്ടു. എഴുപതുകളുടെ വാര്‍ധക്യത്തില്‍ നരച്ച വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ്, മുഖത്ത് നിര്‍വികാരത നിറച്ച്, നരച്ച മുടി, വെള്ളിത്തരം കള്ളം പോലെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച്, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകള്‍ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി, എന്നെക്കണ്ടമാത്രയില്‍ അവര്‍ കരഞ്ഞു.

കുറ്റബോധമാണോ?

അല്‍ഷിമേഴ്‌സിന്റെ രോഗകാഠിന്യമാണോ? അവര്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവരുടെ കൈകളുടെ പരുപരുപ്പില്‍ എന്റെ കൈകള്‍ ഞെരുങ്ങി. ഞാനവരോട് എന്നേ പൊറുത്തു കഴിഞ്ഞതാണ്. എന്നേ പൊരുത്തപ്പെട്ടതാണ്. എന്നേ ക്ഷമിച്ചതാണ്. എന്റെ മനസ്സില്‍ പകയുടെ ഒരു തരി ഉണ്ടെങ്കില്‍  ഞാനവരെ കാണുമായിരുന്നില്ലല്ലൊ.
‘പോട്ടെ, പോട്ടെ, കരയണ്ട.'
ഞാനവരുടെ ചുമരില്‍ അനുതാപത്തോടെ  തഴുകി.

‘ഓര്‍മയില്ല ഒട്ടും. പിച്ചും പേയ്യും പറഞ്ഞ് കരയലാണ് പ്രധാനപണി', മകള്‍ പറഞ്ഞു.
‘അന്നെനിയ്ക്ക് ആ റോഡ് ഒലിച്ചു പോയ വിവരം അറിയുമായിരുന്നില്ല. ഞാനും കൂടി വന്നില്ലേ? അങ്ങനാച്ച ഞാന്‍ വരുവോ? എനിക്ക് കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിക്കണമെന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു. സത്യമായും അറിയില്ലായിരുന്നു. പറ്റിപ്പോയില്ലേ, ക്ഷമിക്കണേ', അവരെന്റെ തോളിലേക്കു ചാഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണീര്‍വീണ് എന്റെ പുറകുഭാഗം നനഞ്ഞു.
‘എനിക്കറിയാം, എനിക്കറിയാം, പോട്ടെ പോട്ടെ.' 

ഞാനവരുടെ നരച്ച മുടിയിഴകളില്‍ തഴുകിക്കൊണ്ടെയിരുന്നു.
താമരക്കുളത്തിലൊഴുകിയ ചുരുണ്ട ഭ്രൂണക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവരെന്നെ അള്ളിപ്പിടിച്ചു.

(തുടരും)

1.  നിള-ള് മരം- കാട്ടുനായ്ക്കര്‍ മരണാനന്തര ജീവിതം, മരണാനന്തര ലോകം എന്നിവയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. നിള-ള് മരമെന്ന മരത്തിലൂടെയാണ് പ്രവേശം. ആത്മാക്കള്‍ ഈ മരത്തില്‍ വന്നിരിക്കാറുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം.
2. ഹെത്ത്ചി- മുത്തശ്ശിയായ പൂര്‍വ്വിക പെണ്‍ ആത്മാവ്.
3.  ഹണ ബങ്കറെ- അണകള്‍/നാണയം കോര്‍ത്തുണ്ടാക്കിയ മാല.
4. മുള്ളു ഹെന്തി- മുള്ളന്‍പന്നി.


​​​​​​​​​​​​​​വായനക്കാര്‍ക്ക് ട്രൂകോപ്പി വെബ്‌സീനിലെ ഉള്ളടക്കത്തോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ letters@truecopy.media എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കാം.​​​​​​​

ഇന്ദുമേനോന്‍

കഥാകൃത്ത്, നോവലിസ്റ്റ്, കവി. കപ്പലിനെക്കുറിച്ചൊരു  വിചിത്ര പുസ്തകം, ഒരു ലെസ്ബിയൻ പശു, സംഘപരിവാർ തുടങ്ങിയവ പ്രധാന കൃതികൾ.

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM