Saturday, 22 January 2022

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ (എന്റെ ആണുങ്ങളുടെയും)- 3

ഇരപിടിത്തേറ്റകളില്‍; കുരിശേറും സ്ത്രീകള്‍

അതയാളുടെ പിടിത്തമായിരുന്നു... സ്‌നേഹമസൃണമാണെന്ന് നടിയ്ക്കുമ്പോഴും വന്യത ചുറഞ്ഞ കാമാസക്തി പൊതിഞ്ഞ ഉഗ്രമായ പിടുത്തം. പുരുഷന്മാരുടെ സ്പര്‍ശത്തിന് അത്തരമൊരു പ്രശ്‌നമുണ്ട്. എത്ര സ്‌നേഹത്തിനിടയിലും കാമത്തിന്റെ ഒളികൈ നീണ്ടുവരും. ബലാത്കാരതയുടെ മുറിവുകളും മുറുക്കങ്ങളും അവറ്റകളുടെ കേവല ഷേയ്ക്ക് ഹാന്‍ഡില്‍ പോലും കാണാം.

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദുമേനോൻ
Text Formatted

ജീവിതം എത്രയോ എത്രയോ കൊടുങ്കാടാര്‍ന്ന സങ്കീര്‍ണതയാണ്.
അതിലെ മനുഷ്യര്‍ അതിലേറെ സങ്കീര്‍ണതയുള്ളവര്‍.
കാട്ടില്‍ മനുഷ്യരാണോ മനുഷ്യര്‍ക്കുള്ളില്‍ കാടാണോ എന്നറിയില്ല.
കുടിലത എങ്ങനെയാണോ എന്തോ?
കാട്ടുപുല്ലുകള്‍ ഇരുതലപ്പില്‍ മുറിവാളായി ചോര ചോദിയ്ക്കുന്നു.
എന്നിട്ടങ്ങനെ കാറ്റുപിടിച്ചു കോമരം തുള്ളുന്ന സങ്കീര്‍ണത.
വീഞ്ഞുറഞ്ഞ മുന്തിരിവള്ളികളില്‍ തൂക്കുകയറൊളിപ്പിക്കുന്ന കാടിന്‍ കുശാഗ്രത. വെയില്‍ മറഞ്ഞ നട്ടുച്ചകളില്‍, ഇലമറച്ചു നാം കാണുന്ന ഇരുള്‍ ഇരുളല്ലെന്നും, പാതിരാത്രിയില്‍ പാലപൂത്ത വേളയില്‍ നിലാവില്‍ പൂതിളങ്ങുമ്പോള്‍, നാം കാണുന്ന വെളിച്ചം വെളിച്ചമല്ലെന്നും നാമറിയുക ഏറെ കഴിഞ്ഞു മാത്രമായിരിയ്ക്കും. കാടതിന്റെ വന്യത ജീവികളുടെ നിഷ്‌കളങ്കച്ചിരിയായും പൂവുകളുടെ മദോന്മത്തഗന്ധമായും മരം ഗര്‍ഭംകൊണ്ട തേങ്കൂടയായുമൊക്കെ കാണിച്ച് നമ്മെ കബളിപ്പിക്കും.

ഓര്‍ത്തുനോക്കൂ, ജീവിതപ്പെരുങ്കാട്ടില്‍ നാം കണ്ട നല്ല കാഴ്ചകളെപ്പറ്റി ഒന്നുകൂടിയോര്‍ത്തുനോക്കൂ. നാം കണ്ട മനോഹരങ്ങളായ സ്വര്‍ണവള്ളികളെയോര്‍ക്കൂ. അവയില്‍ കണ്ട വെള്ളിപ്പൊട്ടുകളെയോര്‍ക്കൂ. അവ കൂരിവിഷപ്പല്ലും വിഷസഞ്ചിയുമുള്ള സ്വര്‍ണനാഗക്കുട്ടികള്‍ ആയിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ മൂടില്ലാത്താളിയായി ഒളിപാര്‍ത്ത ഒരു പച്ചിലപ്പാമ്പ്. നാം കണ്ട മനോഹരമായ വെളുമുല്ലപ്പൂക്കള്‍ ചെന്നായയുടെ ഇരപിടിയ്ക്കാന്‍ പിളര്‍ത്തിയ വായില്‍ കണ്ട പല്ലുകളായിരിക്കും. നാം കണ്ട മനോഹരമായ ആ പിങ്ക് പഴം ഏതോ വന്യമൃഗത്തിന്റെ ആക്രമിയ്ക്കാന്‍ വിടര്‍ത്തിയ കൈപ്പത്തി ആയിരിക്കും. അടിയൊഴുക്ക് മറച്ച് ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന പുഴയും നീര്‍ത്തടാകത്തിന്റെ ആഴച്ചുഴികളും മണ്ണ് പൊത്തിയുറച്ചുനിന്ന ചതുപ്പും ഒന്നുചവിട്ടുമ്പോള്‍ തന്നെ നമ്മെ വിഴുങ്ങും. അതിന്റെ മരണവായും നാമിറങ്ങിപ്പോകുന്ന കൊക്കരവള്ളിയും നമ്മളെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന, നമ്മളെ കൊന്നുകളയുന്ന കൊടിയ സങ്കീര്‍ണതകളായിരിക്കും. നാം തപ്പിത്തടഞ്ഞും വീണുരുണ്ടും നടക്കുന്നത് ഇരുണ്ട ഇടവഴിയിലൂടെ, മുള്‍വഴികളാര്‍ന്ന വഴിയിലൂടെ ആയിരിക്കും. ആ കൊടുങ്കാട്ടില്‍ വസന്തങ്ങളും പൊന്‍ ഋതുക്കളും മരിച്ചുപോയിരിയ്ക്കും. നമ്മുടെ പാദങ്ങള്‍ മുറിഞ്ഞു ചോരയൊഴുകി നോവിന്റെ ആയിരം പുഴകള്‍ നാം തന്നെ മുറിച്ചുകടക്കുകയായിരിയ്ക്കും. മനുഷ്യനെന്ന പെരുങ്കാടിന്റെ വന്യത എത്ര നടന്നുതീര്‍ന്നാലും ചത്തുപുല്ലടിഞ്ഞാലും ആര്‍ക്കുമെന്തെന്ന് പറയാനാവില്ല.

കഷ്ടി അഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടിക്ക് അവള്‍ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ പോകുന്ന വലിയ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് അന്ന് യാതൊരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പുറത്ത് മഴ അത്യുഗ്രതയില്‍ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. തിരുവച്ചിറക്കുളം ചെളി കലങ്ങി. ഒറ്റമഴയില്‍ വെള്ളാമ്പലകളും നീലത്താമരകളും ജലത്തിനടിയിലായി. അഴുക്ക് കലങ്ങി ജലം മലീമസമായി. മട്ടുപ്പാവിലെ ജനാലയിലൂടെ താമരകളും ആമ്പലുകളും മുങ്ങിമരിച്ച മലിനജലയൊഴുക്ക് ഞാന്‍ കണ്ടു. പായല്‍ജലപ്പച്ചവിരി മറഞ്ഞു. അമ്മൂമ്മയും വേശ്വ വല്ല്യമ്മയും പാളയത്തുനിന്ന്​ പച്ചക്കറി വാങ്ങിവരാന്‍ ഇനിയും സമയമെടുക്കുമെന്ന് എനിയ്ക്കുതോന്നി. കാരണം മഴയത്ത് പാളയം അഴുകിയ ഒരിടമായി മാറുമായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് വിപണി നിര്‍ത്തി ആളുകള്‍ മാറിനില്‍ക്കും. അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് മഴ തീരാതെ വരാന്‍ പറ്റില്ലായിരുന്നു. 

forest
ജീവിതപ്പെരുങ്കാട്ടില്‍ നാം കണ്ട നല്ല കാഴ്ചകളെപ്പറ്റി ഒന്നുകൂടിയോര്‍ത്തുനോക്കൂ. നാം കണ്ട മനോഹരങ്ങളായ സ്വര്‍ണവള്ളികളെയോര്‍ക്കൂ. അവയില്‍ കണ്ട വെള്ളിപ്പൊട്ടുകളെയോര്‍ക്കൂ. അവ കൂരിവിഷപ്പല്ലും വിഷസഞ്ചിയുമുള്ള സ്വര്‍ണനാഗക്കുട്ടികള്‍ ആയിരിക്കും. / Photo: Muhammed Fasil

ലക്ഷ്മി നിലയത്തിലെ മുകളിലെ മുറികള്‍ ഏറെ വലിപ്പമുള്ളതായിരുന്നു. ഒന്ന് അമ്മയുടെയും ഒന്ന് വല്യമ്മയുടെയുമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അയാള്‍ കഥ പറയാന്‍ എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറി തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അയാള്‍ കട്ടിലിലിരുന്നു. അയാള്‍ കുറുനരിയുടെ കഥ പറയുമ്പോഴെല്ലാം  എന്റെ ചെറിയ കൈത്തണ്ട ബലമായി പിടിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. എന്തോ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ആദ്യം മുതലേ തോന്നിയിരുന്നു. ആരോ ഉള്ളില്‍ നിന്ന്​ എനിക്ക് അപായസൂചന തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അതെന്തെന്നോ, എന്തുകൊണ്ടെന്നോ വിവക്ഷിയ്ക്കാനും തിരിച്ചറിയാനുമുള്ള പ്രായം എനിക്കായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ കൃത്യമായും അതെന്തെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. അതയാളുടെ പിടിത്തമായിരുന്നു. സ്‌നേഹമസൃണമാണെന്ന് നടിയ്ക്കുമ്പോഴും വന്യത ചുറഞ്ഞ കാമാസക്തി പൊതിഞ്ഞ ഉഗ്രമായ പിടുത്തം. പുരുഷന്മാരുടെ സ്പര്‍ശത്തിന് അത്തരമൊരു പ്രശ്‌നമുണ്ട്. എത്ര സ്‌നേഹത്തിനിടയിലും കാമത്തിന്റെ ഒളികൈ നീണ്ടുവരും. ബലാത്കാരതയുടെ മുറിവുകളും മുറുക്കങ്ങളും അവറ്റകളുടെ കേവല ഷേയ്ക്ക് ഹാന്‍ഡില്‍ പോലും കാണാം.

അതുകൊണ്ട് നമ്മള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഓര്‍മവെക്കുന്ന കാലം മുതല്‍ തന്നെ നല്ല സ്പര്‍ശനങ്ങളും ചീത്ത സ്പര്‍ശനങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. 1985-കളിലെ നമ്മുടെ സമൂഹം അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധിയോ ബോധമോ ഉള്ളതായിരുന്നില്ല. അത് ക്രൂരമായിരുന്നു. അക്കാലം കുട്ടികളെ കുറിച്ച് കാര്യമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടിയിരുന്നത് അമ്പേ കുറവായിരുന്നു. കുട്ടികളെ, അവരുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തെ, അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ, സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളെ ആരും പരിഗണിച്ചില്ല. എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അത്തരമൊരു അവബോധം. ആരും എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും പറഞ്ഞു തന്നില്ല. സ്ത്രീ പുരുഷബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല. കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവരെ കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ധാരണയുമില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ, എന്റെ മണം അമ്മയിടീച്ച ജോണ്‍സണ്‍ ബേബി പൗഡറിന്റെയോ ക്രീമിന്റേയോ മാത്രമായിരുന്നില്ല. എന്റെ മണം അമ്മയുടെ മുലപ്പാല്‍ മണമായിരുന്നു.

അയാള്‍ എന്നെ മടിയിലിരുത്തി, മുടിയിഴകള്‍ തഴുകിക്കൊണ്ട് കഥ തുടര്‍ന്നു. ഇടയ്ക്കു മുടിയിഴകളെ ചുംബിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് അത് ചെവിയ്ക്കിടയില്‍ വച്ചു. ഉടുപ്പിലെ നൂലുകള്‍ വലിച്ചും കൈ വിരലുകള്‍ ഞൊട്ടയിടീച്ചും എല്ലാം അയാള്‍ കഥ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 
അയാളുടെ പിടുത്തത്തില്‍, അതിന്റെ മുറുക്കത്തില്‍ എനിയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അയാളുടെ സ്‌നേഹത്തില്‍ എനിയ്ക്ക് ചുട്ടുപഴുക്കുന്ന വെറുപ്പ് തോന്നി. ഞാനയാളുടെ മടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അയാള്‍ വീണ്ടും എന്റെ കൈ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു. എന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. എനിക്ക് കൈ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലുകള്‍ നുറുങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈത്തണ്ടയിലെ നഖം തട്ടി മുറിവ് നീറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നിരുന്നു.
‘‘എനിക്ക് കഥ വേണ്ട. മതി മതി താഴേയ്ക്ക് പോകണം'', ഞാന്‍ കുതറി.
‘‘ഒരു കഥയും കൂടി കേട്ടിട്ട് പോകൂ. ഒരു കഥ മാത്രം'', അയാള്‍ കിതപ്പോടെ ആവര്‍ത്തിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
‘‘വേണ്ട വേണ്ട എന്നെ വിടൂ'', ഞാന്‍ വാശി കൂട്ടി.

ഞാന്‍ വിടാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുംതോറും അയാള്‍ എന്നെ കൂടുതല്‍ ബലമായി അമര്‍ത്തി മടിയില്‍ പിടിച്ചിരുത്തി. വല്ലാത്തൊരു ബലം അയാളുടെ പിടുത്തത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
‘‘ശരി, ശരി, ഓക്കെ, കഥ വേണ്ടെങ്കില്‍ വേണ്ട.  ഞാന്‍ ദാ വിട്ടു. നമുക്ക് ഒരു കളി കളിച്ചാലോ.?''

‘‘വേണ്ട വേണ്ട. കളി വേണ്ട’’, ഞാന്‍ നിഷേധാര്‍ഥത്തില്‍ തല വെട്ടിച്ചു.
‘‘വാവയ്ക്കു ദേഷ്യായോ, അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചോണ്ടാണോ? ശരി പകരായിട്ട് എന്നെ പിടിച്ചോളൂ. എത്ര വേണച്ചാലും അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചോളൂ’’, അയാള്‍ സൗമ്യനായി.
അയാളെന്റെ കൈ വിട്ടു. മുണ്ടിനടിയില്‍ ഒളിച്ചു നിന്ന പുരുഷന്റെ മൂന്നാംകൈ എടുത്ത് നീട്ടി.

ഞാന്‍ സ്​തബ്​ധയായി, ഭയചകിതയായി നിന്നുപോയി. ഇത്ര കാലവും ഞാന്‍ അങ്ങനെയൊരു കാഴ്ച കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. ജലദോഷം ബാധിച്ച തുമ്പിക്കൈ പോലെ, അറപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷാവയവം. അയാള്‍ തടിച്ചുനനഞ്ഞ ചുണ്ടുകള്‍ കടിച്ചുകൊണ്ട് അത് എന്റെ കൈയിലേക്ക് തരാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
‘‘പിടിയ്ക്ക് പിടിയ്ക്ക്’’
അസഹനീയമായ കാഴച.
‘‘ഇല്ല, ഇല്ല'', ഞാന്‍ ഭയങ്കരമായി കുതറി.

‘‘അപ്പിയാണിയാള്‍, ചീത്തയാണിയാള്‍, ഓട് ഓട്'', ഉള്ളിലെ അപായവായ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ എങ്ങനെ? ഇത്ര ബലിഷ്ഠമായ പിടുത്തത്തെ എങ്ങനെയാണ് ഊരുക? പെട്ടന്നുള്ള ഒരു ഉള്‍ത്തോന്നലില്‍ ഞാന്‍ ഉഗ്രതയോടെ അയാളുടെ കൈത്തണ്ടയില്‍ കടിച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും ഉള്ളിലിരുന്ന് ആരോ പറഞ്ഞുതന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു, ‘‘ഓട് ഓട്.’’

girl
കഷ്ടി അഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടിക്ക് അവള്‍ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ പോകുന്ന വലിയ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് അന്ന് യാതൊരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. / Photo : Muhammed Fasil

അയാള്‍ കൈ ഒന്നയച്ചതും ഞാന്‍ കുതിച്ചു ചാടിയിറങ്ങി ഓടി. മുറിയുടെ കൊച്ചു പടിതട്ടി ഞാന്‍ നെഞ്ചിടിച്ചുവീണു.
‘‘നിക്കടീ'', അയാള്‍ എന്റെ പുറകിലും.
നിങ്ങളെപ്പോഴെങ്കിലും അങ്ങനെ ഓടിനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഒരാള്‍ നമ്മളുടെ പുറകെ നമ്മളെ ആക്രമിക്കാന്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി പറന്നുവരുമ്പോള്‍, നമുക്ക്​ വല്ലാത്തൊരു ശക്തി കിട്ടും. അന്നുവരെ ഓടാത്ത ദൂരങ്ങള്‍ നാമോടും. അന്നുവരെ താണ്ടാത്ത ദൂരങ്ങള്‍ നാം താണ്ടും. ചിലപ്പോള്‍ നമുക്ക് അദൃശ്യച്ചിറക് മുളയ്ക്കും. നാം പറക്കുക കൂടി ചെയ്യും. അത്തരമൊരു സവിശേഷാവസ്ഥയില്ലായിരുന്നു ഞാന്‍. നെഞ്ചുതല്ലി വീണിട്ടും ചതഞ്ഞിട്ടും പിടഞ്ഞെണീറ്റു പാഞ്ഞു. ഏതു പ്രായപ്പെണ്ണിനുമുള്ള പരിണാമത്തിന്റെ ആദിചോദന. ഓടുക, ആവോളം ഓടുക.

അപ്പോഴേയ്ക്കും അയാള്‍ക്ക് എന്റെ ഉടുപ്പിന്‍ തുമ്പില്‍ പിടികിട്ടി. ഞാനതില്‍ നിന്ന്​വലിച്ചു ചാടി, അവിടെ നിന്ന്​ എങ്ങനെയോ കുതറി. ഉടുപ്പ് അല്‍പ്പം കീറിത്തൂങ്ങി. മരഗോവണിപ്പടിയില്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും  അയാള്‍ വീണ്ടും എന്നെ പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
ഞാന്‍ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലെ സഞ്ചിയില്‍ നിന്ന്​ ചാടിപ്പോയ കുഞ്ഞിക്കംഗാരു. കുതിച്ചു കുഞ്ഞിക്കാല്‍ വലിച്ചുനീട്ടി മുമ്പോട്ട്, വേഗത്തിലാഞ്ഞു. എന്റെ ബാലന്‍സ് അമ്പേ തെറ്റിപ്പോയി. പടിയ്ക്കുപകരം, അതിനപ്പുറത്തെ വായുവില്‍ ചവിട്ടി. രണ്ടാം പടിയിലേയ്ക്ക് കാലുകുത്തിയതും കാൽപടം മറിഞ്ഞു, ഞാന്‍ ഗോവണിയില്‍ നിന്നും പട പട തെന്നി താഴേയ്ക്കുവീണു. തല പടികളില്‍ ഇടിച്ചു. കയ്യും കാലും ചുമരില്‍ തല്ലി. അവിടെവിടങ്ങളിലായി ഉരസി. ദേഹമാസകലം തോലുരഞ്ഞുപോയി. അവസാനിയ്ക്കാതെ നീറ്റലും എരിവും കാലുളുക്കിയതിന്റെ ഭയങ്കരമായ വേദനയും. എന്താണു നടക്കുന്നതെന്നു ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലുമാകാതെ ഞാന്‍ നിന്നു വിറച്ചു.
‘‘അമ്മാ അമ്മാ'' എന്നുറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
‘‘നീയെത്ര ഒറക്കെ വേണങ്കിലും കരഞ്ഞോ. പക്ഷെ നിന്നെ ഞാന്‍ വിടൂല'', അയാള്‍ കൈത്തണ്ടയിലെ കടിപ്പാടില്‍ പകയോടെ സ്പര്‍ശിച്ചു.
‘‘അമ്മാ അമ്മാ'', എന്റെ കരച്ചില്‍ ഉച്ചത്തിലായി.
അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ വാസന്തിയേച്ചിയോ ഗംഗാധരമാമയോ മങ്കമ്മയോ എന്നെ കേട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ എന്റെ നിലവിളി പുറത്ത മഴയില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നിരിയ്ക്കണം. ആരും വന്നില്ല. ഉളുക്കിയ കാല്‍ കൊക്കിക്കൊക്കി ഞാനോടാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
പൊടുന്നനെ അയാള്‍ സൗമ്യനായി.
‘‘ഇല്ല ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല. പേടിക്കല്ലെ. നീ ബാ, നിനക്ക് നല്ല രസമുള്ള ഒരു ഗെയിമ്ണ്ട്. വാവയ്ക്ക് ഗെയിമിഷ്ടല്ലെ? ബാ നമ്മക്ക് കളിയ്ക്കാം''

അയാള്‍ രാക്ഷസനെപ്പോലെ ഗോവണിയിറങ്ങി വന്നു.
അയാളുടെ ഓരോ ചവിട്ടിലും മരപ്പടികള്‍ കിറുകിറാ അലറി.
ആ വലിയ വീട്ടില്‍ മരണക്കുഴിയിലെന്നവണ്ണം കടുത്ത ഏകാന്തത.
ആദ്യമായി അതറികെ ഞാന്‍ അനാഥയെപ്പോലെ നിലവിളിച്ചു. ഇനിയെന്ത്? ഇനിയെന്ത്? ഞാൻ ശിമ്മാമ്മയെ, എന്റെ അമ്മയുടെ ആങ്ങളയെ ഓര്‍ത്തു. പ്രാണരക്ഷാര്‍ഥം ശിമാമ്മയുടെ മുറിയിലേയ്‌ക്കോടിക്കയറി.
‘‘ശിമ്മാമേ, ഇണീക്ക്, ഇണീയ്ക്ക്''
ഞാന്‍ ശിമ്മാമയെ കുലുക്കിവിളിച്ചു. അബോധത്തിന്റെയും ഉന്മാദത്തിന്റെയും വന്യമായ ചതുപ്പില്‍ മുങ്ങി ശിമ്മാമ കണ്ണുതുറന്നതേയില്ല. ഞാന്‍ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാളുടെ കാലടിയൊച്ചകള്‍ എന്റെ അരികിലേയ്ക്കു വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്റെ ദേഹം വെട്ടിവിറച്ചു. അക്കാലത്ത് ശിമ്മാമ രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്ന്​ വന്നിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മുഴുവട്ടായി രാജസ്ഥനിലെ ഏതോ ഭ്രാന്താശുപത്രിയില്‍ നിന്ന്​ അമ്മൂമ്മയും രമേശമ്മായും കൊണ്ടു വന്നിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ശേഷം കുറേ ദിവസം കുതിരവട്ടത്ത് തന്നെയായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് സൈക്ക്യാട്രിക്ക് മരുന്നുകള്‍ ഭയങ്കര ശക്തിയുള്ളവയാണ്​. സ്‌കിസോഫ്രീനിയയ്ക്ക്​ കടുത്ത മരുന്നുകളാണ് കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. പോരാത്തതിന്​ അതിനേക്കാളും കാഠിന്യമാര്‍ന്ന വൈദ്യുതി ഷോക്ക് ​ട്രീറ്റുമെന്റും. എല്ലാം കൂടി നല്‍കിയ ആഘാതത്തില്‍ തലച്ചോറടക്കം ബുള്‍സ്​ഐ പോലായിട്ടുണ്ടാവണം. പാവം തളര്‍ന്ന്, വാഴപ്പിണ്ടിപോലെ കട്ടിലില്‍ കിടന്നു.
‘‘ശിമ്മാമേ, ഇണീക്ക് ശിമ്മാമെ'' 

ചികിത്സയുടെ ഉഗ്രതയറിയാതെ, കാഠിന്യമറിയാതെ ഞാന്‍ പിടിച്ചുകുലുക്കി. പെട്ടെന്ന്, ‘എന്തേ’ എന്ന്​ ചോദിയ്ക്കും പോലെ കണ്ണുകള്‍ പതിയെ അനങ്ങി. മാമന്‍ പോളകള്‍ ഇളക്കി. മാമന് സംസാരിക്കാനോ കൈയുയര്‍ത്താനോ എഴുന്നേല്‍ക്കുവാനോ  കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ പിടിച്ച കൈ വിട്ടതും  കട്ടിലില്‍ നിന്ന്​ അച്ചിങ്ങാപ്പയര്‍പോലെ അത് ഊര്‍ന്ന്​ തറയിലേക്ക്​ തളര്‍ന്നുവീണു. മറ്റു പോംവഴികളില്ലാതെ ഞാന്‍ കട്ടിലിനടിയിലേയ്ക്ക് ഒളിച്ചുകയറി. തളം കെട്ടിയ മൂത്രവും ഛര്‍ദിലും എന്തൊക്കെയോ പതകളും ചേര്‍ന്നു മലീമസമായ കട്ടിലിനടിവശം. ഓക്കാനിപ്പിക്കുന്ന, അറപ്പിക്കുന്ന ദുര്‍ഗന്ധം. മലീമസമായ മൂത്രപ്പുരയുടെ തറപോലെയായിരുന്നു അവിടം. തന്റെ മുറിയില്‍ ആരും കയറുന്നതിനോ വൃത്തിയാക്കുന്നതിനോ ഒന്നും ശിമ്മാമ ആരെയും അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. മുറിയും കട്ടിലിനടിയുമെല്ലാം അതിനാല്‍ മലിനകാരിയായിത്തന്നെ കിടന്നു. ഭൂമി കുലുങ്ങും പോലെ ഒരു ട്രെയിൻ മുന്‍ വശത്തെ ​ട്രാക്കിലൂടെ കടന്നുപോയി. അതിനേക്കാളും ഭൂകമ്പവുമായി അയാളുടെ കാലടികള്‍ അടുത്തടുത്തു വന്നു. കൊച്ചുകൊച്ചു ഭൂകമ്പങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം സകലതും തകര്‍ന്നടിയുന്നതായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. കട്ടിലിനടിയില്‍  മൂത്രം നനഞ്ഞ ഒരു പട്ടിക്കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ ഭയന്നുവിറച്ചിരുന്നു.

എന്റെ കൊച്ചുഹൃദയം വല്ലാത്ത ഭയത്തോടെ പുറത്തേയ്ക്കു തള്ളി മിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാള്‍ എന്നെ പേരു വിളിച്ചത് എന്നെ കൂടുതല്‍ ഭയപ്പെടുത്തി. കട്ടിലിനടിയിലെ ദുര്‍ഗന്ധപൂരിതമായ ആ നിമിഷങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ. എനിയ്ക്കു പഴകിയതും മരുന്നുകളുള്ളതുമായ മൂത്രത്തിന്റെ അമോണിയാ വാസനയില്‍ ശ്വാസം തിങ്ങി. അയാള്‍ മുറിയില്‍ വന്നു പെട്ടെന്ന് കുനിഞ്ഞു. കട്ടിലിന് അടിയിലേക്കു തലയിട്ടു ചിരിച്ചു, ‘‘​​​​​​​കണ്ടേ'' എന്നു പറഞ്ഞു.
കേട്ടാല്‍ ഞാനുമയാളും ഇഷ്ടത്തോടെ ഒളിച്ചുകളിക്കുകയാണേന്നെ കരുതൂ.
‘‘ബാ'', അയാള്‍ കട്ടിലിനടിയിലേയ്ക്ക്  ഏന്തി കൈയിട്ടു.
ഞാൻ ഇല്ലെന്ന്​ തലയാട്ടി. 
അയാളുടെ മുഖം മാറി, ചിരിയും സൗമ്യതയും മാറി വന്യമാകുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. കാടുണരുന്നു. വന്യമൃഗങ്ങള്‍ അലറുന്നു. പുഴകള്‍ മലജലപ്പെരുക്കമായി ഉരുളായി കുത്തിയൊലിക്കുന്നു. അധികാരവും ധാര്‍ഷ്ട്യവും നിറഞ്ഞ മുഖം. അയാള്‍ കട്ടില്‍ ക്രാസ്സിയില്‍ ശരീരഭാരമൂന്നി, കൈകള്‍ നീട്ടി കാലില്‍ പിടുത്തമിട്ടു. കട്ടിലിനടിയിലെ പഴക്കമൂത്രത്തിലൂടെയും ഉമിനീര്‍നുരയിലൂടെയും ഛര്‍ദിലില്‍ ദഹിക്കാതെ കിടന്ന വറ്റുകളിലൂടെയും എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചു പുറത്തിട്ടു. ഞാന്‍ അയാളെ ആഞ്ഞുതള്ളി. കുന്തിച്ചിരുന്ന അയാള്‍ മലര്‍ന്നടിച്ചു വീണു. വീണ്ടും ഞാന്‍ ഓടി. കോണിയുടെ അരികിലെ അച്ചിയുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക്​ ഓടിക്കയറി. അയാള്‍ അവിടെയും വന്നു, ഭീമാകാരമായ രാക്ഷസരൂപം പൂണ്ടു. കൈകളില്‍ ക്രൂരതയുടെ കൂര്‍മ്പന്‍ നഖങ്ങള്‍. തേറ്റയായ് മാറിയ ഉളിപ്പല്ലുകള്‍. ശിരസ്സില്‍ കൂര്‍ത്ത കൊമ്പുകള്‍. അവിടെനിന്ന്​അയാള്‍ക്ക് എന്നെ കൃത്യമായി പിടിക്കാന്‍ കിട്ടി. എന്റെ വായും മൂക്കും അയാള്‍ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
പെ​ട്ടെന്ന്​ അടുക്കള വാതില്‍ക്കല്‍ മുട്ടുകേട്ടു, ‘‘കുഞ്ഞോമ്മോ കാടി.''
മങ്കമ്മയാണ്. പശുവിനെ വളര്‍ത്തി ജീവിയ്ക്കുന്ന മങ്കമ്മ. കഞ്ഞിവെള്ളം വാങ്ങാന്‍ വന്നതാണ്. അയാളൊന്നു വിരണ്ടു. എന്നെ പിടിച്ച പിടിത്തം അയഞ്ഞു. അമ്മയുടെ തയ്യല്‍മെഷീനിന്റെ ഇടയിലുള്ള ഇത്തിരി സ്ഥലത്ത് കൂടെ ഞാന്‍ പ്രാണനുമായി, പുറത്തേക്ക് ചാടി വീണ്ടുമോടി.

child-victim-of-maltreatment

ഉമ്മറമുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഓടാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ട് കാര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാള്‍ സൂത്രശാലിയായ രാക്ഷസന്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ നാല് പൊളിയുള്ള വാതിലുകള്‍ താഴെയും മുകളിലും കുറ്റിയുമിട്ട് വൃത്തിയായി സാക്ഷയിട്ടിരുന്നു. എനിയ്ക്കത് തുറക്കാന്‍ എത്തുമായിരുന്നില്ല.  
അവസാനത്തെ ആശ്രയം എന്ന നിലയില്‍ പത്തായം വെച്ച കലവറ മുറിയിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ ഓടിക്കയറി. ഏകദേശം വീടിന്റെ നടുവിൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടമായിരുന്നു പത്തായപുരയായ കലവറമുറി. അവിടെ സദാ ഇരുട്ടു വീണുകിടന്നു. ആ മുറിയുടെ അരികിലൂടെ പഴയ ഓവറയിലേക്കുള്ള ഉള്ള വഴിയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയും മുറ്റിരുട്ട് മാത്രം.

അയാള്‍ അവിടെയുമെത്തി. മുട്ടുകള്‍ അവസാനിച്ചിരുന്നു. മങ്കമ്മ പോയിരിയ്ക്കണം. അയാള്‍ ഇരുട്ടില്‍ ചുമരു തപ്പുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ചെറിയ ഒരു ബള്‍ബ് അതിന്റെ സ്വിച്ച് തപ്പിപ്പിടിച്ച് ഓണ്‍ ചെയ്തു. മഞ്ഞനിറത്തില്‍ ഒരു വെളിച്ചം വന്നുവീണു. ഒരു മൂലയില്‍ പതുങ്ങി വിറച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ അയാള്‍ കണ്ടു.
‘‘ഇനി നീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും?''

ഒരു വിടലച്ചിരിയോടെ അയാള്‍ പത്തായം മുറിയുടെ വാതില്‍ കുറ്റിയിട്ടു. മൂലയില്‍ പാത്രങ്ങള്‍ക്കിടയിലേയ്ക്ക് ഒളിച്ച് നൂഴാന്‍ ശ്രമിച്ച എന്നെ അയാള്‍ മുടിയില്‍ പിടിച്ചുവലിച്ചു. മുടിയുടെ മേല്‍പ്പുറം പറഞ്ഞുപോരുന്നതു പോലെ തോന്നി എനിയ്ക്ക്.
‘‘നീ ഇങ്ങനെ കയ്ച്ചിലാവും? അതിന് അതിനുമാത്രം നീ വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. നൊച്ചപ്പുഴു''
അയാളെന്നെ പരിഹസിച്ചു. എന്റെ ബാല്യത്തെ, നിസ്സഹായമായ വയസ്സിനെ, എന്റെ ദുര്‍ബലമായ കുട്ടിയുടലിനെ അയാള്‍ പുച്ഛിച്ചു. അഞ്ചുവയസ്സുള്ള ഒരു കൊച്ചുപെണ്‍കുട്ടി ഒരിക്കലും ഒരു അടഞ്ഞ മുറിയ്ക്കകത്തു നിന്നുകൊണ്ട് അയാളുടെ കൈയില്‍ നിന്ന്​ രക്ഷപ്പെടില്ലെന്നയാള്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. ആ പ്രേതപിശാചിന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ എന്റെ പല്ലിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ ഒരു വാച്ച് പോലെ തിണര്‍ത്തു ചോരച്ച് കിടന്നു.

എങ്ങനെ ഓടും? എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ അയാളെന്നെ തിന്നുകളയുമോ എന്നു ഞാന്‍ ഭയന്നു. രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായില്ല. എനിക്ക് ഒന്നുമറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയ്ക്കും ചെറിയ കുഞ്ഞായിരുന്നു ഞാന്‍. ആകെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി, പത്തായത്തിനു പുറകിലെ ഇടുക്കില്‍ കയറലാണ്. ഓവറയുടെ അരികിലൂടെ പോയാല്‍ പത്തായത്തിനിടയിലേക്ക് കയറാന്‍ പറ്റും. അയാള്‍ക്ക് ഈ തടി വെച്ച് ഒരിക്കലും അങ്ങോട്ട് കയറാന്‍ പറ്റുകയില്ല.

‘‘ദാ നല്ല കുട്ടിയല്ലേ? എത്ര പോപ്പിന്‍സ് വേണമെങ്കിലും വാങ്ങിത്തരാം. ഇതൊന്നു പിടിക്ക്യോ? ഇത്തിരി സമയം?'' അയാള്‍ യാചിക്കുംപോലെ ചോദിച്ചു. എന്തുചെയ്യും? എന്തു ചെയ്യും? അഞ്ചു വയസ്സു ജാഗ്രതയുടെ ചെറിയ ബുദ്ധിയില്‍ ഞാനാലോചിച്ചു.

ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്ന മൂലയില്‍ ഒരു ചെറിയ ബെഞ്ചിട്ടിരുന്നു. അതില്‍ അമ്മൂമ്മ നിറയെ പാത്രങ്ങള്‍ നിരത്തി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ ചെമ്പ്, അണ്ഡാവുകള്‍, കയ്യിലുകള്‍, പുളിഭരണി, ഉപ്പുഭരണി, വലിയ പാത്രങ്ങള്‍ക്കു മീതെ കൊച്ചുകൊച്ചു പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകി അടുക്കിവെച്ചിരുന്നു. ബെഞ്ചിന്റെ ഇങ്ങേയറ്റത്ത് ഒരു വലിയ അമൂല്യ ടിന്നില്‍ അരി. ഞാന്‍ അയാളുടെ മുടിപിടുത്തത്തില്‍ മൂലയില്‍ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. പെ​ട്ടെന്ന് ഒറ്റ തള്ളിന്  ബെഞ്ച്  അല്പം നീക്കി. ബെഞ്ചു കുലുങ്ങിപ്പോയി. പാത്രങ്ങള്‍ വീണു. പാല്‍പ്പൊടിയുടെ അരി ടിന്നാകട്ടെ അയാളുടെ കാലിലേക്ക് വീണു.
‘ആ’, അയാള്‍ അലറി. 
‘‘കുരിപ്പേ, പണ്ടാറക്കുരിപ്പേ, അന്നെ ഞാന്‍ വെര്‍തെ വിടൂല്ല'', അയാള്‍ കൊക്കികൊക്കി നിന്നു. കാല്‍കുടഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖം ക്ഷോഭംകൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. പ്രതികാരം കൂടി കലര്‍ന്നപ്പോള്‍ വല്ലാതത് ചോരച്ചു. ആസക്തിയും സ്പര്‍ധയും കാമവും കലര്‍ന്ന പ്രത്യേകതരം മുഖഭാവമായിരുന്നു അതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഓര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ട്. എങ്ങനെ ഒരു അഞ്ചുവയസ്സുള്ള കുട്ടിയെ കാണുമ്പോള്‍ അതെല്ലാമുണ്ടാകുന്നെന്നു മാത്രം എനിയ്ക്കിന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. അതായിരിയ്ക്കാം പുരുഷപ്രകൃതം. എല്ലാവരുമെന്നല്ല. ഒരു വലിയ വിഭാഗം. ആറുമണി കഴിഞ്ഞാല്‍ നഗരത്തില്‍ നാം കാണുന്ന പല കണ്ണുകളില്‍ ചെന്നായകള്‍ പതിയിരിക്കുന്ന കാഴ്ച ഞാനോര്‍ക്കുന്നു. പുരുഷന്റെ ലൈംഗികചോദനകള്‍ക്ക് പരിണാമത്തില്‍ പോലുമുണ്ടാകില്ല വിശദീകരണങ്ങള്‍. അന്ന് ഒരുപക്ഷേ എന്നെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ അയാള്‍ കൊന്നുകളയാന്‍ മടിയ്ക്കുമായിരുന്നില്ല. എന്നെ വെറുതെ വിടില്ലെന്നു ആ മുഖഭാവം വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാന്‍ ഓടാന്‍ നോക്കിയതും അയാള്‍ നിന്നനില്‍പ്പില്‍ വീണ്ടും മുടി പിടിച്ച് തറയിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. മലന്നടിച്ചുവീണ എന്റെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. ചെറിയ കുട്ടി എന്നു പരിഗണിക്കാതെ നടുവിനു തൊഴിച്ചു. വട്ടത്തില്‍ വട്ടത്തില്‍ പ്രകാശം തലയിലൂടെ പോകുന്ന പോലെ പൊന്നീച്ചകള്‍ പറന്നു. ചെവിക്കുള്ളില്‍ ബീ ബീ എന്നൊരു മൂളിച്ച മാത്രം. നട്ടെല്ലു തകര്‍ന്നതുപോലെ ഞാന്‍ നുറുങ്ങി. എനിക്ക് ബോധം മറഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. 
‘‘കെടക്കല്ലെ, ഇണീയ്ക്ക്, ഓട് ഓട് ഓട്'' ഉള്ളിലാരോ നിരന്തരം ഉറക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

തലയടിച്ച് വീണതിനാല്‍ പിന്തല വെട്ടിപ്പൊളിയുന്ന വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
അയാള്‍ വഷളന്‍ ചിരിയോടെ മുണ്ട് അഴിച്ചിട്ടു. കാട് വളര്‍ന്നുപെരുകിയിരിയ്ക്കുന്നു. പൊരുകാട് വളര്‍ന്നു. താഴേയ്ക്കു വേരിറങ്ങിയ ഇരുകാലിനിടയിലെ വടവൃക്ഷയുടല്‍. വെളിച്ചം മഞ്ഞിച്ചും കറുത്തും കലവറമുറിയെ ഭീതിതമാക്കി. അരിയും പുളിയും ധാന്യങ്ങളും മണത്തു. മോരു പുളിച്ചുണങ്ങിയ കൊണ്ടാട്ട മുളക് മണത്തു. അമ്മമ്മ അരിയില്‍ പൂഴത്തിവെച്ച  വേപ്പിലകളില്‍ കാട് പിന്നെയും മണത്തു. അയാളിപ്പോള്‍ അയാളുടെ കുറുനരി വേഷം മാറ്റിയിരുന്നു. സിംഹമുഖനായിരുന്നെങ്കിലും പാതിയില്‍ താഴെ ഒരാന പിറന്നുഗ്രമായി. ആന മനുഷ്യന്‍ തന്റെ ഉദ്ധൃത തുമ്പിക്കൈ ഉയര്‍ത്തി ചിന്നം വിളിച്ചു. അയാള്‍ എന്നെ ചെവിട്ടിക്കൊല്ലുമോ എന്നു ഞാന്‍ ഭയന്നു. നിലത്തുവീണ് പകുതി പൊട്ടിയ ഒരു ചെറിയ ഉപ്പുഭരണി എടുത്തു ഞാനയാളെ അടിച്ചു.

അയാളുടെ തുമ്പിക്കൈയ്ക്ക് അടിപറ്റി. അത് ഒടിഞ്ഞുപോയിരിക്കാമെന്നു ഞാന്‍ കരുതി. വന്മരം എന്നിലേയ്ക്കു കടപുഴകും മുമ്പെ, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിയും മുമ്പ് ഞാന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. വീണ്ടും അയാളെന്റെ ഉടുപ്പ് പിടിച്ചുവെച്ചു. 
ഒരു പിടുത്തത്തിനും ഒന്നും പിടിച്ചു യ്ക്കാനാവാത്ത ഒരു ഊര്‍ജം എന്റെ ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള, ജീവിതത്തോട് ആസക്തിപുരണ്ട ഒരു ജീവിയുടെ, ഇരയുടെ ജീവത്വരയായിരുന്നു അത്. 
പുറംഭാഗം പൂര്‍ണമായും കീറിപ്പോയ  ഉടുപ്പ് പാമ്പുരിഞ്ഞ തൊലിപോലെ ഞാനഴിച്ചിട്ടു. ഒരു കുഞ്ഞിത്തട്ട് ജഡ്ഡിയുമിട്ട് പാഞ്ഞ് ഓവറക്കുപുറകിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ പത്തായത്തിന്റെ ഇടുക്കിലേയ്ക്ക് ഓടിക്കയറി. 
ഒന്നുകില്‍ അയാള്‍ പത്തായത്തിന് മുകളില്‍ കയറി എന്നെ എടുക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ പത്തായം നീക്കി എന്നെയെടുക്കണം. അമ്മച്ഛന്റെ മരക്കമ്പനിയിലെ വലിയ ഉരുപ്പടികൊണ്ട്​ അമ്മച്ഛന്റെ അമ്മ ഉള്ളാട്ടില്‍ ലക്ഷ്മിയ്ക്കു പണിതുകൊടുത്ത ഭീമന്‍ പത്തായം എന്നെ കാത്തു. ഉ.ല എന്ന പേര് ഉള്ളില്‍ ഉമിത്തീ പോലെ നീറി. ഒരുപാട് കനമുള്ള ഉരുളികളും അണ്ഡാവുകളും ഓട്ടുസാമഗ്രികളും കയറ്റിവെച്ച പത്തായം. ഒരു വശത്ത് ആട്ടിവെച്ച എണ്ണഭരണികള്‍, കോടാന്‍ഭരണി. അതിനു വലിയ ഭാരമായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് ഒരു പൊടി പോലും അത് നീക്കാന്‍ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. 
അയാള്‍ ഉഗ്രമായ ലിംഗവിശപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് അയാളുടെ ആത്മരതി ആരംഭിച്ചു. ഞാന്‍ മൂലയിലേയ്ക്ക് എത്രത്തോളമാകാമോ അത്രത്തോളം കുനിഞ്ഞിരുന്നു. അയാള്‍ ഓവറയുടെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി എനിക്ക് കാണാന്‍ പാകത്തില്‍ നിന്നു. ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ പൂട്ടി. മുഖം പൊത്തി. എന്നിട്ടും എനിക്കയാളെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘‘നോക്കടീ... നോക്കെടീ'', വന്യമൃഗത്തിന്റെ അമറലും മുക്രയിടലും ഞാന്‍ ചെവികളില്‍ കേട്ടു. അയാള്‍ ഒരു പഴയ തേപ്പുതുണി കൊണ്ട് നിലം തുടച്ചെടുക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. എനിക്ക് ആ കാഴ്ചകളുടെ ഷോക്ക് വിവരിയ്ക്കാനാകില്ല. അതിന്റെ കാഠിന്യമെന്തെന്ന് എനിക്ക് ഓര്‍ക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ. തലയുടെ പിറകുവശവും മുന്‍വശവും ഉളുക്കിയ കാലും വേദനിച്ച് ഞാന്‍ കരഞ്ഞു. എന്നോടയാള്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ ദ്രോഹങ്ങളോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കണ്ണീര്‍ വാര്‍ത്തു. ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോയ അമ്മൂമ്മയോടും ഞാനത്ര വിളിച്ചിട്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കാത്ത എന്റെ അമ്മാവനോടും ഞാന്‍ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി പിണങ്ങി. എന്റെ അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു ഞാന്‍ ആശിച്ചു. അച്ഛന്‍ അപ്പോഴേയ്ക്കും അമ്മവീട്ടുകാരുമായി പിണങ്ങി താമസം സേവാമന്ദിരത്തിനടുത്തുള്ള ഒറ്റവാടകമുറിയിലേയ്ക്കു മാറ്റിയിരുന്നു.
‘‘അച്ഛാ... അച്ഛാ''

എത്രനേരം ആ പത്തായ മൂലയില്‍ ഞാനിരുന്നെന്നോ ഉറങ്ങിയെന്നോ എനിക്ക് അറിയില്ല. അമ്മ ഓടി വന്നതും ‘‘ന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ, ദാ വടെ ണ്ട്'' എന്നമ്മുമ്മയെന്നെ കണ്ടെത്തിയതും ഞാനറിഞ്ഞു. എന്നെ ആരോ കോരിയെടുത്തു.
‘‘എന്താ അമ്മന്റുണ്ണിയ്ക്ക് പറ്റിത്?'' അമ്മ കരഞ്ഞു.
‘‘കോണീന്ന് വീണു'', അത്രയും ഞാന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ആ രാത്രി മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ പനിച്ചുകിടന്നു. 
‘‘എന്തുപറ്റി, എന്തുപറ്റി'' എന്ന് എല്ലാവരും ചോദിച്ചു. 
‘‘കോണി, കുറുനരി, മൂത്രം'' എന്നൊക്കെ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞതല്ലാതെ എന്തുപറ്റി എന്ന് പറയാന്‍ പോലും എനിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യര്‍ വന്യമൃഗങ്ങളാകുന്നത് സത്യമോ സ്വപ്നമോ എന്നെനിയ്ക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല. സ്വയം കലങ്ങിപ്പോയ ഒരു ഭ്രൂണത്തെപ്പോലെ അമ്മയുടെ ഉടലില്‍ ഞാന്‍ പറ്റിക്കിടന്നു. 32 വര്‍ഷകാലം എന്റെ കുടുംബത്തില്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും സകല സമാധാനങ്ങളും കളഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യന്‍ എന്റെ അഞ്ചുവയസ്സില്‍ തന്നെ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി ഉപദ്രവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചൂടുവെള്ളം മുക്കിത്തുടച്ചും എന്തൊക്കെയോ എണ്ണതേച്ചു പിടിപ്പിച്ചും എന്റെ വേദനകളെ കുറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഡോ. രാജാറാമിന്റെ പാറ്റാമുട്ട ഗുളികളുടെ ബ്രാണ്ടിച്ചുവയും പഞ്ചാരമധുരവും നാവില്‍ കയച്ചു. ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ പേടിച്ചു ഞെട്ടി പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞു.

അമ്മൂമ്മ മരണാസന്നയായ കാലത്ത്, അയാളാണ് കുറ്റവാളിയെന്നു കണ്ടെത്തിയ സമയത്ത്, പീളയാര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന്​ കണ്ണീരുറ്റിച്ചും കൊണ്ട്, ‘‘ഓന് ഞാനെന്റെ കുട്ടീനെ അങ്ങട്ട് കൊടുത്തതല്ല. ഇങ്ങട്ട് ചോയ്ച്ച് വന്നതാണ്’’ എന്നുറക്കെ നിലവിളിയ്ക്കുകയുണ്ടായി. 
‘‘ഷമിക്ക് സത്യേ ..''
‘‘ഇന്നെ വിടീ. ഇന്റെ മാഷോടാ ഇങ്ങളു കാലുപിടിച്ച് മാപ്പ് പറയണ്ടത്'', അമ്മ അമ്മൂമ്മയോട് ഗര്‍വോടെ ചീറി. അമ്മയുടെ പത്തി ദംശനബുദ്ധ്യാ ഉയര്‍ന്നിരുന്നു. അപമാനത്തിന്റെ 32 കയ്​പൻ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ കുമ്പിട്ടുപോയ തലയായിരുന്നു അത്. 

എന്റെയമ്മ പകയോടെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു.
‘‘ഏട്‌ത്ത്യേ, ഒന്നും രണ്ടും വര്‍ഷല്ല. 32 വര്‍ഷമാണ് ഞാനും എന്റെ ഭര്‍ത്താവും അനുഭവിച്ചത്. ചെറുതാണെന്ന് നിസ്സാരാണെന്ന് അന്നൊക്കെ ഇങ്ങക്ക് തോന്നി. എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല. നിങ്ങളിത് അറിഞ്ഞില്ലെന്നുമാത്രം പറയരുത്. പിന്നെ ഇത്രേം കാലം ഞാന്‍ ചൊമന്ന ആ മുൾക്കീരീടമുണ്ടല്ലോ, അത് ഞാന്‍ ഊരി നിങ്ങക്ക് തരാണ്. അതെന്താന്ന് ഇങ്ങള് അനുഭവിച്ച് തന്നെ അറയ്.''

എന്ത് പറയാന്‍? വല്യമ്മയും ആ കാട്ടിലെ ഒരു ഇര മാത്രമായിരുന്നു. വന്യമൃഗത്താല്‍ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടും മുറിവേറ്റും മാംസവും നാവും കടിച്ചുപറിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു കേവല ഇര. പണവും പദവിയും കുടുംബമഹിമയും കാണിച്ച് സമൂഹത്തെക്കൊണ്ട് തന്നെ വേട്ടക്കാരനു പെണ്ണിരയെ എത്തിക്കുന്ന സംവിധാനത്തില്‍ തല കുടുങ്ങിയ പെണ്ണിര.

ഇരപിടിയന്മാരുടെ തേറ്റയില്‍ സദാ കുരുങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു സ്ത്രീ...
ഇരപിടിത്തേറ്റയില്‍, മലിനകാരിയായ അവറ്റകളുടെ  പല്‍ക്കുരിശില്‍, ഹൃദയം ആണികുത്തി നിര്‍ത്തിയ സ്ത്രീ....
ചോര കണ്ണീരായ്, മഴയായ് നനഞ്ഞവള്‍....
പാതി ചത്തു തൂങ്ങിയ ആയിരക്കണക്കിനു സ്ത്രീകളില്‍ ഒരുവള്‍..
അത്രമാത്രം,
അത്രമാത്രം... 


​​​​​​​​​​​​​​വായനക്കാര്‍ക്ക് ട്രൂകോപ്പി വെബ്‌സീനിലെ ഉള്ളടക്കത്തോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ letters@truecopy.media എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കാം.​​​​​​​

ഇന്ദുമേനോന്‍

കഥാകൃത്ത്, നോവലിസ്റ്റ്, കവി. കപ്പലിനെക്കുറിച്ചൊരു  വിചിത്ര പുസ്തകം, ഒരു ലെസ്ബിയൻ പശു, സംഘപരിവാർ തുടങ്ങിയവ പ്രധാന കൃതികൾ.

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM