Sunday, 28 November 2021

കഥ


Text Formatted
Palamarachuvattil-story-by-ranju-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

നേരമിരുട്ടിയപ്പോള്‍ അന്നത്തെ ഓട്ടം മതിയാക്കി വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായി ഓട്ടോറിക്ഷ മുന്നോട്ടെടുത്തതാണ് ആന്റണി. ഒരിത്തിരി നേരം കൂടിയോടി ഒത്തിരി പണമുണ്ടാക്കിയാലോ എന്നൊരു ചിന്തയപ്പോള്‍  അത്യാഗ്രഹമായി മനസ്സില്‍ പൂത്തുവിടര്‍ന്നു. വൃശ്ചിക കാറ്റേറ്റ് കീറിപ്പുകഞ്ഞുനീറിയ ചുണ്ടിലൊരു മൂളിപ്പാട്ട് പൊടിഞ്ഞു. 

ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ച് പുകയൂതി വിട്ട് മൂരി നിവര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അങ്ങാടിത്തിരിവിലെ ബസ്സ്‌റ്റോപ്പിനരികിലൊരു നിഴല്‍ പതുങ്ങിയതു പോലെ തോന്നിച്ചു. ഓട്ടോറിക്ഷ വീണ്ടും സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കി പയ്യെ ബസ്സ്‌റ്റോപ്പിനരികിലേക്ക് നീക്കിനിര്‍ത്തി നോക്കുമ്പോള്‍, നരുന്തു പോലൊരു പെണ്ണ് തോളിലൊരു ബാഗുമായി ഇരുട്ടില്‍ പരുങ്ങുന്നു. അവള്‍ക്കരികില്‍ ഒരു പാലമരം പൂത്തു വിടര്‍ന്നു സൗരഭ്യം പരത്തി നിന്നു. 

‘‘എങ്ങട്ടാണ്ട്രിയേയ്... ഇനി ബസ്സൊന്നൂല്യാട്ടാ...,'' അയാള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 
ആക്‌സലറേറ്ററില്‍ കൈവെച്ച്, വേഗം കൂട്ടിയും കുറച്ചും അയാള്‍ അവളെ അതറിയിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ പുകഞ്ഞു നിന്നു. 
‘‘എങ്ങാട്ടാ പോണ്ടേ ക്ടാവേ... നീ വെളിച്ചത്തിക്ക് നിക്ക്... നെനക്കെവിട്യാ പോണ്ടേ?'' 
പെണ്ണ് ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്കൊന്ന് നീങ്ങി നിന്നു.
നല്ല ഒത്തൊരു പെണ്ണ്. അയാളുടെ തലയ്ക്കകത്തൊരു അമിട്ട് പൊട്ടി.
‘‘മുറ്റാണല്ലാ,'' എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതൊന്നും പുറത്തുകാണിക്കാതെ അയാള്‍ അവളിലേക്ക് തലനീട്ടി. 
‘‘ഇനി ബസ് ഇല്യാട്ടാ... എങ്ങാട്ടാച്ചാ പറ. കൊണ്ടാക്കാ...'' 

അവള്‍ അയാളെ അല്‍പ്പം ശങ്കയോടെ നോക്കിയശേഷം ഒന്നും മിണ്ടാതെ വണ്ടിയില്‍ കയറിയിരുന്നു. എങ്ങോട്ടെന്ന് അവള്‍ പറയുമെന്ന ധാരണയില്‍ അയാള്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു. 

‘‘നെനക്കറിയോ... രാത്രി ഓടണ ഓട്ടോള് ദൈവം പറഞ്ഞയക്ക്ണ പുണ്യരഥങ്ങ്‌ളാ... എത്രാളാ ഈ വണ്ടിയ്ക്ക് കൈ കാട്ടി രക്ഷോട്ട് വീട്ടീ പോയിട്ട്‌ള്ളേന്നറിയ്വാ... നീ പേടിക്കണ്ട്രീ. നെന്നെ ഞ്യാന്‍ എവിട്യാച്ചാ കൊണ്ടാക്കാ...''  

renju

അയാളുടെ കിന്നാരം പറച്ചില്‍ കേട്ടിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അയാള്‍ക്കത് കണ്ട് കലി വന്നു, പെണ്ണിന്റെ നെഗളിപ്പെന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു. അയാള്‍ അവളെ മിണ്ടിക്കാനുറച്ച് വായില്‍ തോന്നിയതൊക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് ശബ്ദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
‘‘നെന്നെപ്പോലൊരുത്തി... പണ്ടൊരിക്കെ... അവളും അവള്‍ടെ മറ്റോനും കൂടി, ഒരു സന്ധ്യക്ക് ഈ ഓട്ടോയിലാ കേറി. കേറീപ്പളേ എനിക്കെന്തോ മണത്തു...'' 
അതുപറഞ്ഞതും അയാളിലേക്ക് പാലപ്പൂവിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം തുളച്ചുകയറി. തെല്ല് സംശയത്തോടെ അവളെയൊന്ന് കണ്ണാടിയിലൂടെ ചൂഴ്ന്നുനോക്കിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. 
‘‘നീയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലാ...'' 

അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ കൂനിക്കൂടിയിരുന്നതേയുള്ളു. 
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു:  ‘‘ഒരു ചെക്കനും പുതുപ്പെണ്ണും. അവര് ഒളിച്ച്യോടി കല്യാണം കയ്ച്ച് താമസിക്ക്യാര്‍ന്ന്. വീട്ടിലിയ്ക്ക് പായും തലയിണേം വാങ്ങി വരണ വഴിയാര്‍ന്ന്. ചെക്കന്‍ കുഞ്ചാക്കോ ബോബനെപ്പോലൊരു ചൊങ്കന്‍. പെണ്ണ്...'' 

ചുണ്ട് കോട്ടി ഒരു അശ്ലീലച്ചിരി വരുത്തി അയാള്‍ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു; ‘‘... പെണ്ണ് നെന്നെപ്പോലൊരു സുന്ദരി!'' 
അപ്പോള്‍ അവളൊന്ന് അനങ്ങി. വണ്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ വളകിലുക്കം തുളുമ്പി. 
‘‘അല്ലേടീ നെന്നെ ഞാന്‍ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോടീ...,'' അയാളതു പറഞ്ഞൊരു വളിച്ച ചിരി ചിരിച്ചു. 
അതു കണ്ടപ്പോള്‍ സ്വന്തം അപ്പന്റെ മുഖമാണ് അവള്‍ക്കോര്‍മ്മ വന്നത്. എല്ലാ വഷളന്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്കും ഒരേ മുഖമെന്തിനാണ് ദൈവം കൊടുത്തതെന്ന് അവളന്നേരം വെറുതെ ചിന്തിച്ചു. 
‘‘എന്തൂട്ടാ നെന്റെ പേര്?''
‘‘ലിസ!''
അവളൊരു നുണ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് അയാള്‍ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. 
‘‘പൊളി പേരാണല്ലാ... നെനക്ക് എങ്ങട്ടാ പോണ്ടേ?'' 
‘‘റെയില്‍വേ ഗേറ്റിന്റടുത്ത് വിട്ടാ മതി.''
‘‘ഏത്? ചങ്ങലഗേറ്റിന്റടുത്താ?'' 
‘‘ആം...,'' അവള്‍ മൂളി. 
‘‘അവ്‌ടെന്തൂട്ടാന്റ്രീ ഈ അസമയത്ത്? ഒരു അന്തംകുന്തല്ല്യാത്ത സ്ഥലാട്ടാ...’’
 അയാള്‍ അവളെ നെറ്റിചുളിച്ച് നോക്കി. 

‘‘അവ്‌ടെ വിട്ടാ മതി...,'' അവള്‍ ശബ്ദം കനപ്പിച്ചു.

‘‘ആ,'' എന്നു മൂളി മുഖം കോട്ടി, അയാളൊന്ന് അയഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നിട്ടും കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇരിക്കപ്പൊറുതി മുട്ടി സീറ്റിലിരുന്ന് പുകഞ്ഞു. 

‘‘അല്ലേട്യേയ്... നെന്നെ മുമ്പെവിട്യോ കണ്ട പോലുണ്ടല്ലോടീ...'' 
അയാള്‍ വീണ്ടും അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞൊന്ന് ചാഞ്ഞു. 
‘‘അവളും നെന്നെപ്പോലിരുന്ന്... ആ ചെക്കന്റൊപ്പം വന്ന പെണ്ണ്!''

പഴയ ഏതോ ഓര്‍മയിലേക്കൊന്ന് അമര്‍ന്നിരുന്ന് അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു:
‘‘ചെക്കനും പെണ്ണും വണ്ടീല് മുട്ട്യുരുമ്മിയിരുന്ന്... അവര് ങ്ങ്ട് പുതുപ്പെണ്ണും ചെക്കന്വായി കളീം ചിരീം. പെണ്ണിന്റെ കവിളില് നാണം. ചെക്കന്റെ ചുണ്ടില് ശൃംഗാരം. പെട്ടെന്നങ്ങട്  ഓട്ടോയ്ക്ക് പിന്നാലെ ഒരു ജീപ്പാങ്ങ്ട് പാഞ്ഞാ വന്നു. ജീപ്പിലപ്പടി തൃശ്ശൂര്‍ പൂരത്തിന്റാള്. ചെക്കനും പെണ്ണും പേടിച്ച് കിറുങ്ങി...  ഞാന്‍ ണ്ടല്ലാ വണ്ട്യാ കത്തിച്ചങ്ങ്ട് വിട്ടു. മുന്നില്‍ ഓട്ടോ, പിന്നില് ജീപ്പ്. കൊറേ ദൂരങ്ങനെ ങ്ങ്ട് പോയി. അവസാനം ണ്ടല്ലാ അവന്മാര് വെട്ടിച്ച് വലംവെച്ചാ നിര്‍ത്തി...''

ചങ്ങലഗേറ്റും കടന്ന് റെയില്‍വെ ലെയിന്‍ ക്രോസ് ചെയ്ത്​ കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ അപ്പുറത്ത് കാണുന്ന പള്ളിയുടെ പിന്നില്‍ക്കൂടിയുള്ള കയറ്റം കയറിയിറങ്ങിയാലൊരു മലമ്പ്രദേശത്തേക്കെത്തും. ആ ചെരുവിലെ കാടിനു നടുവിലൂടുള്ള പാതയില്‍ അവരുടെ വണ്ടികളങ്ങനെ വിലങ്ങനെ കിടന്നു.   
ജീപ്പില്‍ നിന്ന്​ ആളുകള്‍ ചാടിയിറങ്ങി. മുന്നില്‍ നടന്നത് പ്രായമായ ഒരാളാണ്. തലമുഴുവന്‍ നര പടര്‍ന്ന് കഷണ്ടി കയറിയ മനുഷ്യന്‍. കണ്ണുകള്‍ക്ക് കീഴെ വീര്‍ത്ത് തടിച്ച്... ആ കണ്ണിലൊരുപിടി കനലെരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.  

കുടവയറും കുലുക്കി വന്ന അയാള്‍ക്കു പിന്നാലെ ഒരു പുരുഷാരം ആര്‍ത്തലച്ചു വന്നു. അവര്‍ക്കു മുന്നിലൊരു ചെക്കന്‍ കലിപൂണ്ട് കിതച്ചു കുതിച്ചു നടന്നു. അവന്റെ കയ്യില്‍ നീണ്ടയൊരു ഇരട്ടക്കുഴല്‍ തോക്ക് തീതുപ്പാനൊരുങ്ങി നീണ്ടുകൂര്‍ത്തിരുന്നു. 

renju

നിര്‍ത്തിയിട്ട ഓട്ടോയ്ക്കരികില്‍ വെടിയേറ്റു വീണ കാട്ടുപന്നിയ്ക്കു ചുറ്റുമെന്ന പോലെ അവര്‍ കൂടിനിന്നു. 

‘‘എറങ്ങെടി അറുവാണിച്ചീ...,'' വയസ്സന്‍ അലറി. 
അവള്‍ ഭയന്നുവിറച്ച് അടുത്തിരുന്ന ചെക്കന്റെ കയ്യില്‍ ബലമായി പിടിച്ചു. കൂട്ടില്‍ പെട്ട വെരുകിനെപ്പോലെ അവരുടെ ഉള്ളം കിടന്നോടി.   

അന്നേരം അപ്പുറത്തെ വശത്തു കൂടെ രോമം നിറഞ്ഞ ഒരു കാല് ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഇടനെഞ്ചിലാഞ്ഞുപതിച്ചു. കാട്ടുപുലിയുടെ ശൗര്യത്തോടെ കാറിക്കൊണ്ട് പുറത്തു നിന്നവരെല്ലാം കൂടി അയാളെ കടിച്ചുവലിച്ച് പുറത്തെടുത്തു. 

അയാളെ പൂണ്ടുകെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞാര്‍ത്ത അവളുടെ കൈയ്ക്കു പിടിച്ചുതിരിച്ച് ഓട്ടോയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് കൂട്ടത്തില്‍ വയസ്സനായയാള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അതവളുടെ അപ്പനായിരുന്നു.    
‘‘എടീ നെന്നോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞോടീ... നാലേ നാലു നാള്ക്ക് നെന്റെ പൊറുതി തീര്‍ക്കുംന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞാടീ...,'' അയാള്‍ വിയര്‍ത്തു കുതിര്‍ന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

പെണ്ണിനെ അവളുടെ അപ്പന്‍ കൈകൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു കുറ്റവാളിയെന്നോണം വലിച്ചോണ്ട് പോയി. ചെക്കനെ അവളുടെ അനിയനും കൂട്ടാളികളും ചേര്‍ന്ന് അടുത്തുള്ള കാട്ടിലേക്ക്, ഒരു തെരുവുപട്ടിയെ എന്നോണം വലിച്ചിഴച്ചു. 
കാട് ശാന്തമായിരുന്നു. മന്ദം കാറ്റിലുലഞ്ഞങ്ങനെ  വീശിയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവിടേക്കാണ് കര്‍ത്താവിനെപ്പോലെ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യശരീരവും പേറി അശാന്തമായ അനേകം ശരീരങ്ങള്‍ കൊടുങ്കാറ്റായി കടന്നു ചെന്നത്. 
കാട് പെട്ടെന്ന് പ്രക്ഷുബ്ധമായി. കാടിനു നടുവിലൂടെ ഒരു കൊച്ചരുവി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലിയൊരു മരത്തിനു കീഴെ, പുല്ലും ചെളിയും കരിമണ്ണും കൂടിക്കിടന്നിടത്ത് പെണ്ണിന്റെ ചെക്കനെ അവര്‍ ചവുട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ടു. പിന്നെ പൊന്തക്കാട്ടിനരികിലെ പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നവര്‍ കിതച്ചു. അരയില്‍ തിരുകിയ കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി. ഉള്ളാകെ കറ പരത്തുമാറ് കഞ്ചാവും ബീഡിയും പുകച്ചു തള്ളി. 

ക്രൂശിതനായ യുവാവിന് അനക്കം വെച്ചു. കിടന്നിടത്തു തന്നെ കിടന്നയാള്‍ ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒടിഞ്ഞ കാലും ചതഞ്ഞ നെഞ്ചും കൂസാക്കാതെ അയാളൊരു ഉരഗമായി പാഞ്ഞിഴഞ്ഞ് അരുവിയിലേക്ക് എടുത്തുചാടി.  
അപ്പനും മോളും തമ്മില്‍ റോഡിന് മറുവശത്തായി പാറകള്‍ നിറഞ്ഞ വെളിമ്പ്രദേശത്ത് മനസ്സുകള്‍ കൊണ്ടൊരു മല്‍പ്പിടുത്തം നടത്തുകയായിരുന്നു. 
‘‘എന്നെ വിട്... ഞാന്‍ പൊക്കോട്ടെ. എന്നെ ജീവിക്കാന്‍ വിടപ്പാ...,'' മകള്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു.  

‘‘നെന്റെ ശവാടീ ഇവ്‌ടെന്നെടുക്കാ... നീയെന്തൂട്ടെണ്ടീ കരുത്യേയ്...'' 

അയാള്‍ക്ക് കോപം മൂര്‍ച്ഛിച്ച് ശ്വാസംമുട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.
മകള്‍ അയാള്‍ക്കു മുന്നിലൊരു കുഞ്ഞുവാവയായി. അയാളുടെ വിരലിന്‍ തുമ്പും പിടിച്ച്, ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞായി മാറി, അവള്‍ പറമ്പു മുഴുവന്‍ ഓടിനടന്നു. ഒരു കല്ലില്‍ തട്ടി അവളൊന്നു വീണു. അപ്പനായി അയാള്‍ ഓടിയടുത്ത് അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു. ഉരഞ്ഞുപൊട്ടിയ കാല്‍മുട്ടില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ്പച്ചയുടെ ഇല പിഴിഞ്ഞ് അതിന്റെ ചാറിറ്റിച്ചു. നീറ്റലിന്റെ നോവലിലും അവള്‍ അയാളെ പുണര്‍ന്ന് ആശ്വസിച്ചൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.  

അവളുടെ അമ്മ പ്ലമേനയെ അയാള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നു. എന്നും നടുവേദനയായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്. തിരിച്ചു കിടത്തി ധന്വന്തരം കുഴമ്പ് ചൂടാക്കി, അവളുടെ പുറവടിവുകളിലൂടെ വിരലമര്‍ത്തി തടവുമ്പോള്‍ അവള്‍ പുണ്യാളനോട് പ്രാകി: ‘‘ജേക്കബ്ബേട്ടാ നിങ്ങക്കൊരു കൊച്ച്‌നെ പെറ്റുതരാന്‍ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റീല്യാലോ... ന്റെ സെബാസ്ത്യാനോസ് പുണ്യാളോ കേട്ടോണേ പ്രാര്‍ത്ഥന...'' 

കര്‍ത്താവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, ആ വര്‍ഷം പള്ളിപ്പെരുന്നാളിന്റന്ന് പാതിരാ കുര്‍ബാനക്ക് എല്ലാവരും പോയ നേരത്ത്, കാമനകള്‍ കൊണ്ടവള്‍ അവരുടെ ശരീരങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്, ഇരുവശവും പൂക്കള്‍ പൂത്തുവിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നൊരു വഴിവെട്ടി. അതിലൂടെ അയാളെ നഗ്‌നനാക്കി അവള്‍ ആനയിച്ചു. എന്നത്തേയും പോലെ എണ്ണ ചൂടാക്കി നടുവിന് തടവിക്കാനാകും വിളിക്കുന്നതെന്നാണയാള്‍ കരുതിയത്. അങ്ങാടീലെ ലോനപ്പന്‍ കോണ്‍ട്രാക്ടറുടെ  ബംഗ്ലാവില്‍ പെരുന്നാള്‍ പ്രമാണിച്ച് ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള മദ്യസത്ക്കാരത്തെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത് അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ അക്ഷമനായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 
കൂവളത്തിന്റെ ഇലയിട്ട് കാച്ചിയ എണ്ണയുടെ മദഗന്ധത്തില്‍ അവളുടെ ശരീരം ആര്‍ദ്രമായി തുടിച്ചു. അതിന്റെ ലഹരിയില്‍ അയാളുടെ ഇടുപ്പ് ത്രസിച്ചാര്‍ത്തു. ലോനപ്പന്റെ ചായ്പ്പിലിരുന്ന് പന്നിയിറച്ചി വരട്ടിയതും നക്കി നല്ല ഒന്നാന്തരം സ്‌കോച്ചും നുണഞ്ഞ്, രാത്രി കൂടെക്കിടക്കാനെത്തുന്ന ചേടത്ത്യാരുടെ ഞൊറിയിട്ട ഒറ്റമുണ്ടിന്റടിയിലെ ചന്തിക്കുലുക്കവും ഓര്‍ത്ത് അയാള്‍ മയങ്ങിക്കിടന്നു.

renju

അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ കാട്ടിലൊരു മന്ദമാരുതനായി അവള്‍ വീശിയടിച്ചു. അതില്‍ മതിമറന്ന് വല്ലാത്തൊരു ഭോഗാലസ്യതയിലേക്ക് അയാള്‍ ഊര്‍ന്നൂര്‍ന്നു പോയി.    
ഇരുംകൈയ്യും കര്‍ത്താവിലേക്കുയര്‍ത്തി, പുണ്യാളന്റെ അനുഗ്രഹം ചൊരിയുന്ന കുന്തമുനകളായി മുല കൂര്‍പ്പിച്ച് മേലോട്ട് തുള്ളിക്കുതിച്ച്, അയാളുടെ കുടവയറിനെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില്‍ ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങി കിതച്ചു കൊണ്ടവള്‍ അയാളെ ഭോഗിച്ചു. രതിമൂര്‍ച്ഛയുടെ ആദ്യപടിയിലെത്തിയ പ്ലമേന, കാറ്റിലുലഞ്ഞൊരു പൂളമരമായി അയാളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ബീഡിക്കറ മുറ്റിയ അയാളുടെ കറുത്തു തടിച്ച ചുണ്ടുകളെ അവള്‍ ഞാവല്‍പ്പഴമെന്നോണം ഈമ്പിക്കൊണ്ട് കടിച്ചുവലിച്ചു. 
മദഗന്ധം മൂക്കിലേക്കടിച്ചു കയറി മത്തുപിടിച്ച് മലര്‍ന്നടിച്ചാര്‍ത്ത് കിടന്ന് ജേക്കബ്ബ് ഒരുവട്ടം സ്വര്‍ഗ്ഗം കണ്ടിറങ്ങി വന്നു. ഒന്നുപൊങ്ങി, തലയുയര്‍ത്തി അയാള്‍ തന്നിലേക്ക് തന്നെ വിശ്വാസം വരാതെ തുറിച്ചുനോക്കി. 

അങ്ങാടിയില്‍ പന്നിയിറച്ചി വെട്ടി വിറ്റാണ് പ്ലമേനയുടെ അപ്പന്‍ പണക്കാരനായത്. കുട്ടിക്കാലം മുതലെ, തലക്കടിച്ചു കൊല്ലപ്പെടാനായി വളര്‍ന്നു പെരുക്കുന്ന പന്നിക്കൂട്ടങ്ങളെ കാണാനായി അവള്‍ പന്നിക്കൂട്ടില്‍ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുമായിരുന്നു. കൂടം കൊണ്ട് തലയ്ക്കടിച്ചു കൊല്ലുംമുമ്പ് പന്നികളുടെ നിറംതലയിലൊരു വിറയല്‍ വരും. അതു കാണുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് കുളിരുകോരുമായിരുന്നു. അതേ അനുഭൂതിയാണ് ജേക്കബ്ബിന്റെ നഗ്‌നതയിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ പ്ലമേനയില്‍ നിറഞ്ഞത്. അത് അവളുടെ മനമാകെ കവിഞ്ഞൊഴുകി. തടിച്ചു കൂര്‍ത്ത അവളുടെ ചുണ്ടില്‍,  തലയൊന്നുയര്‍ത്തി തുപ്പലുകൂട്ടിയൊന്നൂടെ ചുംബിച്ച് അയാള്‍ വല്ലാത്തൊരു അലര്‍ച്ചയോടെ നിലംപതിച്ചു. അതിലാണ് അവള്‍ നിറവയറായത്. 

‘‘എനിക്ക് പേട്യാവണ്. ഇനി വല്ല ഇരട്ടയും പെറുമോ?'' പ്ലമേന അയാളുടെ കാതില്‍ മന്ത്രിച്ചു. 
അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകള്‍ കുത്തിത്തറച്ച് അയാളുടെ നെഞ്ചിലാകെ തുളകള്‍ വീണു. അത്തരം അനേകായിരം ഭോഗാലസ്യയാമങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് അവള്‍ അയാളെ എന്നന്നേയ്ക്കുമായി വിട്ടുപിരിഞ്ഞു പോയത്. അപ്പോഴേക്കും അവള്‍ മൂന്ന് പെറുകയും അതിലൊന്ന് ചാപിള്ളയായി മരിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 

ആസ്മ മൂര്‍ച്ഛിച്ച് ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞാണ് പ്ലമേന മരണപ്പെട്ടത്.
വീട്ടിലുള്ള പിടിപ്പത് പണിയെല്ലാം പോരാഞ്ഞിട്ട് ജേക്കബ്ബിന്റെ രാത്രിക്കുളിരും തീര്‍ത്താണ് അവള്‍ കുരച്ചുകിടന്നു നരകിച്ച് മരിച്ചതെന്ന് അയലത്തുകാര്‍ പറഞ്ഞു പരത്തി. പ്ലമേനയുടെ കാമപൂര്‍ത്തിക്കായി കൂട്ടുകിടന്ന ഓര്‍മ്മയില്‍ നനഞ്ഞാനന്ദിച്ച് ജേക്കബ്ബ് അവരെ നോക്കി വെറുക്കനെ പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. 

ലിസയ്ക്ക്, അല്ല അതല്ല അവളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര്. അതവള്‍ ആന്റണിയോട് പറഞ്ഞ നുണപ്പേര് മാത്രമാണ്. ജേക്കബ്ബിന്റെ അമ്മാമ്മയുടെ ത്രേസ്യ എന്ന പേരാണ് പള്ളിയില്‍ വെച്ച് അവര്‍ അവള്‍ക്കിട്ടത്. സ്‌ക്കൂള്‍ രജിസ്റ്ററില്‍, ഇത്തിരി പരിഷ്‌ക്കാരം മൂത്ത്, ആര്യ ജേക്കബ്ബ് എന്നും ചേര്‍ത്തു. എന്നാല്‍ വീട്ടില്‍ അവളെ എല്ലാവരും ‘‘റിന്‍സാ,'' എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. അവള്‍ക്ക് താഴെ ഒരു അനിയന്‍ ചെറുക്കനും പെണ്‍കുഞ്ഞും കൂടി ജേക്കബ്ബിനും പ്ലമേനയ്ക്കും മക്കളായി പിറന്നു. 
ജേക്കബ്ബിനു മൂത്തതായി ഒരു ആണ്‍തരി ജനിച്ചത് കുഞ്ഞിലേ ദീനം വന്ന് മരിച്ചു പോയിരുന്നു. അവന് റിന്‍സന്‍ എന്നായിരുന്നു പേര്. ഒരു നേര്‍ത്ത ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് ഓര്‍മ്മയായി ജേക്കബ്ബില്‍ റിന്‍സന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നും മായാതെ കിടന്നിരുന്നു. മരണക്കിടക്കയിലും ജേക്കബ്ബിന്റെ അമ്മയൊരു ഓര്‍മ്മത്തെറ്റ് പോലെ അവനു വേണ്ടിയാണ് താരാട്ടു പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അതിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായിട്ടാണ് അവളെ അവര്‍  ‘‘റിന്‍സാ,'' എന്നു വിളിച്ചത്. അങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോള്‍ കര്‍ത്താവില്‍ വിലയംകൊണ്ട മൂത്ത സഹോദരനോടുള്ള സ്‌നേഹം ജേക്കബ്ബിലാകെ തുളുമ്പി നിന്നു.    

പത്താം തരത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ആര്യയുടെ പ്രണയം ആദ്യമായി വീട്ടുകാരറിഞ്ഞത്. ഞായറാഴ്ചത്തെ വേദേശം ക്ലാസ്സും കഴിഞ്ഞ്, ഓരോരോ കാരണം പറഞ്ഞവള്‍ ഏതോ ചെക്കനെ കാത്ത്  പള്ളിപ്പറമ്പില്‍ പരുങ്ങി നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പള്ളിപ്പറമ്പിന്റെ പുറകിലെ പാടത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങേല്‍ ചാരിയിരുന്ന് കിന്നരിച്ചു നിന്ന അവളേയും കാമുകന്‍ ആല്‍വിനേയും പൊക്കിയത് കപ്യാര് ഉലഹന്നാനാണ്. 
‘‘പെണ്ണിനെ നോക്കിക്കോ ജേക്കബ്ബേ...,'' കപ്യാര് ഒരു കൊണസ് നോട്ടത്തോടെ അന്നേ മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കി. 

renju

അതില്‍ പിന്നെ അവള്‍ക്കൊപ്പം ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടിയേ പുറത്ത് വിടുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നിട്ടും അവനുമായി അവള്‍ നിരന്തരം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വലപ്പാട് കടപ്പുറത്തും ഠാണാ ബസ്സ്റ്റാന്റിലും അവര് രണ്ടാളും മുട്ടിയുരുമ്മി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടവരുണ്ട്.  

അവര്‍ തമ്മില്‍ മിണ്ടാന്‍ അവസരം കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ടും അതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് എത്രയാലോചിച്ചിട്ടും ജേക്കബ്ബിന് ഒരു എത്തുംപിടിയും കിട്ടിയില്ല. ഒരു ദിവസം, പെണ്ണിനെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി അവളുടെ ബാഗ് പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് അതിനുള്ളിലൊരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത് കണ്ടുപിടിച്ചത്. അതവന്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്തതായിരുന്നു. അത് പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്ത് പതിനാല് കഷണമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിതറിച്ചപ്പോഴാണ് സമാധാനമായത്. 
സൈക്കോളജിക്കല്‍ കൌണ്‍സലിംഗെന്നും പറഞ്ഞ് ബോര്‍ഡും വെച്ചിരിക്കുന്ന ഫാദര്‍ തെക്കന്റെ അടുത്തേക്ക് അവളെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ടുപോയപ്പോഴും ജേക്കബ്ബിന്റെ കലിയടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ഫാദര്‍ തെക്കനാണ്,  ‘‘ദേഷ്യപ്പെട്ടതു കൊണ്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല,'' എന്നയാളെ ഉപദേശിച്ചത്. 

അവളെ അരികില്‍ വിളിച്ച് ഫാദര്‍ സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം ഗുണദോഷിച്ചു:  ‘‘മകളേ, പെണ്‍കുട്ടികള്‍ റോസാപ്പൂച്ചെടി പോലെയാണ്. ചട്ടിയിലായാലും മണ്ണിലായാലും നട്ടു വളര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ചുറ്റും കമ്പി കൊണ്ടൊരു വേലി കെട്ടുന്നതെന്തിനാ? ആപത്തൊന്നും കൂടാതെ ചെടി നല്ലോണം വളരാന്‍. അതുപോലാ അപ്പനും അമ്മേം നെനക്ക് ചുറ്റുമൊരു കരുതലിന്റെ വേലി കെട്ടുന്നത്. മനസ്സിലായോ?'' അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു. 

‘അച്ചോ, കമ്പി വേലിയൊന്നുമില്ലാതെ പള്ളിപ്പറമ്പിലെ മണ്ണില്‍ റോസാപ്പൂ തഴച്ചു വളരണുണ്ടല്ലോ. അതുപോരേ?'' 
അവളുടെ മറുചോദ്യം കേട്ട് അച്ചന്‍ താന്‍ പഠിച്ച സൈക്കോളജിയെല്ലാം മറന്നുപോയി. ഫാദര്‍ തെക്കന്‍ അന്നുവിളിച്ച പച്ചത്തെറി കേട്ട് പള്ളിയങ്കണത്തിലെ പുല്‍ക്കൂമ്പുകള്‍ പോലും കരിഞ്ഞുണങ്ങി. 

അതിനു ശേഷമാണ്  ‘‘പഠിത്തത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കെടീ... പ്രേമോം കല്യാണോം അതു കഴിഞ്ഞാകാം... നിനക്കു താഴെയൊരു പെങ്കൊച്ച് വളര്‍ന്നു വരുന്നതാ...,'' എന്നൊക്കെയുള്ള അടവുകള്‍ അവര്‍ പയറ്റി നോക്കിയത്. അതില്‍ അവള്‍ വീണു എന്നാണ് കരുതിയത്. 

എന്നാല്‍ വയസ്സ് പതിനെട്ടു തികഞ്ഞതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം അവള്‍ ആരോടും ഒന്നുംപറയാതെ ഒളിച്ചോടി. അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണറിഞ്ഞത് അതവന്റൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു. ആല്‍വിന്‍! വിശ്വാസികളാണെങ്കിലും അവരുടെ ഇടവക വേറെയായിരുന്നു. മാര്‍ഗ്ഗംകൂടിയവരാണ്. വീട് തേടിപ്പിടിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്താന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍, അവിടെ വല്ല വൃത്തിയും വെടിപ്പും കാണുമോന്നാണ് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. മൂന്നു സെന്റിലൊരു ചെറിയ വീട്. മുറ്റത്ത് നിറയെ ചെടികളാണ്. ചെറുക്കന് അതിന്റെന്തോ ബിസിനസ്സും ഉണ്ടത്രേ! 
‘‘പെണ്ണിനെ ഇറക്കി വിട്ടില്ലേല്‍ കളി മാറും,'' എന്നൊക്കെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടും അവന്റപ്പന്‍ ഭയന്നില്ല. 
‘‘അവരിവിടില്ല. രജിസ്റ്റര്‍ കഴിയും വരെ അവര് ഇവിടേക്ക് വരികേമില്ല!'' 
അയാള്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ട് ജേക്കബ്ബിന്റെ ചോര തിളച്ചു. അവളുടെ ഇളയതായി പിറന്നൊരുത്തന്‍ കയറുപൊട്ടിച്ച് പുറത്ത് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. റിജു. കലി കയറിയാല്‍ അവന്‍ തനി ആങ്ങളയാണ്. എന്തിനും മടിക്കില്ല. 
‘‘ഒരു കുഞ്ഞൊക്കെയാവുമ്പോ എല്ലാം മറക്കും. അത്രക്കല്ലേള്ളൂന്നൊക്കെ എല്ലാരും കരുതും. എന്തൂട്ട് കാട്ട്യായാലും ഞാന്‍ വിടൂല്ലാ അവളെ...'', റിജു വെറുതെ കലിതുള്ളി അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 
‘‘അതാണ്ടാ അങ്ങനെ വേണം ആണായാ. നല്ല തന്തയ്ക്ക് പിറന്ന ആണാണ്ടാ നെന്റെ ചെക്കന്‍,'' ജേക്കബ്ബിനെയൊന്ന് തോണ്ടി ലോനപ്പന്‍ പിരികേറ്റി. 

റിജുവിനെ സ്വന്തം ആണഹന്തയില്‍ നിന്നിറ്റു വീണ രക്തത്തുള്ളിയായി കരുതി തൊട്ട് നെറുകയില്‍ വെച്ച് ജേക്കബ്ബ് കൊണ്ടാടി. അതിന്റെ ആവേശത്തള്ളിച്ചയിലാണ് അവന്റെ സംഘത്തിനൊപ്പം കൊലക്കനമുള്ള മനസ്സുമായി അയാള്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത്.    

ഒരു നിമിഷം ആ ഓര്‍മയില്‍ തറഞ്ഞ് വെറുമൊരു ഭര്‍ത്താവോ അപ്പനോ എന്നറിയാത്തൊരു തരിപ്പോടെ ജേക്കബ്ബ് പാറപ്പുറത്ത് കാലിടറി നിന്നു. കയ്യിലൊരു കടി കിട്ടിയതിന്റെ വേദന കടുത്തപ്പോഴാണ് ഭൂതകാലത്തെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് അതില്‍ നിന്നുമയാള്‍ എടുത്തുചാടി പുറത്തുകടന്നത്. അയാളുടെ കൈ കടിച്ചുപറിച്ച്  നിലത്തുകിടന്ന് ഒരു പെണ്ണായി മകള്‍ കാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളൊരു കൊച്ചുകുഞ്ഞല്ലെന്നും വളര്‍ന്നു വലുതായ ഒത്ത പെണ്ണാണെന്നുമുള്ള ബോധ്യം വന്നപ്പോള്‍ അയാളില്‍ പകയും കോപവും ഒന്നിച്ചു കത്തി. 
കയ്യിലിരുന്ന സിംഹത്തലയുള്ള മുനകൂര്‍ത്ത വാക്കിംഗ് സ്റ്റിക്ക് അയാള്‍ അവള്‍ക്കു നേരെ വീശി. അതവളെ തൊടുംമുമ്പെ അയാളുടെ ഇടത്തേ ചെവിയ്ക്ക് മുകളിലായൊരു പാറക്കല്ല് വളകിലുക്കം പോലെ വന്നുപതിച്ചു. അതിലടിപ്പെട്ട് ബോധംനശിച്ച് മലര്‍ന്നടിച്ച് അയാള്‍ വീണു. വായില്‍ നിന്നും മൂക്കില്‍ നിന്നും രക്തം കുടുകുടാ ചീറ്റിയൊഴുകി.  

അന്നേരം അപ്പുറത്ത് കാടിനുള്ളില്‍ നിന്നും വെടിയൊച്ചയുയര്‍ന്നു. ഒന്നിനു പുറകെ മറ്റൊന്നെന്നോണം വീണ്ടും വെടി പൊട്ടി. അത് അവിടമാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. 
‘‘ആല്‍വീ...,'' അവളിലൊരു കരച്ചില്‍ പിടഞ്ഞു. 

അപ്പന്റെ ചോരയില്‍ കൈകുത്തിയെഴുന്നേറ്റ് അവള്‍ കാടു തേടി തിരിഞ്ഞോടി. അവള്‍ക്കു മുന്നില്‍ പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ വഴിമാറി. ചരല്‍ക്കല്ലുകള്‍ പരന്നുകിടന്ന വഴിത്താരയില്‍ താമരമുകുളങ്ങള്‍ പാദപത്മമായി വിരിഞ്ഞു.  
 കല്ലും കട്ടയും ഇറക്കങ്ങളും മുടുക്കുകളും താണ്ടി അവള്‍ കുന്നിറങ്ങി മുന്നില്‍ കണ്ടൊരു വഴിയിലേക്കിറങ്ങിച്ചെന്നു. അവിടെ അവളെ കാത്തെന്നോണം അതേ ഓട്ടോറിക്ഷ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളില്‍ നിന്നും വീണ്ടുമൊരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവറായി ആന്റണി തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടി. 

‘‘എങ്ങാട്ടാന്‍ഡ്രേയ്?... നീയ്യ് അവളല്ലേ? നീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെട്ടെടീ...'' 

കത്തിപ്പുകഞ്ഞ സിഗരറ്റിലെ കരിഞ്ഞ സ്‌പോഞ്ച് തുപ്പിക്കളഞ്ഞ് അയാള്‍ പുറത്തിറങ്ങി. അയാളെ അവളൊരു പെണ്ണിന്റെ സൂക്ഷ്മനോട്ടത്താല്‍ അളന്നു.  
‘‘നീ കേറിക്കോ... എവ്ട്യാച്ചാ കൊണ്ടാക്കാ...,'' അയാളൊരു വഷളന്‍ ചിരി ചിരിച്ചു. 
‘‘ചേട്ടാ എന്നെയാ കാടിന്റടുത്ത് കൊണ്ടോവോ? അവര് ആല്‍വിനെ അവിടേക്കാ കൊണ്ടോയേ...'' 

‘‘നീ കേറെടി പെണ്ണേ...,'' അയാളൊരു ചൂളം കുത്തിക്കൊണ്ട് വണ്ടി തിരിച്ചു. 
ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ അവളുടെ കാലാകെ നീറി. തുടയെല്ലാം ഉരഞ്ഞു പൊട്ടി അവിടമാകെ രക്തം കട്ടപിടിച്ചു കിടന്നു. വേദനയില്‍ നൊന്ത് അവളൊന്ന് ഞെരങ്ങി. 
‘‘എന്തൂട്ടാടി മോളേ പറ്റീത്?'' 

അയാളുടെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ക്കൊപ്പം രോമം കട്ടപിടിച്ചു കിടന്ന കൈയ്യും പുറകിലേക്ക് നീണ്ടുവന്നു. കീറിപ്പറിഞ്ഞ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലേക്ക് അതൊരു വിഷസര്‍പ്പമായി ഇഴഞ്ഞു കയറി. 
‘‘പ്ഫ നാറീ...,'' അവള്‍ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ചീറി.  

അയാളിലെ ആണിന്റെ കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞുവീണു. അതില്‍ കെറുവിച്ച് അയാള്‍ അവളുടെ തുട തന്റെ കയ്യിലിട്ട് ഞെരിച്ചു. ആ നിമിഷത്തില്‍ ഞെരിഞ്ഞുപുളഞ്ഞൊന്ന് തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടവള്‍ അയാളുടെ മുഖത്ത് മുട്ടുകൈ കൊണ്ട് ആഞ്ഞിടിച്ചു. 

പ്രളയം വന്ന് ബണ്ട് പൊട്ടിയൊലിച്ച പോലൊരു മുഴക്കത്തോടെ അയാളുടെ മൂക്കിന്റെ പാലം പൊട്ടിത്തകര്‍ന്നു. മുഖമാകെ രക്തം ഒഴുകിപ്പരന്ന് തോരാമഴയായി താഴോട്ട് പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. വണ്ടി അപ്പോഴും കുടുങ്ങിക്കുടുങ്ങി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

തുടയില്‍ നിന്ന്​ അയാളുടെ പിടിയൊന്ന് അയഞ്ഞപ്പോള്‍,  ‘‘നിര്‍ത്തെടാ തെണ്ടീ വണ്ടി,'' എന്ന് അലറിക്കൊണ്ടവള്‍ വണ്ടിയാകെ പിടിച്ച് കുലുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതില്‍ ഭയന്നുലഞ്ഞ് അയാള്‍ വണ്ടിയൊന്ന് അരികിലേക്കൊതുക്കി. വേഗത കുറഞ്ഞ തക്കത്തിന് ഒരു കാട്ടുപൂച്ചയായി അവള്‍ ഓട്ടോയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാടി. 

ചരല്‍ വീണ വഴിയില്‍ തഞ്ചത്തില്‍ നിലയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ അയാള്‍ക്കു നേരെ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പി. എന്നിട്ട് അപ്പുറത്ത് മേലാപ്പ് പോലെ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിക്കിടന്ന വിതാനത്തിലേക്ക് കാട് തേടി ഏന്തിവലിഞ്ഞ് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. രക്തം ചീറ്റുന്നൊരു മനുഷ്യപ്രേതമായി ഓട്ടോയില്‍ അയാള്‍ അവളെ പിന്തുടര്‍ന്നു. 
കാട്ടിലേക്കവള്‍ കാലെടുത്ത് വെച്ചതും കാടടക്കി വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ ആങ്ങളയും കൂട്ടരും അതിനുള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചീറി വന്നു. അവരെല്ലാം വല്ലാതെ ആകുലരായിരുന്നു. അവളെ കണ്ടതും ആങ്ങളച്ചെക്കന്‍ പാഞ്ഞു വന്ന് ചെകിട്ടത്തൊരടി കൊടുത്തു. അതിലൊന്ന് തളര്‍ന്ന് നിലത്തിരുന്ന് അവള്‍ അവന്റെ കാലില്‍ ദുര്‍ബലമായൊരു അടി തിരിച്ചടിച്ചു. അതിലലിഞ്ഞു കിടന്ന സ്‌നേഹത്തില്‍ തറഞ്ഞ് അവന്‍ നിന്നു. 

‘‘എന്തൂട്ടാന്‍ഡ്രാ നോക്കി നിക്കണേ... കൊല്ലടാ ഈ നായിന്റെ മോളേ...,'' പിന്നില്‍ നിന്നും ആന്റണി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 

ആങ്ങളച്ചെക്കന്‍ അയാള്‍ക്കു നേരെ പാഞ്ഞു ചെന്ന്, രക്തം കിനിഞ്ഞൊട്ടിക്കിടന്ന ഷര്‍ട്ടില്‍ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി അലറി:  ‘‘എവിട്രാ എന്റപ്പന്‍?''
‘‘ഈ ഡേഷ് മോളോട് ചോയ്ക്ക്...,'' ആന്റണിയുടെ വായില്‍ നിന്നും ചോര തെറിച്ചു. 
‘‘നീയാണ്ടാ അവനും ഇവള്‍ക്കും സഹായം ചെയ്യണത്?'' റിജു അയാളെ ചോദ്യം ചെയ്തു. 

അവനിലെ ഇടഞ്ഞ കൊമ്പനു മുന്നില്‍ കൈകൂപ്പി വണങ്ങി അയാള്‍ കെഞ്ചി:  ‘‘അല്ല മോനേ... നീയും ഞാന്വൊക്കെ ഒരു ജാത്യല്ലേ? ഞാങ്ങനെ ചെയ്യോ...'' 
അവര്‍ തമ്മില്‍ത്തമ്മില്‍ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ വന്യമായൊരു വംശീയക്കലിയുടെ കനലൊളി ചിതറി. നോട്ടത്തിലൂടെ അവരത് പരസ്പരം കൈമാറി.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം, അതേ ഓട്ടോക്കുള്ളിലിരുന്നൊന്ന് തിരിഞ്ഞ്, അവളെ നോക്കി ആന്റണി തുടര്‍ന്നു: ‘‘അന്ന് ഞാനില്ലാരുന്നേല്‍ അവരവളെ കൊന്നേനെ...' 
അയാളത് പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയതും, കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന കയറിട്ട് അയാളുടെ കഴുത്തില്‍ അവള്‍ കുരുക്കിട്ട് മുറുക്കിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ശ്വാസംമുട്ടി പിടയുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അവളുടെ പ്രേതസമാനമായ തനിസ്വരൂപം അവസാനമായി കണ്ടു. 

‘‘ആണോടാ നാറീ... ആണോടാ? അതാണോടാ നീ ചെയ്‌തേ?'' ഭൂതാവേശിതയായ പെണ്ണായി അവള്‍ കാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

അന്ന്, സ്വന്തം ആങ്ങളയുടെ അടിയും ചവിട്ടുമേറ്റ് കയ്യും കാലുമൊടിഞ്ഞ് മരണത്തെ പുല്‍കാനൊരുങ്ങി പൊന്തക്കരികില്‍ മരിച്ചു കിടന്ന അവള്‍ക്കരികിലേക്ക് ഒരു അരണയെപ്പോലെ ആന്റണി നിരങ്ങി വന്നു. രക്തം കിനിഞ്ഞു കട്ടപിടിച്ചു കിടന്ന അവളുടെ നഗ്‌നതയിലേക്ക് അയാള്‍ ആര്‍ത്തിപൂണ്ടമര്‍ന്നു. പാതിബോധത്തില്‍ കിടന്ന അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ അറിഞ്ഞു. ശവഭോഗിയുടെ ആര്‍ത്തിയോടെ അയാളവളുടെ ശരീരമാകെ ആക്രാന്തത്തോടെ നക്കിത്തുവര്‍ത്തി; കടിച്ചു കുടഞ്ഞു. അവളിലെ ശ്വാസം നിലക്കും വരെ അയാളത് തുടര്‍ന്നു. 

‘‘ശവഭോഗീ... ഇതാണോടാ നീ നിന്റെ മോളോടും ചെയ്യാ...,'' അയാളുടെ കഴുത്തില്‍ പ്രതികാരദാഹത്തോടെ കുരുക്കിട്ട് മുറുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ആരെല്ലാമോ കേള്‍ക്കാനായി ഉറക്കെയുറക്കെ അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  

അതിനു ശേഷം, ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍ നിന്നുമിറങ്ങിയ അവളുടെ പാദങ്ങള്‍ നിലത്ത് മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി പനങ്കുല പോലെ മുട്ടോളം നീണ്ടതായിരുന്നില്ല. അവളുടുത്തിരുന്നത് വെള്ള സാരിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അപ്പന്റെ വാക്കു കേള്‍ക്കാതെ, കുലം നോക്കാതെ പ്രേമിച്ച് ഓടിപ്പോയി ഒരു അന്യജാതിക്കാരനെ കെട്ടിയ അവളുടെ കുടലു കുത്തിക്കീറി ചങ്ങലഗേറ്റിനടുത്ത് കുഴിച്ചിട്ട കഥ ഒരു പ്രേതകഥയായി അങ്ങാടിയിലാകെ പരന്നു. 

വളര്‍ന്നുവരുന്ന തലതെറിച്ച തലമുറക്കൊരു താക്കീതായി അവളുടെ തലവെട്ടി അങ്ങാടിത്തിരിവിലെ ബസ്സ്റ്റാന്റിനടുത്തുള്ള പാലമരച്ചുവട്ടിലും കൊണ്ടിട്ടിരുന്നുവത്രെ! അതില്‍പ്പിന്നെ പ്രതികാരദാഹിയായ അവള്‍, പാതിരാവുകളില്‍ അവിടെ നിന്നും ചങ്ങലഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ഓട്ടോറിക്ഷ പിടിച്ചുപോവുകയും ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍മാരെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു പോന്നു. അവള്‍ക്ക് കലി കയറുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ ചങ്ങലഗേറ്റിനടുത്ത് തീവണ്ടികള്‍ പാളം തെറ്റി. യാത്രികര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നിലം പിളരുംവിധം ഇടിവെട്ടി. 
അതുംപറഞ്ഞ് പിന്നില്‍ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന പെണ്ണിനെയൊന്ന് പേടിപ്പിക്കാനായി തിരിഞ്ഞ ആന്റണി ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി. പിന്‍സീറ്റില്‍ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് സീറ്റ് പൊളിച്ച് ഉയരത്തില്‍ ഒരു പാലമരം വളര്‍ന്നു നിന്നിരുന്നു. 

ബോധം പോയി പാതി മരിച്ച നിലയിലാണ് ആന്റണിയെ നാട്ടുകാരിലാരോ അടുത്ത ദിവസം കണ്ടെത്തിയത്. കഴുത്തില്‍ കയറിട്ട് കുരുക്കിയ പോലത്തെ പാടുകള്‍ കാണാമായിരുന്നു.  ജീവന്‍ ഏറെക്കുറെ പൊയ്‌പ്പോയ നിലയിലാണ് ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടു ചെന്നത്. 
‘‘എന്താ പറ്റിയത്?'' എന്നു ചോദിച്ചപ്പോ പേടിച്ചരണ്ടതു പോലെ ആകാശത്തേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ വിറങ്ങലിച്ച് കിടന്നതേയുള്ളൂ. ജീവന്‍ തിരിച്ചു കിട്ടിയെങ്കിലും ഒരു വശം മുഴുവനും തളര്‍ന്നു പോയിരുന്നു. ജീവച്ഛവമായുള്ള ആ കിടപ്പ് ഇന്നും തുടരുന്നു. 

‘‘അന്നെക്കി കെടപ്പിലായത്ണ് അപ്പന്‍. പിന്നെക്കി എണ്‍റ്റിട്ടില്ല്യാ... കര്‍ത്താവിനെ അനുസരിച്ച് ജീവിച്ച മനുഷേനാ... കിടക്കണ കണ്ടില്ലേ...,'' ആന്റണിയുടെ മകള്‍ ഡെല്‍ഫി കുടുംബരഹസ്യമായ പഴമ്പുരാണം പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. 

‘‘ആ പെണ്ണിനെന്തൂട്ട് പറ്റീടീ? ആ ആങ്ങളച്ചെക്കന്‍ ഇപ്പഴുണ്ടാ?'' കേട്ടിരുന്ന ക്ലാരാന്റിക്കൊരു സംശയം. 
‘‘അവളെ അവര് കൊന്ന് കെട്ടിത്തൂക്കി. തല വെട്ടി അങ്ങാടിത്തിരിവിലെ ആ ബസ്സ്‌റ്റോപ്പിന്റടുത്തേ പാലച്ചോട്ടില് കൊണ്ടിട്ടിരുന്ന്... ആങ്ങളച്ചെക്കന്‍ കൊറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ആര്‌ടെയൊ വെട്ടേറ്റ് ചത്ത്!'' 

എല്ലാവരേയും പോലെ ഡെല്‍ഫിയും അതാവര്‍ത്തിച്ചു.  
അതുകേട്ട് അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരെല്ലാം ഒരു നെടുനിശ്വാസത്തോടെ കുരിശു വരച്ച് സന്ധ്യനേരത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കായി എഴുന്നേറ്റു.     

പിന്നീടെപ്പോഴോ ബെംങ്കളൂരുവിലെ മോളുടെ അടുത്തുപോയി കുറച്ചുകാലം നിന്നിട്ടു വന്ന ക്ലാരാന്റിയാണ് ആര്യയെയും ആല്‍വിനേയും പറ്റിയുള്ള പുതിയ ഗോസിപ്പ് അങ്ങാടിയില്‍ പാട്ടാക്കിയത്. 

‘‘മ്മ്‌ടെ വല്യങ്ങാടീലെ ജേക്കബ്ബിന്റെ മോളില്ലേ... ആ കോളനീന്നുള്ള കറുത്ത കൃസ്ത്യാനി ചെക്കനൊപ്പം ഓടിപ്പോയി കെടീട്ട് വീട്ടാര് വെട്ടിക്കൊന്നോള്... അവളെപ്പോലൊരുത്തീനെ ബാംഗ്ലൂരിലെ മാളില് വെച്ചു കണ്ടെന്ന് മോള് പറഞ്ഞ്. ഒക്കത്തൊരു കൊച്ചിനേം എടുത്തോണ്ട് പത്രാസില് പോണ്. അവള്‍ടൊപ്പം ആ ചെക്കനും ഉണ്ടായിരുന്നെയ്... എന്തൂട്ടാണ്ടീ അവന്റെ പേര്... ആല്‍വിനോ കൂല്‍വിനോ എന്തൂട്ടോ...'' 

അതു തള്ളി, അങ്ങാടിക്കാരിലൊരാള്‍ പറഞ്ഞു:  ‘‘പെരും നുണ. ചത്തു മണ്ണടിഞ്ഞ്, അങ്ങാടിത്തിരിവിലെ ബസ്സ്‌റ്റോപ്പിനടുത്തുള്ള പാലക്കൊമ്പില്‍ താമസിക്കണ അവളെന്തൂട്ട് കാട്ടാനാണ്ടപ്പാ ബാംഗ്ലൂര് പോണേ?! അതും റിജൂന്റെ വെടികൊണ്ട് ചത്ത ചെക്കന്റൊപ്പം!''      

അതിനടുത്ത വര്‍ഷം, പുതുമോടിയെല്ലാം വിട്ട്, കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് ആര്യയും ആല്‍വിനും അങ്ങാടിയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അറ്റത്ത് മാറിയുള്ള കോളനിയിലെ അവരുടെ തറവാട്ട് വീട്ടില്‍ വരികയും, വറുത്ത കോഴിയും കുത്തരിച്ചോറും മാങ്ങാക്കറിയും മീനച്ചാറും കൂട്ടി വിരുന്നുണ്ട് തിരിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു. അതിനടുത്ത വര്‍ഷങ്ങളിലും അതാവര്‍ത്തിച്ചെങ്കിലും, പാലമരത്തിലുള്ള അവളുടെ പാര്‍പ്പിനെ കുറിച്ച് അങ്ങാടിയില്‍ പ്രചരിച്ച കഥയ്ക്ക് ശമനമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച് അങ്ങാടിക്കാരത് ഓരോ തലമുറയോടും ആവര്‍ത്തിച്ച് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ പ്രാവശ്യവും കഥയ്ക്കവസാനമൊന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ട്, കുടുംബത്തിലെ പെമ്പിള്ളേരെയൊന്ന് തറപ്പിച്ച് നോക്കി, ഒരുപദേശമെന്നോണം അവര്‍ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു:  ‘‘അപ്പനും അമ്മേം പറഞ്ഞത് കേട്ട് നടന്നാ അവള്‍ടെ ഗതി വരില്യാട്രീ!''

അതുകേട്ട് അവരുടെ പിള്ളേര്‍ തലകുലുക്കി സമ്മതം മൂളിക്കൊണ്ട് ഉള്ളില്‍ അടക്കിച്ചിരിച്ചു. അതിനു ശേഷം, അവര്‍ വീടുകളുടെ അശാന്തതയില്‍ നിന്നും പുറത്തുകടന്ന്  അങ്ങാടിയുടെ ഓരത്ത് കൂട്ടം കൂടിയിരുന്ന്, പെണ്ണും ചെക്കനും പ്രണയിച്ച് കല്യാണം കഴിക്കുന്ന ഒരു ഗെയിം നല്ലവണ്ണം രസിച്ച് കളിക്കുന്നതിനുള്ള ചിട്ടവട്ടങ്ങളിലേക്ക് മുഴുകി.


​​​​​​​​​​​​​​വായനക്കാര്‍ക്ക് ട്രൂകോപ്പി വെബ്‌സീനിലെ ഉള്ളടക്കത്തോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ letters@truecopy.media എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കാം.​​​​​​​

രണ്‍ജു

കഥാകൃത്ത്. 2018-ല്‍ ചാള്‍സ് വാലസ് ഫെല്ലോഷിപ്പോടെ ലണ്ടനില്‍ ആര്‍ക്കൈവല്‍ ഗവേഷണം ചെയ്തു.  Politics of Media ( ലേഖന സമാഹാരം) എന്ന പുസ്​തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
 

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM