Monday, 18 October 2021

കവിത


Text Formatted
Nishy George
നിഷി ജോര്‍ജ്ജ്

 

അന്നച്ചേട്ടത്തി

ദേശത്തെ
പ്രധാന ചട്ടമ്പികളിലൊരുവളായിരുന്നു
അന്നച്ചേട്ടത്തി.
ചട്ടമ്പിച്ചേട്ടത്തി എന്ന്
അഭ്യുദയകാംക്ഷികളായ പൊതുജനം
അവളെ
അവള്‍ കേള്‍ക്കാതെ വിളിച്ചിരുന്നു.
എളിയിലെപ്പോഴും
ഒരു പിച്ചാത്തി അവള്‍ കരുതിയിരുന്നു .
വെറുതെ ചൊറിയാനും മുട്ടാനും
വന്ന ചിലര്‍ക്ക് നേരെ
അതെടുത്തു വീശിയിട്ടുണ്ടെന്നതൊഴികെ
അവളൊരു ക്വട്ടേഷന്‍ ടീമിലും
അംഗമായിരുന്നില്ല.

അനാഥയായ ഒരുവളെ എടുത്തു പോറ്റിയവര്‍
അധികമായി കാണിച്ച കരുണകൊണ്ട് വശംകെട്ടാണ്
പതിനഞ്ചാം വയസ്സില്‍ അവള്‍
കന്യാസ്ത്രീയാവാന്‍ പോയത്.
ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും കിട്ടാത്ത
പരിഗണന
അവിടെ ഒരുവനില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയതിനാലാണ്
ഇരുപത്തഞ്ചാം വയസ്സില്‍ അവള്‍
അവിടെ നിന്ന് ചാടിയത്.
അനാഥത്വമാണ്​
ഭൂമിയിലേക്കും വെച്ച്
ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടമെന്ന്
അതിനുശേഷമാണവളറിഞ്ഞത്.
കൂടെ ആരോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നലില്‍ നിന്ന്
ഊര്‍ന്നു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്
കൂടെയാരുമില്ലെന്നവള്‍ക്കുറപ്പായത്.
ഇനി അത്ഭുതങ്ങളൊന്നും
ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിക്കാനില്ലെന്ന്
ഉറപ്പായതോടെ
കരച്ചില്‍, തേങ്ങല്‍, നെടുവീര്‍പ്പ് ,വിഷാദം
എന്നിങ്ങനെ ഒച്ച കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്ന
അവളുടെ സങ്കടം
ഒരുനാള്‍
കാരണമൊന്നുമില്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തിലേക്ക്
പടികയറാന്‍ തുടങ്ങി.

ഞാനൊന്നു പറയട്ടെ
കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ സന്തോഷിക്കുന്ന
ഒരുവളെ ആര്‍ക്കും പിടിച്ചു നിര്‍ത്താനാവില്ല .
ആര്‍ക്കുമവളെ തളര്‍ത്താനോ
തകര്‍ക്കാനോ കഴിയില്ല .
അവളെങ്ങനെ എവിടെ മുളയ്ക്കുമെന്നോ
പടരുമെന്നോ വിരിയുമെന്നോ
ആര്‍ക്കും പറയാനാവില്ല.
അവള്‍ തന്നെതന്നെ സ്‌നേഹിക്കയാല്‍
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ്
ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.
അവളുടെ കെട്ടിയവന്‍
എത്ര അണകെട്ടിയിട്ടും
ആ ഒഴുക്ക് നിലച്ചില്ല .
വീട്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്തായതോടെ
അവള്‍ നാടു മുഴുവന്‍ കറങ്ങി നടന്നു.
രാത്രി വീടിന് പുറത്തിറങ്ങിയ പലരും
റോഡിലൂടെ ബീഡിവലിച്ച്  പോകുന്ന
അന്നച്ചേട്ടത്തിയെക്കണ്ടു.
ചിലര്‍ക്ക് പേടിച്ച് പനി പിടിച്ചു.

രാത്രി കാലങ്ങളിലവള്‍
സെമിത്തേരിയില്‍
പാട്ടു പാടിയിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു
എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോള്‍
ഞാന്‍ അയച്ച വൗ സ്‌മൈലി
അവളിലേക്കെത്തും മുമ്പ്
അവള്‍ മരിച്ചു പോയിരുന്നു.

അഴിച്ചെടുക്കാത്ത സൂചകങ്ങള്‍