Monday, 18 October 2021

സാംസ്​കാരിക പഠനം


Text Formatted

 ഫഹദ്  എന്ന വിമത ശരീരം

നിരന്തരം രാഷ്ട്രീയം സംസാരിക്കുന്ന ന്യൂജനറേഷന്‍: കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകത്തിലെ മലയാള സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയവും സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും വിശകലനം ചെയ്യുന്നു 

Image Full Width
Image Caption
‘മാലിക്​’എന്ന സിനിമയിൽ ഫഹദ്​ ഫാസിൽ
Text Formatted

‘‘കോവിഡ് കാലത്ത് നിര്‍മിക്കപ്പെട്ട സുപ്രധാന സിനിമ''യെന്ന് ജോജിയെ കുറിച്ച്
ദി ന്യൂയോര്‍ക്കര്‍ എഴുതിയപ്പോള്‍ ഓസ്‌കര്‍ കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു മലയാള സിനിമാ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്. പ്രത്യേകിച്ചും പുതുതലമുറ സിനിമയുടെ ആരാധകര്‍ക്ക്. 1985ല്‍ ഇറങ്ങിയ കെ. ജി. ജോര്‍ജ്ജിന്റെ ഇരകളില്‍ പറഞ്ഞതില്‍ കൂടുതലൊന്നും ജോജിയില്‍ ഇല്ല എന്ന വിമര്‍ശനം നവ സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ സ്‌പോയിലര്‍ അലേര്‍ട്ട് ആയി വ്യാപിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു വെറും മൂന്നരക്കോടി ജനങ്ങള്‍ മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന പ്രാദേശിക ഭാഷയിലെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ഇന്ത്യന്‍ സിനിമയെ കുറിച്ച് ന്യൂയോര്‍ക്കര്‍ എന്ന ഒന്നാംകിട അമേരിക്കന്‍ മാധ്യമം എഴുതുന്നത്. പ്രമേയത്തിലെ കോപ്പിയടി ആരോപണത്തിലെ ബാലിശമായ വാദമുഖങ്ങള്‍ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. പക്ഷേ രണ്ടു സിനിമകളും ഉണ്ടായ കാലത്തിന് അസാധാരണമായ ചില സാമ്യതകളുണ്ട് എന്നത് സൂക്ഷ്മ വിശകലനത്തില്‍ കണ്ടെത്താന്‍ സാധിയ്ക്കും.  

ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റുവിന്റെ കാര്‍മികത്വത്തില്‍ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ ആധുനിക സമൂഹമായി പരിണമിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതിന്റെ ഉത്പന്നമാണ് ഇരകള്‍ എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. ഇന്ത്യന്‍ സിനിമ വ്യവസായമെന്ന നിലയിലും കലാരൂപമെന്ന നിലയിലും ഗതിവേഗം പ്രാപിച്ച വര്‍ഷമാണ് 1950കളും 60കളും. ഫിലിം എന്‍ക്വയറി കമീഷനും അന്താരാഷ്ട്ര ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലും ഫിലിം ആന്‍ഡ് ടെലിവിഷന്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടും ഫിലിം ഫിനാന്‍സ് കോര്‍പ്പറേഷനും ഒക്കെ തുടങ്ങിയതും ലോക സിനിമയുടെ ഭാവുകത്വ പരിണാമങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കവും ഇന്ത്യന്‍ യുവാക്കളെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചതും ഈ കാലത്താണ്. കെ. ജി. ജോര്‍ജ്ജ് എന്ന സംവിധായകന്‍ ആ യുവതയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. സിനിമയുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ഫിലിം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ നിന്ന് പഠിച്ചിറങ്ങിയ അയാളില്‍ അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തെ ഫാസിസ്റ്റ് വാഴ്ച ഉണ്ടാക്കിയ പ്രതികരണങ്ങളാണ് ഇരകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടത്. 

ഇരകൾ എന്ന സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ അടിയന്തരാവസ്ഥ കാലമാണെങ്കില്‍ ജോജിയുടേത്​ നരേന്ദ്ര മോദിയ