Monday, 29 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 19

വെന്ത മനുഷ്യമാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം; 
ഏട്ടാ... എനിക്കുവയ്യ, ഈ വരികളെഴുതാന്‍

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ആ പെണ്‍കുട്ടി നിന്നില്‍ നിന്ന് വളരെ ദൂരെ എത്തിയിരിക്കണം. അവളുടെ നിലവിളിയുടെ കത്തിമൂര്‍ച്ച ചെവിയില്‍ കേട്ട വിനാഴികയില്‍ നീ മെയിന്‍ സ്വിച്ച് ഓണാക്കിയിരിക്കണം. വെള്ളക്കുമ്മായം പൂശിയ ചുമരുകളില്‍ നിന്റെ ഇറച്ചിയും ചോരയും പറ്റിപ്പിടിച്ചുനിന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടതാണ്. ജീവന്റെ ഒടുക്കത്തെ തരിയുമായി നീ ഇഴഞ്ഞ പള്ളിഹാളില്‍ നിറയെ ചോരയായിരുന്നു. വാതില്‍ തുറന്ന ഉമ്മാന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ നീ കുഴഞ്ഞു വീണപ്പോള്‍ നിന്നെ ഗര്‍ഭം ചുമന്ന ആ വയറ്റിലേക്ക് നിന്റെ ചോര തെറിച്ചു വീണിരുന്നു.


സ്‌കൂള്‍ വിട്ട് വിശപ്പിന്റെ തിരമാലകളില്‍ കയറി ആടിയുലഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കുവരുമ്പോള്‍ മാസ്റ്ററുടെ വീടിനുമുമ്പില്‍ നിറയെ ആളുകള്‍ ...
എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും ആകാംക്ഷയും കൗതുകവും ... കാര്യം കൃത്യമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും കുറച്ചുദിവസങ്ങളായി അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വിറകുകൊള്ളികള്‍ എന്റെ കണ്ണുകളെ നീറ്റി. 
ആ വാര്‍പ്പുവീടിന്റെ വരാന്തയിലെ വെള്ളയും പച്ചയും പെയിന്റടിച്ച ഗ്രില്ലിന്റെ കര്‍ട്ടന്‍ പതിവില്ലാതെ താഴ്ന്നുകിടന്നു.
എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിക്കാനുണ്ടെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞു.
ശമനവഴികളില്ലാത്ത വിശപ്പും പേറി ഞാനാ ആള്‍കൂട്ടത്തിന്റെ ഓരം ചേര്‍ന്നുനിന്നു. 
മുകളില്‍ എന്റെ വീടിനുചുറ്റും മറ്റൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം ...
രണ്ട് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനും ഇടയിലെ ദൂരത്തിലൂടെ  ആളുകള്‍ കാഴ്ച കാണാന്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടി. ആ അന്തരീക്ഷത്തിനുമുകളില്‍ ചുവപ്പണിയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന ആകാശത്തില്‍ അന്തിപ്പറവകള്‍ കൂടുതേടി  പറന്നു. 

കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ മകളെയും വലിച്ചിഴച്ച് അയാള്‍ പുറത്തേക്കുവന്നു.
അവളുടെ ചുണ്ട് പൊട്ടി ചോര ഒലിച്ചു. ആ ചോരത്തുള്ളികള്‍ എന്റെ ഏട്ടനുവേണ്ടിയാണ് ഒലിക്കുന്നതെന്ന  അറിവില്‍ ഞാനെന്ന കുട്ടി ആനന്ദിച്ചു.

മാസ്റ്ററുടെ വരാന്തയിലെ ഗ്രില്ലിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടം ആവേശകരമായ ഒരു രംഗം കാണുന്ന സിനിമാഹാളില്‍ എന്നപോലെ ആര്‍പ്പു വിളിച്ചു. വെള്ളവസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച മാസ്റ്റര്‍ ആരുടെ