Sunday, 17 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 23

പ്യൂപ്പയില്‍ ആനന്ദി

ഏതു ഉല്‍പതിഷ്ണുവിനകത്തും  യാഥാസ്ഥിതികനായ ഒരു പുരുഷനുണ്ട്. അവന്റെ കോയ്മയുണ്ട്. എന്റെയച്ഛനും അതില്‍ നിന്ന്​ പുറത്തു വന്നിട്ടില്ല. ഭാര്യയുടെ കാര്യത്തില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.

Image Full Width
Text Formatted

നന്ദിയും ഞാനും പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ഒരിടത്തായിരുന്നില്ല പഠിച്ചത്.
വെവ്വേറെ കോളേജുകളില്‍ അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ പതിനൊന്നില്‍നിന്ന്​ 
വീടു മാറിയിരുന്നു. ഭൂദാന ഭൂമിയുടെ അടുത്ത് സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ കോളനിയ്ക്കുള്ളില്‍ രണ്ടര ഫൂട്ട് വഴി, കുന്നും നടന്ന്​ താണ്ടിപ്പോയ അച്ഛന്റെ വിപ്ലവത്തിന്​ 15 കൊല്ലം ഒരാക്കം നല്‍കിയിരുന്നു.
യൂണിവേഴ്സി​റ്റിയില്‍ ഒരു വീട്​ വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത്​ തറകെട്ടിയ ഒരു സ്ഥലത്ത് വീടു പണിഞ്ഞെടുക്കാമെന്ന് അച്ഛന്‍ കരുതി. ഉയര്‍ന്ന പാറത്തറയും നടുമിറ്റവുമുള്ള ആ വലിയ വീട് പക്ഷെ പാതിയില്‍ പണിയുപേക്ഷിച്ച് അച്ഛനും രാമനാട്ടുകരയില്‍ തന്നെയൊരു വീടു വാങ്ങിച്ചു. രണ്ടുവര്‍ഷത്തോളം ആനന്ദിയുടെ നാട്ടില്‍ അയല്‍പക്കത്ത് ഞാന്‍ താമസിച്ചു.

‘ഇനി നമ്മള്‍ എന്നാ കാണ്വാ?' എന്നു വിതുമ്പിയ ആനന്ദിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് സാധനങ്ങളിറക്കുവാനുള്ള ലോറി വരും മുമ്പെ ഞാനോടി.
‘‘എന്താടീ'', അവളുടെ കണ്ണില്‍ അത്ഭുതം പതഞ്ഞു.
‘‘എങ്ങനെ വന്നു, ഇന്നു പോണോ?''
‘‘വേണ്ട''
‘‘പിന്നെ? ഇന്നിവിടെ നിക്ക്വോ?''
‘‘ദാ, പക്ഷെ അവിടെ''
‘‘ആ വീട്ടില്‍ ആരൂല്ലല്ലൊ''
‘‘ഉണ്ടല്ലോ ഇനി ഞങ്ങളുണ്ടല്ലോ'', ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളില്‍ അവള്‍ ആഹ്‌ളാദിച്ചു

ഒരിടത്ത് ഒരു കോളേജില്‍ ചേരാനായില്ലെങ്കിലും ആനന്ദിയും ഞാനും പക്ഷെ ട്യൂഷന്​ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു പോയത്.
തലകുമ്പിട്ട നടത്തം, മങ്ങിയ മുഖത്തെ വിളറിയ ചിരി, ആരെങ്കിലുമെന്തെങ്കിലും പറയുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന നടുക്കം... ഒക്കെ  അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഴമുറിവിനെ സദാ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. 
ശനി, ഞായര്‍ യാത്രകളില്‍ ബസില്‍ ഞാനവളെ ഏറെ കരുതലോടെ കൊണ്ടു നടന്നു. എന്റെയുള്ളില്‍ അവളോട് അലിവ് മാത്രമായിരുന്നു ഉറപൊട്ടിയത്.
‘‘പാവം പാവം'' എന്നു ഞാന്‍ അവളെപ്രതി ആകുലയായി.
 ഓരോ യാത്രയിലും അവള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധയാവശ്യപ്പെടുന്നവളാണെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവള്‍ തന്നെ ചിതറിച്ച ആ മഹാരഹസ്യം എന്നോട് പങ്കിടും വരെയുള്ള ലോകമായിരുന്നില്ല എനിക്കു പോലും അതിനുശേഷം.
വിരുന്നു പോകുന്ന ഓരോ കുട്ടികളും അരക്ഷിതരാണെന്ന് എനിക്കപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഉറച്ച തോന്നലുണ്ടായി. ഓരോ വിരുന്നുകളും യാത്