Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 21

പുളിയിലകള്‍ പൊഴിഞ്ഞുവീണുകൊണ്ടിരുന്ന പാതകള്‍

അപരിചിതമായ ഏതോ ദേശത്തേക്ക് ഏട്ടന്‍ പോവുകയാണ്. അറിയാത്ത പണിയെടുത്ത് അറിയാത്ത ദേശത്തില്‍ ഞങ്ങളാരും കൂട്ടില്ലാതെ ഏട്ടന്‍ തനിയെ ജീവിക്കാന്‍ പോവുകയാണ് .

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ട്ടന്‍ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതിന്റെ ഉത്സാഹം നാലഞ്ചുദിവസമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ.
ഏട്ടന്‍ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. 
ഉമ്മ ചോദിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുമാത്രം മറുപടി പറഞ്ഞു. 
ഏട്ടന് നല്ല ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം എന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധിച്ചതാണ്.
ഭക്ഷണം തന്നെ മൂന്നുനേരം ഒപ്പിക്കാന്‍ എടങ്ങേറാവുന്ന ഉമ്മ നല്ല ഭക്ഷണമായി കണ്ടെത്തിയത് റോഡരികില്‍ തഴച്ചുവളരുന്ന മുള്ളന്‍ ചീരയും, എപ്പോഴെങ്കിലും കിട്ടുന്ന മത്തിയുടെ പനഞ്ഞിലും, പൊട്ടേന്‍ കാക്കയുടെ വീട്ടില്‍നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആട്ടിന്‍പാലുമായിരുന്നു.
ഏട്ടന്‍ അതൊന്നും കഴിച്ചില്ല. ഉമ്മ  വിളിക്കുമ്പോഴൊന്നും  ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ചെന്നില്ല. 
വിളി കരച്ചിലായി മാറുമ്പോള്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റുചെന്ന് അടുക്കളയിലെ മണ്‍തറയിലിരുന്ന് ഏട്ടന്‍ കഞ്ഞി കുടിച്ചു. നടക്കാനും ഇരിക്കാനും സ്വന്തം കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനും ഏട്ടന്‍ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെട്ടു.
കണ്ടുനില്‍ക്കാന്‍ സുഖമുള്ള കാഴ്ചകളായിരുന്നില്ല അതൊന്നും. 

ആ മുറിയുടെ ജാലകം ഏട്ടന്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും തുറന്നില്ല.
തുറന്നാല്‍ പാതയും പള്ളിയും കാണാമായിരുന്നു. പള്ളിക്കാട്ടിലെ കരിമ്പച്ചകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പുതഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഖബറിടങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു. 

ദിവസം രണ്ടുനേരം കുളിച്ചിരുന്ന, വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചിരുന്ന ഏട്ടന്‍ കുളിക്കാതെ കൈലിമുണ്ടുടുത്ത് നെഞ്ചിലെ മുറിപ്പാപ്പാടുകള്‍ മറച്ചുപിടിക്കാന്‍ ഒരു മുഷിഞ്ഞ തോര്‍ത്തും കഴുത്തിലിട്ട് തന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലില്‍ മലര്‍ന്നുകിടന്നു. തന്റെ പ്രണയിനിക്കായി പണികഴിപ്പിച്ച ആ മുറിയുടെ ഓരോ ഇഷ്ടികയും ഏട്ടനോട് പലതും പറഞ്ഞിരിക്കണം. പല ഗന്ധങ്ങളെയും പകര്‍ന്നുനല്‍കിയിരിക്കണം.
ആ മുറിയുടെ ജാലകം ഏട്ടന്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും തുറന്നില്ല.
തുറന്നാല്‍ പാതയും പള്ളിയും കാണാമായിരുന്നു. പള്ളിക്കാട്ടിലെ കരിമ്പച്ചകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പുതഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഖബറിടങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു.