Tuesday, 19 October 2021

ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകള്‍


Text Formatted

വെയില്‍ക്കാലങ്ങള്‍- 17

പിന്നീട് ഞാന്‍ സുഗതച്ചേച്ചിയെ കണ്ടതേയില്ല

എന്റെ സായാഹ്നത്തിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഇരുട്ട് കലങ്ങിച്ചുചേരുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ ശരവേഗത്തില്‍ സ്വയമെയ്തു വീഴ്​ത്തുമ്പോള്‍ സുഗതചേച്ചിയുടെ  വാക്കുകള്‍ ഒരു പ്രവചനമായിരുന്നു എന്ന് ഞാനറിയുന്നു; പരാതിയോ പ്രതിഷേധമോ ഇല്ലാതെ. 

Image Full Width
Image Caption
സുഗതകുമാരി / Photo: Wikimedia Commons
Text Formatted

വെയിലും നിഴലും വീണ്, മഹാഗണിമരങ്ങളെ തഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റേറ്റ് കറുത്ത നടപ്പാതയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു.
ഇതുവരെ കണ്ട വെയില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യൗവനത്തിന്റെ വെയില്‍ക്കാലങ്ങള്‍. ആ വെയില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ നിലാവും വീണിരുന്നു.  വെയിലില്‍ സൈഗാള്‍ രാജകുമാരിയെ പാടിയുറക്കാന്‍ അസുലഭമായൊരു ആര്‍ദ്രതയോടെ പാടിയ ‘‘സോ ജാ, രാജകുമാരീ, സോ ജാ..'' എത്ര മാതാപിതാക്കള്‍ ആ പാട്ട് കേള്‍പ്പിച്ച് തങ്ങളുടെ പിഞ്ചുകളെ നിദ്രയുടെ നീലത്താഴ്വരയിലേക്ക് നയിച്ചിരിക്കുന്നു...സൈഗാളിന്റെ അഭൗമമായ ശബ്ദവിന്യാസം; താരാട്ട് പാടുമ്പോള്‍ ശബ്ദത്തില്‍ നിന്ന് കിനിയുന്ന സ്‌നേഹവാത്സല്യങ്ങളുടെ സൗമ്യ- വിഷാദ സ്പര്‍ശം...
ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞും ആസ്വദിച്ചും എത്രയോ വെയില്‍ക്കാലങ്ങള്‍ നാം കടന്നു പോന്നു...  
ഈ വെയില്‍ക്കാലയാത്ര അവസാനിക്കും മുന്‍പ്, അഥവാ ഈ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു ദീര്‍ഘവിരാമമിടും മുന്‍പ്  ജീവിതത്തില്‍ നിറങ്ങള്‍ വാരിത്തൂവി കടന്നു പോയ ചിലരെക്കൂടി ഓര്‍മിക്കാതെ  വയ്യ.

ശ്രീമതി സുഗതകുമാരിയെ ഞാന്‍ ആദ്യം കാണുന്നത് സ്റ്റുഡന്റസ് സെന്ററില്‍ ഒരു കവിസമ്മേളനത്തില്‍  ‘പാവം മാനവഹൃദയം'  ചൊല്ലുന്ന നേരത്താണ്. ഒരു വൈകുന്നേരം. അവര്‍ക്ക് സംഗീതവാസന ഒട്ടും ഇല്ല. കവിത വായിക്കാന്‍ അത് ആവശ്യമില്ല എന്നാണല്ലോ നമ്മുടെ പാഠം. അത് എത്രത്തോളം ശരിയാണെന്നതില്‍ എനിക്ക് എന്നും സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ബോബ് ഡിലന്റെ ലൈവ് പരിപാടികള്‍ കാണുകയും അയാളുടെ കവിതകള്‍ വായിക്കുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍. അയാളുടെ സിയോണിസ്‌റ്റ്​ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചെല്ലാം ഞാന്‍ വളരെ കാലം കഴിഞ്ഞാണ് അറിയുന്നത്. അപ്പോഴേക്ക് ഭാഗ്യവശാല്‍ ഞാന്‍ ഡിലനില്‍ നിന്ന്  മോചനം നേടി  ‘എന്യ'യില്‍ പുതിയ സംഗീതത്തിന്റെ ശ്രുതിമധുരമായ പ്രപഞ്ചം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.