Sunday, 17 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 24

ജലവണ്ടികള്‍ക്ക് ദാഹം തീര്‍ക്കുന്ന പൊല്യാട്ച്ചിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍

രാമനാട്ടുകരയില്‍  ഏപ്രിലുച്ചയുടെ സൂര്യന്‍ നിറഞ്ഞുകത്തി. ചുട്ടവെയിലില്‍ അവള്‍ നിന്നു എരിഞ്ഞു, വാള്‍ച്ചിരി ചിരിച്ചു. ആളുകള്‍ പൊല്യാട്ച്ചി അനിലയെ ഭയത്തോടെ തുറിച്ചുനോക്കി. വെറുപ്പോടെ തുറിച്ചു  നോക്കി. അറപ്പോടെ തുറിച്ചു  നോക്കി.

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദുമേനോന്‍ / Photo: Binuraj
Text Formatted

പൊല്യാട്ച്ചി അനിലയെന്നാല്‍ തെളിഞ്ഞനിറമുള്ള കണ്ണാടി ജലമാണ്. 
നിഷ്‌കളങ്കമായതും ഏവരുടേയും ദാഹം തീര്‍ക്കുന്നതുമായ തണുത്ത ജലം. 
അവളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ റിങ്ങുകള്‍ ഇറക്കിയ വീട്ടുമുറ്റത്തെ ചെറിയ കിണര്‍ ഓര്‍മ വരും. ക്രാ ക്രാ കരയുന്ന എണ്ണയിട്ട കപ്പിയോര്‍മവരും. തടിച്ച കയറും വെള്ളത്തൊട്ടിയും ഓര്‍മ വരും. സേവാമന്ദിരം സ്‌കൂളിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു കയറ്റത്തില്‍ നടുവിലായാണ് അനിതയുടെ വീട്. വീടെന്നാല്‍ ഒരു മുറി, ഒരു ഹാള്‍, അതിന്റെ മൂലയില്‍ അടുക്കളയുള്ള ഒരു കുട്ടി വീട്. ആ വീട്ടിലെ തണുപ്പുള്ള തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കിണറില്‍ നിന്ന് എന്നും ഞങ്ങള്‍ മുക്കിക്കുടിക്കും. കടയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ നെല്ലിക്കയുടെ വിനാഗിരിചവര്‍പ്പും പുളിപ്പും നീറ്റുന്ന മധുരമായി മാറും, കാഴ്ചയില്‍ ചവര്‍ത്തുനില്‍ക്കുന്ന അനില ചിരിക്കുമ്പോള്‍ സുന്ദരിയാവുന്നതുപോലെ അത് മധുരമായി മാറും. 

ഞങ്ങള്‍ സ്‌കൂളിലേയ്ക്കു നടന്നു പോകുന്ന വഴിയില്‍ ആയിരക്കണക്കിന് വീടുകളുണ്ടായിരുന്നു. പല തരം കിണറുകളുണ്ടായിരുന്നു. തെളിവെള്ളം ഉള്ളവ, ഇളംനീല വെള്ളമുള്ള, എക്കല്‍ മണ്ണിന്റെ സ്വാദുള്ളവ... അങ്ങനെ പലതരം. പലജലരുചിക്കലക്കം ഞങ്ങളുടെ നാവിനെ  സദാ കുളിര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.  മഴക്കാലത്ത് തിളപ്പിച്ച പോലെ കിണറില്‍ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ജലമൊഴുകുന്നവയും വേനലില്‍ വറ്റുന്നവയുമായ കിണറുകളും ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പലപ്പോഴും പല കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് പഞ്ചായത്തുകാര്‍ ആ കിണറുകളില്‍ ബ്ലീച്ചിങ്ങ് പൗഡര്‍ കലക്കി. അവയെല്ലാം ചവര്‍ത്തു. രാസപ്പൊടികളുടെ നീറ്റുന്ന മുശുക്കുമണം ദാഹത്തെ കെടുത്തി. ക്ലോറിന്‍ മണക്കുന്ന ആ വെള്ളം ഞങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഒരു കാലത്തും അനിലയുടെ കിണറ്റില്‍ ആരും ശുദ്ധീകരണത്തിനായി ബ്ലീച്ചിങ്ങ് പൗഡര്‍ വിതറിയില്ല. ഒരു പഞ്ചായത്തുകാരനും അവളുടെ കിണര്‍ ശുദ്ധമാക്കിയില്ല. എത്ര വിശുദ്ധമാക്കിയാലും  ലോകം അശുദ്ധമാക്കിയ ഒരു പെണ്മ അനിലയ