Tuesday, 19 October 2021

കോവിഡുകാല ജീവിതം


Text Formatted

പേക്കിനാക്കളുടെ മ്യൂസിയം:  മഹാമാരിയും  എഴുത്തുകാരനും

ഇപ്പോള്‍ എഴുപതു വയസ്സു കടന്ന ഒരാള്‍ ഈ വര്‍ഷങ്ങള്‍കൊണ്ട് കടന്നുപോയ മനുഷ്യാനുഭവത്തെ, ഒരുപക്ഷെ, ഇനിയുമോര്‍ക്കുക ഇങ്ങേ അറ്റത്തെ  ‘മഹാമാരി' മുതലായിരിക്കും.

Image Full Width
Image Caption
Illustration: Deirdre Barrett, Harvard Medical School
Text Formatted

രു ദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന കട്ടിലില്‍, എന്റെ കാല്‍ക്കല്‍, ഒരാള്‍ ഇരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി, ഉറക്കത്തിനും സ്വപ്നത്തിനും ഇടയില്‍ ഞെരങ്ങിയിറങ്ങിയ ഒരാള്‍ രൂപം - ആ കാഴ്ച എന്നെ  വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. 
അയാളുടെ ആ ഇരിപ്പിന്റെ രീതിയായിരുന്നു ഭയപ്പെടുത്തിയത്. നിലത്തേക്കുനോക്കി ഏതോ വിചാരത്തില്‍ ആണ്ടുപോയ ആള്‍, പലപ്പോഴും ഓര്‍മ വരാറുള്ള അഗസ്‌തെ റോഡറിന്റെ  ‘ചിന്തകന്‍’ (The Thinker /Auguste Rodin) ആയല്ല, തന്നെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളെപ്പോലെ ഒരാള്‍.    അപരിചിതനായ ഒരാളോട്  വേണ്ടാതിരുന്നിട്ടും ഉണ്ടാവുന്ന ഭയം,  പിന്നീട് ഓര്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ  കണ്ടുപിടിക്കാവുന്ന വിധം, ആ കാഴ്​ച പിന്നെ വന്ന  ദിവസങ്ങളിലും  എന്നെ സന്ദര്‍ശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

കൈയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ഒരു നോവല്‍ ചിലപ്പോള്‍ വായിച്ചു. മനുഷ്യരാശിക്ക് മോഹമൊന്നും ഇല്ലെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു അതും.

ആ ദിവസങ്ങളില്‍, ജോലി സംബന്ധമായി, ഞാന്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്  കോട്ട പോലുള്ള ഒരു അറേബ്യന്‍ വില്ലയിലായിരുന്നു,  കുവൈറ്റില്‍.  കോവിഡ് - 19 എന്ന മഹാമാരിക്ക് പിറകെ വന്ന ലോക്ക്​ഡൗണ്‍ ദിനങ്ങളായിരുന്നു അത്. കുറേ മുറികളും കുറേ കോണിപ്പടികളും കുറേ വാതിലുകളുമുള്ള ആ വില്ലയില്‍,   എന്റെ തന്നെ കാലടികള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒച്ചയ്ക്കും അതിന്റെ  മാറ്റൊലിയ്​ക്കും ഒപ്പം, അതൊരു ഏകാന്ത തടവ് പോലെയുമായിരുന്നു. ഏറെയും എഴുതാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടും ചിലപ്പോള്‍ എഴുതിയും  ഞാന്‍ ആ ദിവസങ്ങളെ പാട്ടിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കൈയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ഒരു നോവല്‍ ചിലപ്പോള്‍ വായിച്ചു. മനുഷ്യരാശിക്ക് മോഹമൊന്നും ഇല്ലെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കഥയായിരുന്നു അതും. അങ്ങനെയൊരു രാത്രിയാണ്, പാതി ഉറക്കത്തില്‍,  കട്ടിലില്‍ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ ഞാന്‍ കണ്ടത്. 

അയാള്‍ പക്ഷെ എന്നെ കണ്ടതേ ഇല്ല.