Monday, 18 October 2021

കവിത


Text Formatted
madhu.jpg
മധു ബി.

 

അഫ്ഗാന്‍

ഞ്ചായത്തിനേയും സ്‌കൂളിനേയും 
വേര്‍തിരിക്കുന്ന  മതിലില്‍,
പകല്‍ സ്‌കൂള്‍ കുട്ടികളുടേയും
വൈകീട്ട്  കള്ളുകുടിയന്മാരുടേയും
മൂത്രമണമേറ്റ്,
അമീബയുടെ ചിത്രം പോലെ,
ഞങ്ങളുടെ  ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭൂപടം
കാലങ്ങളായി  മുഷിഞ്ഞൊട്ടിക്കിടന്നു.
അതിലവിടവിടെയായി
പഞ്ചായത്താപ്പിസ് ,
വില്ലേജാപ്പീസ്,
ഏലാപ്പീസ്,
കറന്റാപ്പീസ്,
ഇസ്‌കൂള് ,
പലചരക്കു കടകള്‍,
വാഴത്തോട്ടങ്ങള്‍,
പാടം,
പുഴ,
കുന്ന്,
പ്രണയം, 
വഴക്ക്,
കൂട്ട്,
എല്ലാം ചിതറിക്കിടന്നു.

രാവിലെ കുന്നിന്‍ മുകളില്‍  സൂര്യന്‍ ഉദിക്കുമ്പോള്‍ 
ഞങ്ങള്‍  ഉണരും.
വൈകീട്ട് ചന്ദ്രന്‍ ഉദിക്കും വരെ
ജീവിക്കും.
പിന്നെ നിലാവു കണ്ട് 
പിണങ്ങിയും പ്രേമിച്ചും ഉറങ്ങും.
സുഖ ജീവിതം.

നഗരത്തില്‍ നിന്ന്  അവധിക്ക് വന്ന ജോണേട്ടന്‍
ഇത്തവണത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനം 
ശരിക്കും ആഘോഷിക്കണമെന്ന്
പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ
മഹത്വം ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ദേശീയ പതാകയുടേയും, മിഠായിയുടേയും
തലേന്ന് വൈകീട്ടത്തെ  കുപ്പിയുടേയും
കാര്യങ്ങള്‍ പുള്ളി തന്നെ ഏറ്റതോടെ 
കാര്യങ്ങള്‍ ഉഷാറായി.

വൈകീട്ട് കൊടിമരപ്പണി  കഴിഞ്ഞ്
സ്‌കൂള്‍ വരാന്തയിലിരുന്ന്
പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കുപ്പി മുറിച്ചുണ്ടാക്കിയ
ഗ്ലാസില്‍ ഇത്തിരി ഒഴിച്ചതും പിടിപ്പിച്ച്
ഇറച്ചിച്ചാറ് തൊട്ട് നക്കുമ്പോള്‍
പെട്ടന്നൊരു ഫോണ്‍ കോള്‍ വന്ന്
ജോണേട്ടന്‍ പോയതില്‍ 
ചെറിയൊരു സങ്കടമുണ്ടായെങ്കിലും
നമ്മുടെ നാടല്ലേ,
നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ലേ ,
നമ്മുടെ പോത്തല്ലേ,
നമ്മുടെ സ്വന്തം ഗ്ലാസല്ലേ,
എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ 
അയാളങ്ങ് പോട്ടേന്ന് വെച്ചു.

പിറ്റേന്ന്
സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനത്തിന്റെയന്ന്
പുതിയ കുപ്പായമിട്ടുവന്ന പ്രസിഡന്റ്
പതാക ഉയര്‍ത്തി.
കരുണാകര മേനോന്‍ മാഷ്
രാജ്യസ്‌നേഹമെന്നാല്‍
സഹോദരസ്‌നേഹമെന്നു വിതുമ്പി .
ജോണേട്ടന്റെ  മഹാമനസ്‌കതയോര്‍ത്ത്
ഞങ്ങള്‍ ഇടക്കിടെ  ഉറക്കെ കൈയ്യടിച്ചു.
കുട്ടികള്‍ മിട്ടായിയ്ക്ക് തിരക്കുകൂട്ടി.
ഉച്ചയൂണിനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത്
ജയ് വിളിച്ച് പിരിഞ്ഞു.

എല്ലാവരും തൃപ്തിയോടെ സുഖമായി,
ഉച്ചമയക്കത്തിലാണ്ട നേരത്താണ് 
കുഴപ്പങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയത്.

ആദ്യം വില്ലേജാപ്പിസിലെ തോമസ് സാറിന്റെ 
നിരവധി  പോക്കുവരവുകള്‍  ചെയ്ത് ശീലമുള്ള
വെളുത്തു തുട