Monday, 29 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
3am-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ശ്രീജിത്ത്​ പി.എസ്​.
Text Formatted

അധ്യായം 18: ഈ പ്രഭാതത്തിന്റെ മഞ്ഞുനീങ്ങി നഗ്നരെന്നു തെളിയുംവരെയുറങ്ങാമീ കെട്ടിപ്പിടിത്തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ

ട്ടണങ്ങളിൽ നിന്നും പട്ടണങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം സർവ്വീസ് നടത്തുന്ന ദീർഘദൂരയാത്രാ ബസിൽ വച്ച് മേരിക്ക് സമീപം വന്നിരുന്ന മൂന്നു പേരോളം അവളുടെ കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നും മുഴങ്ങിയ ങുർ ങുർ ശബ്ദം കേട്ട് എഴുന്നേറ്റ് മറ്റ് സീറ്റുകളിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കുറച്ചു സമയം തങ്ങി നിന്ന് കാറ്റിനനുസരിച്ച് വിട്ട് പോയ മൂടൽ മഞ്ഞ് പോലെ പുതിയ നഗരത്തിലേക്ക് മേരി യാത്രയായപ്പോൾ പഴയ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും കൂടെക്കൂട്ടിയ ജീവനുള്ള ഏകവസ്തു അന്നമ്മേച്ചിയമ്മ എന്ന പൂച്ചയായിരുന്നു. ഇതുവരെയില്ലാത്ത അനുസരണയോടെ അന്നമ്മേച്ചിയമ്മ മേരിയുടെ ചൂടു പറ്റി തയ്യൽ യന്ത്രം പോലെ കോട്ടിനുള്ളിലിരുന്നു കുറുകി. ചില സമയം കണ്ണുതുറന്ന് ജാഗരൂകയായി മാളത്തിൽ നിന്നും തല പുറത്തിടും പാമ്പ് കണക്കേ കൈകളിലെ നഖം പുറത്തെടുത്ത് കോട്ടിനുള്ളിൽ കോറി രസിച്ചു.

മേരിക്ക് ലില്ലിയെ ഓർമ്മ വന്നു. അവരെ വിട്ടുപോരുന്നതിൽ അവൾക്ക് ലവലേശം കുറ്റബോധം തോന്നിയില്ല. വണ്ടിയെടുത്തതിനു ശേഷമുണ്ടായ ഇളക്കങ്ങളിൽ അന്നമ്മേച്ചിയമ്മ ബഹളമുണ്ടാക്കിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ മേരി അതിനെ തുറന്നു വിട്ടു. വെളിച്ചങ്ങൾ പുറകിലോട്ട് ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട് കൗതുകത്തോടെ സുതാര്യമായ ചില്ലിലൂടെ പുറത്ത് നോക്കി അന്നമ്മേച്ചിയമ്മ കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് കോട്ടുവായ ഇട്ട് കൈകൾ നക്കി വൃത്തിയാക്കി. ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളുടെ കാലുകളിൽ വാലാൽ ഉരുമ്മി സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ മനുഷ്യരെപ്പോലെയല്ല. തിരികെയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവർ സ്നേഹിക്കും. പൂച്ചയെ വെറുത്തിരുന്ന ഒരു യാത്രക്കാരി കണ്ണുകളടച്ചും കാലുകൾ കൊണ്ട് ദപ് ദപ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയും കണ്ണുകൾ തുറുപ്പിച്ചും ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും അകന്നു നിന്നു. പൂച്ചയുടെ പൂട അലർജിയായ മറ്റൊരാൾ മൂക്കിനുള്ളിൽ കയറിപ്പോയ രോമത്തെ പുറത്തിറക്കാനെന്ന പോലെ പാതിയുറക്കത്തിൽ തുമ്മിത്തുടങ്ങി.