Thursday, 21 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 26

പശി, പശി, ജീവിതപ്പെരുങ്കാലപ്പശി

സ്വര്‍ണ്ണക്കസവില്‍ ആനക്കുട്ടികളോടുന്ന കാഞ്ചീപുരത്ത് പട്ടുസാരിയും വലിയ തിളങ്ങുന്ന വജ്​റ മൂക്കുത്തിയും മുത്തുകളായിത്തിളങ്ങുന്ന കന്മദച്ചിരിയുമായി അവള്‍ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒന്നുമാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...പശി, പശി, ജീവിതപ്പെരുങ്കാലപ്പശി.

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദു മേനോൻ
Text Formatted

നിക്ക് 15 വയസ്സുള്ള സമയത്താണ് അച്ഛന് വീടിനെപ്പറ്റിയും താമസസ്ഥലത്തെപ്പറ്റിയും ഒരു പുതിയ തോന്നലുണ്ടായത്. പതിനൊന്നിലെ ഇന്ദുഭവന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഉടനെ മാറണമെന്നായിരുന്നു അത്.
നിലപാടിന്റെ പേരിലായിരുന്നു അച്ഛന്‍ അവിടെപ്പോയി അപ്രകാരത്തില്‍ ഒരു വീടെടുത്തത്. മണ്ണിനെ അറിഞ്ഞ് വളരണം, മക്കള്‍ മണ്ണു തൊട്ട് വളരണം, മലയാളമറിയണം ഇതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ ആവശ്യവും നിലപാടും. ഇത്തരം തോന്നലുകള്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേരും വേണ്ടതിലും അതിലധികവും പ്രയാസങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അനുഭവിച്ചിരുന്നത് അമ്മയാണ്. യാത്രാസൗകരമില്ലാത്തത്തിനാല്‍ കാല്‍നടയാത്ര തന്നെയായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക് ശരണം. വണ്ടികള്‍ വരാത്ത, നടന്നുമാത്രം കുന്നുകള്‍ കയറിപ്പോകേണ്ട ഒരു സ്ഥലത്ത് നിത്യവും 20 മിനിറ്റോളം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ ഒക്കത്തുചുമന്ന് സ്‌കൂളില്‍ എത്തിക്കുവാന്‍ അമ്മ ഏറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു. 

അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ പോലെ ജോലി ചെയ്യുന്ന അധ്യാപകരുടെ കോളനിയായിരുന്നില്ല അത്. ചുറ്റിലും പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളോ കൈത്തൊഴിലാളികളോ കൂലിപ്പണിക്കാരോ മത്സ്യവില്‍പ്പനക്കാരോ ആയിരുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും നന്മയും പ്രശ്‌നങ്ങളുമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അക്കാലം ഞങ്ങളെ ഏറെ സഹായിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ വലിയ വില തന്നെയതിനു കൊടുക്കേണ്ടിയും വന്നു. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷിന്റെ കാര്യം അമ്പേ കഷ്ടത്തിലായി. അനുജനാകട്ടെ വേണ്ടാത്ത കൂട്ടുകെട്ടുകളും തുടങ്ങി. 

ചാണകനിലം മാറി കാവി തേച്ചതും എനിയ്ക്ക് പെയ്ന്റിങ്ങിനും  പഠിക്കാനുമൊക്കെയായി ഒരു മുറി പുതിയതായി കെട്ടി ഉമ്മറം ഗ്രില്ലിട്ടതും മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് ചെറിയ ബള്‍ബുകള്‍ക്ക് വഴിമാറിയതുമായിരുന്നു ആകെയുണ്ടായ സമൃദ്ധികള്‍.

പത്തുവര്‍ഷത്തെ ദുരിതപൂര്‍ണമായ ലാളിത്യം അമ്മയ്ക്ക് അമ്പേ മടുത്തിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുമാത്രം ആ ദേശം ആഹ്‌ളാദമുണ്ടാക്കി. അ