Tuesday, 19 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 23

കോട്ടുമല ഔലിയക്കൊപ്പം സൈക്കിളില്‍ ആകാശത്തേക്ക്

കോട്ടുമല ഔലിയ അന്നു രാത്രി എന്റെ അരികിലെത്തി. ദേഹത്തൊരു നൂലിഴ പോലുമില്ലാതെയായിരുന്നു ആ വരവ്. ഒരു ചെറിയ സൈക്കിളില്‍ കാല് നിലത്തുകുത്തി നിന്ന് ഔലിയ എന്നെ മാടിവിളിച്ചു. ഭയന്നുനിന്ന എന്നെ വന്ന് പൊക്കിയെടുത്ത് സൈക്കിളിന്റെ മുമ്പിലിരുത്തി ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നു

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ന്റെ എട്ടാം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ വീട് വില്‍ക്കാനുള്ള ഏര്‍പ്പാട് ഉപ്പ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വന്തം വേരുകള്‍ ഉപ്പാനെയും ഉമ്മാനെയും അതിന്റെ കുളിരും സുരക്ഷിതത്വവും കാണിച്ച് ആസക്തിയോടെ മാടിവിളിച്ചു. ആ വിളിക്ക് ഉത്തരം നല്‍കാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. 
കാലങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ഉപജീവനം തേടി മലബാറില്‍ നിന്ന് അന്നത്തെ തിരുവിതാംകൂറിലേക്ക് കുടിയേറിയ കുടുംബങ്ങളുടെയെല്ലാം ഉള്ളില്‍ ആ വിളി എക്കാലത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. പലരും ആ വിളിക്ക് ഉത്തരമായി ഉള്ളതൊക്കെ വിറ്റു പൊറുക്കി പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അറ്റുപോകാത്ത വേരുകളുടെ ആകര്‍ഷണത്തില്‍ അവരൊക്കെ അവിടം വിട്ടുപോവുമ്പോള്‍ ഈ മണ്ണില്‍ വേരുകളാഴ്ത്തിയ അവരുടെ സന്തതികളില്‍ പലരും അവരോടൊപ്പം പോയില്ല. 

ഫക്കീറിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് നേരകാലങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. നട്ടുച്ചവെയിലിലും കൂരിരുട്ടിലും ആ കരിമ്പാറയില്‍ നീണ്ടുനിവര്‍ന്നുനിന്ന് ഇരുകൈകളും ആകാശത്തേക്കുയര്‍ത്തി ഫക്കീര്‍ ദൈവത്തോട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. കലഹിച്ചു. ദേഷ്യപ്പെട്ടു. പിണങ്ങി.

തക്കലയിലെ വലിയ സ്‌കൂളില്‍ എട്ടാം ക്ലാസ് പരീക്ഷയൊക്കെ എഴുതി ഫലം കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ എട്ടന്റെ ജീവന്‍ തിരിച്ചു കിട്ടാനായി ഉമ്മ നേര്‍ന്ന നേര്‍ച്ചയുടെ ഫലമായി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബമൊന്നാകെ കോട്ടുമല ഔലിയയുടെ ജാറത്തിലേക്ക് സിയാറത്ത് പോയി. ഏട്ടന്‍ കോട്ടക്കലില്‍ ആയതിനാല്‍ ബാക്കി ഒമ്പത് മക്കളും ഉമ്മയും ഉപ്പയും വല്യാത്താന്റെ ഭര്‍ത്താവ് യൂസഫും, വല്യാക്കാന്റെ ഭാര്യ ചെള്ളി താത്തയുമടക്കം പതിമൂന്ന് പേരുടെ ആ യാത്ര ഒരു പുലര്‍ച്ചയിലായിരുന്നു. വേളിമല കയറി ഇറങ്ങിയാല്‍ എത്തുന്ന കാട്ടിലായിരുന്നു കോട്ടുമല ഔലിയയുടെ ജാറം. 
കാലങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് വേളിമലയില്‍ റബ്ബര്‍ തോട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്