Monday, 18 October 2021

കോവിഡുകാല ജീവിതം


Text Formatted

നരേന്ദ്രേട്ടന്റെ വീട്

തുടര്‍ച്ചയായ തരംഗ വ്യാപനം, നമ്മളെ ഹതാശയരാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കൊറോണ കഴിഞ്ഞൊരു നാള്‍ ഉണ്ടാവുമോ എന്നുറപ്പില്ലാത്ത മട്ടിലായി കാര്യങ്ങള്‍. തമ്മില്‍ കൂടാനും, കാണാനും പങ്കുവെയ്ക്കാനും, ചങ്കുചേര്‍ക്കാനുമുള്ള സാമൂഹ്യ ജീവിതത്വരയില്‍ നിന്നും ഓരോരുത്തരും സാവധാനം അവനവനിലേയ്ക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങുകയാണ്. 

Image Full Width
Image Caption
സ്മിത ഗിരീഷ്
Text Formatted

ടൗണിലെ അധികം തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു പോക്കറ്റ് റോഡ് പിടിച്ച്, ഒരിടത്ത് പോയി മടങ്ങുകയാണ്. പൂക്കളും, മനുഷ്യരും വാടാത്ത ഓണവെയിലാണ്. ഓണക്കാലമാണ്. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരമാണ്. വീടുകളില്‍  കാളന്‍ കുറുക്കുന്നതിന്റേയും ഉപ്പേരി വറക്കുന്നതിന്റെയുമൊക്കെ മിശ്രഗന്ധങ്ങള്‍ മൂക്ക് പിടിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട്.

അങ്ങനെ നടന്നു വരുമ്പോഴാണ് റോഡിനടുത്തുള്ള മുന്‍വശം ഗ്രില്ലിട്ട ഒരു പഴയ ഇരുനില വീട് കണ്ടത്. അതിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു ഭാഗത്തായി ഇളംവലയറ്റ് നിറത്തില്‍, നീണ്ട ഇലക്കുലകളുള്ള  ഒരു കരിനെച്ചിമരം റോഡിലേയ്ക്ക് ലേശം ചാഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ട്. ചില്ലകളില്‍ അടയ്ക്കാക്കിളികള്‍ പറന്നു കളിക്കുന്നുണ്ട്.
കരിനെച്ചിയിലയിട്ട് എണ്ണ കാച്ചി മുടിയില്‍ തേയ്ക്കണമെന്ന് ഏറെ നാളായി കരുതുന്നു. പച്ചനെല്ലിക്ക കുരു സഹിതം ചതച്ചു നീരെടുത്ത്, കരിംജീരകവും കരിനെച്ചിയിലയും ചേര്‍ത്ത് എണ്ണകാച്ചി, തലയില്‍ത്തേച്ചാല്‍ നീരുവീഴ്ച പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പോരാത്തതിന് അമ്മയും വീട്ടിലുണ്ട്.കരി നെച്ചിയിലയിട്ട് എണ്ണകാച്ചിത്തരാന്‍ ആളായി.

സുബാല, നിര്‍വികാരയായി ഗ്രില്ലിട്ട വരാന്തയില്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് തന്റെ കെട്ടിവെച്ച മുടിക്കെട്ടിളക്കിയഴിച്ചു. എന്റെ കണ്‍മുന്നിലേക്ക് ഒരു കറുത്ത പുഴ, പുളഞ്ഞിറങ്ങി നിലത്തുവീണ് വലിഞ്ഞു നീന്തി

എല്ലായിടവും കാണാത്ത ഒരു മരമാണ് അത്.
എനിക്കാണെങ്കില്‍, ഇത്തിരി തണുപ്പടിച്ചാല്‍, ചൂടു കൊണ്ടാല്‍ തല നീരിറക്ക പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പെട്ടന്ന് ഇളകും. ജലദോഷം ഒഴിയാത്ത പ്രകൃതമാണ്. 

കുറച്ച് കരിനെച്ചിയില വീട്ടുകാരോട് ചോദിക്കാം. അങ്ങോട്ടു കയറി. ബെല്ലടിച്ചപ്പോള്‍ വീട്ടുടമ പുറത്തേക്കു വന്നു.നരേന്ദ്രന്‍ എന്നയാളുടെ വീടായിരുന്നു അത്. വീടിന് മുന്നില്‍ ചാണകം മെഴുകി അത്തപ്പൂക്കളം ഇട്ടിരുന്നു. അതില്‍ ബോള്‍സും ചെമ്പകവും, തുമ്പയും കൃഷ്ണകിരീടവും വാടിക്കിടന്നു.
എണ്ണ മെഴുക്കുള്ള മുടിയും, കുടവയറുമുള്ള നരേന്ദ്രേട്ടന് 52 വയസുണ്ട്. വിദേശത്തായിരുന്നു. നാട്ടി