Monday, 18 October 2021

കോവിഡുകാല ജീവിതം


Text Formatted

അല്‍ ഹുസ്​ൻ ആപ്പിലെ പച്ചവെളിച്ചം

മാസ്‌ക് അഴിച്ച ശേഷം എല്ലാ വൈറസുകളെയും വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ സൂപ്പിക്കയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, തെല്ലിട നിന്നു, കൂടെ ഇരുന്നു. മഹാമാരികള്‍ മനുഷ്യരെ ഇല്ലാതാക്കിയതുപോലെ മനുഷ്യരെ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തതായാണ് ചരിത്രം.

Image Full Width
Image Caption
റഫീക്ക് തിരുവള്ളൂര്
Text Formatted

"സ്പേസില്‍ നിന്ന് വന്ന ഏലിയന്‍ ആണ് കൊറോണ. അവനു ഒന്നും അറിഞ്ഞൂടാ. നമ്മളെ നോസ് കാണുമ്പോ അവന്‍ ടണല്‍ ആണെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. ഇതു ടണലല്ല മൂക്ക് ആണെന്ന് അവനോട് പറയണം. അല്ലെങ്കില്‍ മാസ്‌ക് വെക്കണം. അപ്പോ അവനു മനസ്സിലാകും..'

കോവിഡ്-19 ലോകത്തെ മുഴുക്കെ ബാധിച്ചുതുടങ്ങിയ ആദ്യത്തെ ദിവസമെപ്പോഴോ എന്നെ വിളിച്ച കൂട്ടുകാരി ആര്‍ദ്രയോട് മകള്‍ ആമി പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്കന്നപ്പോള്‍ നാലു വയസ്സായിട്ടേയുള്ളൂ. ആമിക്ക് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മകള്‍ പറഞ്ഞു: എല്ലാം നമുക്ക് ബ്രയിന്‍ പറഞ്ഞു തരുന്നതല്ലേ...! പിന്നെയും ആഴ്ചകള്‍ കടന്നുപോയി. ദുബൈയില്‍, മനുഷ്യര്‍ നിറഞ്ഞു പാര്‍ക്കുന്ന ദേരയില്‍ നിന്ന് സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാട്ട്സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങി. ആളുകള്‍ തുടരെത്തുടരെ പോസിറ്റീവ് ആകുന്നു, ആശുപത്രികള്‍ നിറയുന്നു, ബാച്ചിലര്‍ മുറികളില്‍ രോഗികള്‍ പെരുകുന്നു, കുടുംബങ്ങളില്‍ ദമ്പതികളിലൊരാള്‍ രോഗിയാവുന്നു, കുട്ടികള്‍ ഒറ്റക്കാവുന്നു തുടങ്ങിയ പേടിപ്പിക്കുന്ന വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍. ലേബര്‍ കാമ്പുകളില്‍ കൂട്ടത്തോടെ രോഗബാധ വന്നേക്കുമെന്ന നിഗമനങ്ങള്‍, അറുപതു കഴിഞ്ഞവര്‍ക്ക് പൊതുവേ വിസ ലഭിക്കാറില്ല എന്നതുകൊണ്ട് തീരെ വയോധികരായവര്‍ ഇവിടെ വളരെ കുറവായിരിക്കുമെന്നതു പോലെയുള്ള പ്രത്യാശക്കണക്കുകള്‍. പെട്ടെന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ ക്രമം മാറിമറിഞ്ഞു. 

ആമി
ആമി

ആളുകളുടെ മുഖം മറയിലായി, മാസ്‌ക് സാര്‍വത്രികമായി, ഗ്ലൗസില്ലാതെ അകത്തു കയറ്റാതായി സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റുകള്‍. സുരക്ഷിത അകലം പാലിച്ചുള്ള വെയിലത്തെ ക്യൂകള്‍ ലുലു പോലുള്ള മാളുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ രൂപപ്പെട്ടു. ലോക്ക്ഡൗണ്‍ വന്നു. ഒഴിവേയില്ലാത്ത ഗള്‍ഫിലെ ജീവിതം ഒഴിവുകൊണ്ടു നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. സ്‌കൂളുകള്‍