Monday, 29 November 2021

കവി വായന


Text Formatted

ജാതി, ലൈംഗികത, ശരീരം:
​​​​​​​ആശാന്‍ കവിതയിലെ സംഘര്‍ഷസ്ഥാനങ്ങള്‍

‘ജാത്യാലുള്ളത് തൂത്താല്‍ പോകുമോ’ എന്ന ഒറ്റച്ചൊല്ലുകൊണ്ട് നിര്‍വീര്യമാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ കീഴാളര്‍ താണ്ടിയ ചരിത്രദൂരങ്ങളെല്ലാം. അത്രയും ദുര്‍ബലമാണ് ഒരു പൊതുബോധമൂല്യമെന്ന നിലയില്‍ ജാതിവിമര്‍ശനം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആശാന്‍ കവിതയുടേതുപോലുള്ള പ്രശ്നമണ്ഡലങ്ങള്‍ ഇന്നും കലാസാഹിത്യാദി മണ്ഡലങ്ങളില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

Image Full Width
Image Caption
കുമാരനാശാന്‍ / Photo:Wikimedia Commons
Text Formatted

രാകിലെന്ത്! മിഴിയുള്ളവരെല്ലാം ഒന്നു നോക്കി നിന്നുപോകും മട്ടിലാണ് ആശാന്‍ കവിതയുടെ വാഴ്​വ്​. കാലാന്തരമായ അര്‍ത്ഥപ്പരപ്പും തനിമയാര്‍ന്ന രൂപ-ഭാവ ശില്‍പവും അതിനെ ക്ലാസിക്കാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. വാങ്മയചിത്രങ്ങളുടെ ധാരാളിമയും സുഭഗത്വവും കൊണ്ട് ആശാന്‍ കവിതയെ ദൃശ്യങ്ങളുടെ കവിത എന്ന് ആസ്വാദകര്‍ പറയാറുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ നയിച്ചു മുന്നേറുന്ന കവിത സ്പര്‍ശാനുഭവങ്ങളിലെത്തുമ്പോള്‍ പൊടുന്നനെ സ്തംഭിക്കുന്നതു കാണാം. ഇതുകൊണ്ടാകാം, ആശാന്‍ ശരീരത്തെ നിഷേധിക്കുന്നു എന്ന നിരൂപകാഭിപ്രായം പ്രബലമായത്. കവിതയിലെ ഈ ദൃശ്യ- സ്പര്‍ശാനുഭൂതികള്‍ തമ്മില്‍ സാമാന്യേന സംബന്ധമൊന്നും തോന്നുകയില്ലെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ തുടര്‍ച്ചയാണ് അടുത്തത്. ആശാന്റെ മുഖ്യരൂപകങ്ങളിലൊന്നായ പൂവ്, പൂവിന്റെ പരിണിത ജീവരൂപമായ കനി എന്നിവ ഈ ദൃശ്യ- സ്പര്‍ശാനുഭൂതികളെ യഥാക്രമം അഭേദം ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്.

ജാതിയെയും ജാതിധര്‍മങ്ങളെയും അതിലംഘിച്ച് രൂപപ്പെട്ട ആധുനികവ്യക്തിയുടെ കണ്ണാണ് ആശാന്‍ കവിതയുടേത്

കണ്ണും കണ്ണാടിയും

പ്രതിജനം ഭിന്നവിചിത്രമായിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്കാണ് ആശാന്റെ കവിത നോക്കിയത്. അതിന്റെ സുകൃതമാണ് കവി അനുഭവിച്ചത് (കൃതികള്‍ മനുഷ്യകഥാനുഗായികള്‍) - തന്നെമാത്രം കാണുന്ന കാല്പനിക കവിയുടെ കണ്ണാടിയല്ല, അപരജീവിതത്തിലേക്കു തുറന്നുവച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ണാണ് ആശാന്റെ മഷിപ്പാത്രം. പറ്റം- ഒറ്റ എന്നീ സംവര്‍ഗങ്ങളോട് ചേരിചേരാ നയത്തിലാണ് ആശാന്റെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്നത്. പ്രതിജനഭിന്ന വൈചിത്ര്യം ഒരു വ്യക്തിഗുണമാണ്. എന്നാല്‍ അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്ന അപരന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് ജീവിതം സാര്‍ത്ഥകമാക്കുന്നത്. വ്യക്തിവാദത്തിനും സോഷ്യലിസത്തിനുമിടയ്ക്കുള്ള സൂക്ഷ്മമായ ജനാധിപത്യസ്ഥാനങ്ങള്‍ എന്ന് ഇവയെ വിളിക്കാം. ആത