Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 25

അസ്തമനച്ചോപ്പില്‍ വെന്ത വേരുകള്‍

ഒന്നുമറിയാതെ ഞാനിരുന്നു. ഈ വലിയ ആല്‍മരത്തിന് ചുവട്ടിലെ ചെറിയ പാര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ലോകം എനിക്ക് അപരിചിതമാണ്. വരാന്‍ പോകുന്നത് എന്തെന്നറിയാതെ, അന്ന് ആ അസ്തമനത്തിന്റെ ചുവപ്പു നോക്കിയിരുന്നു ആ കുട്ടി.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

കൈവിരലുകളില്‍ കൂട്ടിയ  കണക്കിന്റെ  അവസാനവിരലും മടക്കി തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ആ ദിവസവും വന്നുചേര്‍ന്നു.
അന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു.
ഉമ്മാന്റെയും ഉപ്പാന്റെയും മുഖത്ത് സന്തോഷം വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.  
പതിവില്ലാതെ അന്ന് ഉപ്പയും ഞങ്ങള്‍ ആണ്‍മക്കളും ഒന്നിച്ചാണ് സുബഹി നമസ്‌കാരത്തിന് പള്ളിയില്‍ പോയത്. 

പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചാല്‍ തിരികെ കിട്ടാത്ത എന്റെ നഷ്ടങ്ങളുടെ നൊമ്പരം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞാന്‍ തങ്കരാജിനും ശെന്തിലിനും മുത്തയ്യന്‍ സാറിനും സിറാജിനും ഗിരീഷിനും നല്ലതുവരാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പിന്നെ പൊന്നഴകി ടീച്ചര്‍ക്കും മജീദിനും വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ഏറ്റവുമൊടുക്കം  എന്നെ എന്നും കളിയാക്കുകയും പരിഹസിച്ച് വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ആബിദാക്ക് വേണ്ടിയും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. 
ഒടുക്കത്തെ മുസല്‍മാനും പോയിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അനാഥമാവുന്ന പള്ളിയേയും ഖബറിടങ്ങളേയും ഓര്‍ത്ത് അവിടം വിട്ടുപോയവരെല്ലാം വേദനിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. പള്ളിയില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ ഉപ്പ കാണുന്നവരോടൊക്കെ യാത്രപറഞ്ഞു. നാലു ദിവസം മുമ്പ് കരുവാട് കുട്ടയും ചുമന്നുവന്ന മുനിയമ്മയോട് ഉമ്മയും യാത്ര പറഞ്ഞതാണ്. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. ഏട്ടന്മാര്‍ക്കും പെങ്ങന്മാര്‍ക്കും അനിയനുമൊക്കെ അവരവരുടേതായ ലോകങ്ങളും അതില്‍ കൂട്ടുകാരും ബന്ധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അവര്‍ ഓരോരുത്തരോടും അവരും യാത്ര പറഞ്ഞിരിക്കണം. 

ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ ആറ്റുവെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇപ്പോ ഉമ്മ അതിനു സമ്മതം തരില്ല. വീടിന്റെ പിറകുവശം നഗ്‌നമായി കിടന്നു. ആട്ടുകല്ലും അമ്മിക്കല്ലുമൊക്കെ അകത്തേക്ക് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞു

പള്ളിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലെത്തി ഉമ്മ തന്ന കട്ടന്‍ ചായയും കുടിച്ച് ഞാന്‍ വീടിനുപിറകിലെ കരിമ്പാറ കയറി. അതിന്റെ ഉച്ചിയില്‍നിന്ന് ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി.  ഈ പച്ചപ്പുകളും പാതകളും ചെടയാറും സ്‌കൂളും അവയ്‌ക്കെല്