Monday, 18 October 2021

ക്ലാസ്റൂം ഓര്‍മകള്‍


Text Formatted

ഞാന്‍ വായിക്കുന്ന ഓരോ കഥയും
​​​​​​​കൊച്ചുമാത്യു മാഷിനുള്ള ഗുരുദക്ഷിണ

പുകയില മണമുള്ള വിജയന്‍ മാഷ്, കഥകളുടെ തടവുകാരനായ കൊച്ചുമാത്യു മാഷ്; ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ച രണ്ട് അധ്യാപകരെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭവം

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രങ്ങള്‍ : മുഹമ്മദ് ഹനാന്‍
Text Formatted

ഓര്‍മകള്‍ക്ക് ഏതാണ്ട് നാലു ദശകങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. 
ഒരുപക്ഷേ ഇനിയും ഈ ഓര്‍മകള്‍ ദശകങ്ങളോളം എന്റെ മനസ്സില്‍ പച്ചപ്പോടെ തളിര്‍ത്തു നില്‍ക്കും. എന്നെ സ്വാധീനിച്ച അദ്ധ്യാപകര്‍ സത്യത്തില്‍ ഒരാളല്ല, മറിച്ച് രണ്ടുപേരുണ്ട്. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ എന്നും ഓര്‍മയുടെ ചുവരുകളില്‍ സുവര്‍ണ ഫ്രെയിമില്‍ തിളക്കത്തോടെ നില്‍ക്കുന്ന രണ്ടുപേര്‍. അതിലൊരാള്‍ എന്റെ നാട്ടിന്‍പുറത്തെ എല്‍.പി. സ്‌കൂളിലെ പ്രധാനാദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന വിജയന്‍ മാഷാണ്. അദ്ദേഹം ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. 

അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരേയൊരു വിദ്യാലയം ഈ എ.എം.എല്‍.പി സ്‌കൂള്‍ ആയിരുന്നു. അതായത് എയിഡഡ് മാപ്പിള ലോവര്‍ പ്രൈമറി സ്‌കൂള്‍.
വിശാലമായ പറമ്പില്‍ ഓല മേഞ്ഞ പഴയ കെട്ടിടം.
അരമതിലായിരുന്നു അതിന്റെ ചുവര്‍. ക്ലാസുമുറികള്‍ക്ക് ജനലുകളോ വാതിലുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അകത്ത് പൂഴിമണലായിരുന്നു.
തറ മെഴുകുകയോ ടൈല്‍ ഇടുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ബെഞ്ചിലും പൂഴിമണലിലും ഒക്കെ ഇരുന്നാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. ഓഫീസ് റൂമിനുമാത്രം അടച്ചുറപ്പുള്ള ഒരു വാതിലുണ്ടായിരുന്നു. അരമതിലായതിനാല്‍ ആവശ്യത്തിന് കാറ്റും വെളിച്ചവും ക്ലാസുമുറികളില്‍ എത്തിയിരുന്നു.
ഒന്നു മുതല്‍ നാലുവരെ ക്ലാസുകളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഓരോ ക്ലാസിനും ഓരോ ഡിവിഷന്‍ മാത്രം. പ്രധാന അദ്ധ്യാപകനു പുറമെ മറ്റ് മൂന്ന് അദ്ധ്യാപകരുമുണ്ട്. കൂടാതെ അറബിക് പഠിപ്പിക്കാന്‍ മറ്റൊരദ്ധ്യാപകനും. 

കഥകളുടെ ലോകത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും ഇപ്പോഴും പുസ്തകവായനയിലേക്ക് ആണ്ടു മുഴുകാനും എന്നെ പ്രാപ്തമാക്കിയതില്‍ വലിയ ഒരു പങ്ക് കൊച്ചുമാത്യു മാഷ്‌ക്കുണ്ട്

ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഏതാണ്ട് 95 ശതമാനം കുട്ടികളും അവിടെയാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ കുറച്ചകലെയുള്ള സ്‌കൂളുകളില്‍ ചേക്കേറിയിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛനും അവിടെയാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് എന്റെ സഹോദരനും; അതായത് തലമുറകള്‍ക്ക് അറിവിന്റെ  വെളിച്ചം പകര്‍ന്ന വിദ്യാലയം.
1976ലാണ് എന്നെ ആ സ്‌കൂളില്‍ ഒന്നാം ക്ലാസില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നത്. പ്രധാനാദ്ധ്യാപകനായ വിജയന്‍ മാഷിന്റ