Monday, 18 October 2021

നോവല്‍


Text Formatted
3am-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ശ്രീജിത്ത്​ പി.എസ്​.
Text Formatted

അധ്യായം 19 (തുടർച്ച): നാരകക്കാളി പ്യൂപ്പ

ടേപ്പ് ഒന്ന്

ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യത്തിനു ശേഷം മേരി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
"സങ്കടം വരുമ്പോള്‍, പെണ്ണുങ്ങളുടെ വെളുത്തതും മങ്ങിയതും നീലച്ചതും മഞ്ഞച്ചതും പച്ചയായതും കറുത്തതും കാപ്പി കലര്‍ന്നതുമായ കൃഷ്ണമണികളുള്ള കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലേക്ക് വെള്ളം കോരി നിറക്കുന്ന അടിമകളായ രണ്ടു സ്ത്രീകളായിരുന്നു സോളമനും ഞാനും. ഞങ്ങളുടെ ഉടയോന്‍ ക്രൂരനായിരുന്നു. അടിമകളുടെ മേല്‍നോട്ടത്തിനായി കങ്കാണികളെ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തിരുന്നു. കങ്കാണിമാരാവട്ടെ ഞങ്ങള്‍ അടിമകളെ, തല്ലിച്ചതയ്ക്കുന്നതില്‍ വലിയ ആഹ്ലാദം കണ്ടെത്തി. വാടിയ ചെടിയെക്കണ്ട് ദയ തോന്നി വെള്ളം തുളുമ്പിച്ചതിനു എനിക്ക് ചാട്ടയടി ശിക്ഷയായി ലഭിച്ചു. ശരീരത്തില്‍ പൊന്തിയ വടുക്കള്‍ കണ്ട് സോളമന്‍ അതില്‍ വിരലുകള്‍ ഓടിച്ചു. അതിനുശേഷമാണ് സോളമനെന്ന സ്ത്രീയുമായി ഞാന്‍ സൗഹാര്‍ദ്ദത്തിലാകുന്നത്.

കണ്ടാല്‍ പരസ്പരം പുഞ്ചിരിക്കുന്നത്ര ഞങ്ങളുടെ സ്‌നേഹം വളര്‍ന്നു. കിണറില്‍ നിന്നും വെള്ളം നിറച്ച് ചെറുസുഷിരങ്ങളുള്ള മണ്‍കലങ്ങള്‍ ചുമടെടുത്തു കൊണ്ട് വിഷാദവതികളായ സ്ത്രീകളെത്തിരഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ഒറ്റക്കും തെറ്റക്കും നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി നടന്നു പോയ ഇടവഴികളില്‍ ചീരച്ചെടികള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഒഴിഞ്ഞ കുടങ്ങളുമായി തിരികെവരും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ വഴികളില്‍ വച്ച് കണ്ണുകൊണ്ടുരസി പരസ്പരം ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി. ഒരിക്കല്‍ ഒഴിഞ്ഞ കുടവുമായി വരവേ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ നിങ്ങള്‍ ഇതു വരെ കണ്ടതില്‍ വച്ചേറ്റവും വലിയ ദു:ഖം ഏതെന്ന് സോളമന്‍ എന്നോട് തിരക്കി. മകനോ മകളോ മരിച്ച അമ്മയുടെ ദു:ഖം എന്ന് ഞാന്‍ അതിനു മറുപടി നല്‍കി. സോളമന്‍ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നടന്നു നീങ്ങി. നേര്‍ക്കുനേര്‍ വന്ന മറ്റൊരു സമയം അതേ ചോദ്യം ഞാന്‍ സോളമനോട് ആവര്‍ത്തിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മേല്‍നോട്ടക്കാരുടെ ചാട്ടവാറിന്റെ ശീല്‍ക്കാരം ഞങ്ങളെ അകറ്റി.

പലപ്പോഴായി സോളമന്‍ മറുപടി പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി തന്റെ ജോലി തുടര്‍ന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വെള്ളവുമായി പോകും വഴി കാലില്‍ കല്ലുതട്ട