Monday, 29 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 29

നീല വിഷാദ നക്ഷത്രങ്ങളില്‍  ഉന്മാദവേദനയുടെ ഒറ്റ മരം  

‘സുചിത്രാ' എന്നവന്‍  അശരണമായി അലറി. പിന്നെ കണ്ണുനീര് ചുഴന്ന ഉപ്പുരുചിയില്‍  മുകളില്‍ വലിഞ്ഞു കയറി കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിട്ടു. ‘സുചിത്രാ' എന്ന വിളി  തീര്‍ന്നു.  അവനൊരു കാറ്റു പോലെയാടി...

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദുമേനോന്‍
Text Formatted

അവളവള്‍  വലമുഖം 

പ്പോഴെങ്കിലും അവളവളൊരു  പരിപൂര്‍ണ തോല്‍വിയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനുനടുവില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അസഹ്യമായ അപമാനത്താല്‍ തല കുമ്പിട്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലുമെന്നില്ലാതെ നടന്നു പോയിട്ടുണ്ടോ? പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്കിടയിലിരിയ്ക്കുമ്പോഴും  എനിക്കാരുമില്ല എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? തകര്‍ന്നു പോയ ഒരു തകരച്ചെണ്ടയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
മനുഷ്യര്‍ ആ പൊളിപ്പാളിയില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ഇളംചോര തുളിയ്ക്കുന്ന ഇതൊരു ഹൃദയമെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?  
ശബ്ദമില്ലെന്നും ശ്വാസമില്ലെന്നും പൊളിഞ്ഞ തൊലിയ്ക്കകത്ത് കട്ടയോട്ടിയ ഇരുട്ടെന്നും കണ്ടെത്താനായിട്ടുണ്ടോ?
സ്വയം  ഉള്ളു തകര്‍ന്ന്​  ഒരു എരിച്ചില്‍  പോലെ  തൊണ്ടക്കുഴിയ്ക്കു പുറകില്‍ അസഹ്യമായ ഒരു വേദന, കണ്ണീര്‍ വിഴുക്കം, മൂക്കില്‍ തൊണ്ടയില്‍ കണ്ണിലെല്ലാം ഉപ്പുനീര്‍പ്പെരുക്കം? തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?
എപ്പോഴെങ്കിലും വായ തുറക്കുമ്പോള്‍ വാ മുതല്‍  ഉള്ളകത്തേയ്ക്ക് അന്നകുല്യ പിളര്‍ന്ന്​ കുടലിലേയ്ക്കും ആമാശയത്തിലേയ്ക്കും  കോടാനുകോടി രക്തക്കുഴലുകളിലേയ്ക്കും  പൊള്ളയായ വിഷാദം ചുമന്ന കേവല സ്ത്രീയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? സകല ആത്മവിശ്വാസവും തകര്‍ന്നു പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ് പൊടിഞ്ഞ്​ മണ്‍കൂന പോലെ അവനവന്റെ കണ്ണീരിലും ചോരയിലും ഒളിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടോ? തോറ്റു  കിടക്കുമ്പോഴും പതറിയ   കാലടികള്‍  വേച്ചുവേച്ച് ജീവിതത്തില്‍ മുമ്പോട്ട് പോയി നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? വീണും  മുടന്തിയും ഒരടി പോലുമിനി നീങ്ങാനാവില്ലെന്നറിഞ്ഞ്  മാംസമറുന്ന ഇരു കാലുകളിലും പച്ച അസ്ഥിയുമായി   നിന്നിട്ടുണ്ടോ?

ഞാന്‍ ഏകാന്തതയെ പൂണ്ടതോ വിഷാദത്തെ പുല്കിയതോ ആയിരുന്നില്ല.
ജീവിതം എന്നെ കളി പഠിപ്പിച്ചതാണ്. വെറും കളിയല്ല ഭൂലോക പേരും കളിയാട്ടങ്ങള്‍.

ശ്വാസഗതി ഇടയ്ക്കിടെ നിലച്ചും പതിവായി കിതച്ചും ഒരു കുടന്ന വായുവിനായി കണ്ണ് മിഴുത്ത്​,  കാരണം അന്വേഷിച്ച്​, ഡോക്ടറുടെ ട