Monday, 18 October 2021

നോവല്‍


Text Formatted
shleelam-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ജാസില ലുലു
Text Formatted

അധ്യായം അഞ്ച് : ഓന്ത്

പേടികൊണ്ടാണ് ഏത് സ്ത്രീയും പ്രസവിക്കുന്നത്. വയറ്റില്‍ വെച്ച് തന്നെ തന്റെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചുപോകുമോ എന്ന പേടി. മുഖം ഒന്ന് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി. വളരുന്നില്ലേ എന്ന പേടി. ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും പേടികൊണ്ടല്ലാതെ മുതിരുന്നവര്‍ ആരെല്ലാമാണ്. 

സെന്‍ ഗുരു ലോപിച്ചാണ് ഓന്ത് ഉണ്ടായത്. ആലോചനയില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും അതിനില്ല. മുഴുവന്‍ ലോകത്തിനു വേണ്ടിയും മനുഷ്യനെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഓന്തുകളാവണം. ആലോചിച്ച് ആലോചിച്ച് നിറം മാറിപ്പോയതുപോലും അറിഞ്ഞില്ല എന്നു വേണം കരുതാന്‍. 

പക്ഷെ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പിടുത്തം വിട്ട് ആലോചിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം എന്താണ്. ഒരിക്കലും ഒരു ബസ്സില്‍ കേറേണ്ട ദുര്യോഗം ഓന്തുകള്‍ക്കുണ്ടായിട്ടില്ല. മതാചാരപ്രകാരമോ, അല്ലാതെയോ കല്യാണം കഴിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ കുറേയധികം ദിവസങ്ങള്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ മാത്രം പഠിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുമ്പും പിമ്പും ഏതു വഴി നടക്കാനും കടക്കാനും അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഓന്തുകള്‍ മറ്റു പല ജീവികളേയും പോലെ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. ഉല്‍പത്തി മുതല്‍ അവരുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ഒരണുബോംബു പോലും വീണിട്ടില്ലെന്നോര്‍ത്ത് വിചിത്രവീര്യന് ആശങ്കയുണ്ടായി. 
തന്റെ ജനാലയ്ക്കല്‍ നിന്ന് ഒരവിവാഹിതന്റെ പുലര്‍ച്ചയിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ആ ജീവിയെ കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും അവഗണിക്കാതിരിക്കാന്‍ വിചിത്രവീര്യന് സാധിച്ചിട്ടില്ല. 

ഒഴുക്കില്ലാത്ത ആ അരുവിയിലേക്ക് വീണാല്‍ അതൊരു ഫോസിലാക്കപ്പെടുമെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അങ്ങനെ ആ ചതുപ്പിലേക്ക് വീഴുന്ന പക്ഷം ഈ ഓന്തും താനം ഏതാണ്ട് ജീവിതത്തില്‍ സമന്‍മാരായി തീരുമെന്ന് വിചിത്രവീര്യന് തോന്നി. അങ്ങനെയൊരു ചിന്ത അതിനുണ്ടായിരിക്കാനിടയുണ്ടെങ്കിലും അതത്ര ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. പൊടുന്നനെ ദീപന്റെ ഒരു മിസ്‌കോള്‍ ഫോണില്‍ മലര്‍ന്നടിച്ചു വീണു.
അപ്പോള്‍ തിരിച്ചു വിളിക്കാനുളള ധൈര്യം എന്തുകൊണ്ടോ വിചിത്രവീര്യനുണ്ടായില്ല