Wednesday, 20 October 2021

Novel chapter 03


Text Formatted

കലാച്ചി 

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഫെബ്രുവരിയിലെ ആ രാത്രിയില്‍ ഞാന്‍ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു.
അന്ന് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാന്‍  കൂട്ടുകാര്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.  പക്ഷേ, അവരൊന്നു പോയിത്തന്നാല്‍ മതിയെന്നായിരുന്നു എനിക്ക്.
എനിക്കു തനിച്ചിരിക്കണം എന്നു ശഠിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ വഴങ്ങി.  ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി എന്നെ കഴിപ്പിച്ചു കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചിരുന്ന ശേഷം അവര്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ ഗേറ്റു വരെ  അനുഗമിച്ചു. മൂന്നാളും ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞിട്ടും ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നു.
വേപ്പു മരങ്ങളില്‍നിന്ന് മൈനകളുടെ ബഹളം മാത്രമേ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഞാന്‍ അവയ്ക്കു കാതോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
തീര്‍ച്ചയായും അവ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്തായിരുന്നു അവ സംസാരിച്ചിരുന്നത് എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
മുതിര്‍ന്നവര്‍ കുട്ടികള്‍ക്കു ക്ലാസെടുക്കുകയായിരുന്നോ?
ഇണകള്‍ പരസ്പരം പരിഭവിക്കുകയോ ശകാരിക്കുകയോ ആയിരുന്നോ?
തട്ടു തട്ടായ ചില്ലകളുള്ള ആ മരങ്ങള്‍ ഓരോന്നും ഓരോ സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രം ആയിരുന്നോ?
അവിടെ അതിര്‍ത്തികളും നുഴഞ്ഞു കയറ്റവും അഭയാര്‍ത്ഥികളും ഉണ്ടായിരുന്നോ? അവിടെ ജനാധിപത്യവും മതമൗലികവാദവും പൊലീസ് മര്‍ദ്ദനവും ഉണ്ടായിരുന്നോ? 
ദിവസവും കുറച്ചു നേരം കാതോര്‍ത്താല്‍ അവയുടെ ഭാഷ പഠിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ എന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. അങ്ങനെയൊക്കെ വിചാരിക്കുമ്പോഴും എല്ലാം  ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ ചിന്തിക്കുന്നതാണോ  അതോ സത്യമായും സംഭവിക്കുന്നതാണോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പം നിലനില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, ആ രണ്ടാമത്തെ അനുഭവത്തോടെ,  ഉറക്കമായാലും ഉണര്‍വ്വായാലും ഒരുപോലെയേ ഉള്ളൂ എന്ന അവസ്ഥയില്‍ ഞാന്‍ എത്തി എന്നതു വേറെ കാര്യം.  

kalachi

ഞാന്‍ അകത്തു കയറി വാതില്‍ അടച്ചു. മേല്‍ കഴുകി വസ്ത്രം മാറി കട്ടിലില്‍ ചെന്നു കിടന്നു. അഖ്‌സയും എലീസയും എന്റെ ചുമലുകളിലൂടെ കയ്യിട്ടിരിക്കുന്ന ചിത്രം എടുത്തു രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഓരോ ഉമ്മ കൊടുത്തു. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കിക്കിടക്കെ, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. പൗരധര്‍മം പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് അഖ്‌സയ്ക്കു കൊടുത്ത വാക്