Wednesday, 20 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 32

മൈമൂനയുടെ അപഥ സഞ്ചാരങ്ങൾ

അടിസ്ഥാനപരമായി അലഞ്ഞും പെറുക്കിയും പഴം പറിച്ചും തിന്നുന്ന എന്റെയുള്ളിലെ ആദിമ മനുഷ്യന്റെ സഹയാത്രികയായിരുന്നു അവൾ.

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദുമേനോന്‍
Text Formatted

മൈമൂന എന്ന മൈമൂനത്ത് ബീവി ചെമ്പൂതിക്കാച്ചിയ നിറമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. ഓട്ടുവിളക്കുപോലെ പ്രശാന്തമായ മുഖം. 
ലക്ഷ്മീഭാവത്തിലുള്ള ചിരികാണുമ്പോൾ തൂക്കുവിളക്ക് തെളിഞ്ഞുകത്തുന്നത് ഓർമ്മ വരും. 

കറുപ്പ് പടർന്ന കരിങ്കൂവളയിലകൾ പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ ഇളകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പീലിക്കൺപോളകൾ. നീണ്ടു, മഞ്ഞപ്പഴുപ്പ് വീശിയ തത്തച്ചുണ്ടൻ മാമ്പഴത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള മൂക്ക്. കറുപ്പുനിറം കുറഞ്ഞ ചുരുൾ മുടിയിഴകൾ. തലയിൽ എപ്പോഴും അയഞ്ഞുവീഴാൻ പാകത്തിൽ പുള്ളിത്തട്ടം. സ്കൂളിൽ വരുമ്പോൾ മാത്രമാണെത്രെ മൈമൂന വസ്ത്രം ധരിക്കുക. ബാക്കി സമയങ്ങളിൽ ചുവപ്പ് പട്ടുചരട് മാത്രം ധരിച്ച് തൊടിയിലും പാടത്തും മുറ്റത്തും അവൾ ചളി കുഴച്ചു കളിച്ചു. 

അക്കാലങ്ങളിൽ പാരഡി പാടിയതിൽ പ്രതി ഞാനെന്റെ അച്ഛന്റെയും കുടുംബക്കാരുടെയും മുമ്പിൽ തലകുമ്പിട്ടു നിന്നു. അച്ഛന്റെ സംഗീതവും എന്റെ സരസ്വതിയും വല്ലാത്ത ഒരു കൂടിച്ചേരൽ ആയിരുന്നു

ഞാൻ ആദ്യം മൈമൂനയെ കാണുമ്പോൾ അവൾ ക്ലാസിൽ  ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. 
“ഇച്ച് പാത്തണം മാസ്റ്റേ” 
“യെന്ത്ത്തും?” അയമുട്ട്യാഷ് മുഖം ചുളിച്ചു മൂക്കുവിടർത്തി. 
ചൂരൽ വായുവിൽ ചുഴറ്റി. ഇന്റെർവെല്ലിന്​ ഇനിയും അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. 
“ഞമ്മക്ക് പത്താം പോണം. മുട്ടീറ്റ് ബയ്യ” മൈമൂനയുടെ ചിണുക്കമുഖം ചുവന്നുകൂർത്തു വന്നു.
“ജബടിരിക്ക്. ഇപ്പം ബെല്ലെടിക്കും. അപ്പം പോകനക്ക്”, മാഷ് ചുവന്ന ചോരക്കണ്ണുകൾ ഉരുട്ടി.
“പാത്ത്യാ, ഇങ്ങളെന്നെ തൊടക്കെണ്ട്യേരും” ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മൈമൂന പിറുപിറുത്തു. പിന്നെ വളരെ താണ ശബ്ദ്ത്തിൽ ഒരു പാരഡിപ്പാട്ട് ആരംഭിച്ചു. ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ ചെവികൾ പൊട്ടിപ്പോയേക്കാം എന്നുഞാൻ ഭയന്നു.
“ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടി
രണ്ടാം ബെഞ്ചീമ്മെ തൂറി
വന്നുവല്ലോ ടീച്ചറും മാഷും 
ബക്കറ്റിൽ വെള്ളവുമായി
വാരിയതും ടീച്ചർ, കോരിയതും ടീച്ചർ..”