Friday, 26 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
shleelam-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ജാസില ലുലു
Text Formatted

അധ്യായം പതിനൊന്ന് :  ഉറക്കം

രു ദിവസം കൂടി അതിന്റെ മരണം കാത്ത് കിടക്കുകയാണ്.
​​​​​​​ജീവിക്കാന്‍ ഒരു പ്രയാസവുമില്ലാത്തവര്‍ക്കുമാത്രമാണ് അതിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കേണ്ടതിന്റെ ബാധ്യത ഉളളൂ. 

ഒരാളെ തന്നെ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ ചുറ്റുമുളള ലോകത്തിന് പെട്ടെന്ന് വയസ്സായി പോകും. നമ്മള്‍ അപ്പോള്‍ ഓരോ വേഗതയില്‍ വിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പൂവുകളില്‍ വെവ്വേറെ മരങ്ങളില്‍ ആയിരിക്കും. നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഒരു കാറ്റ് വീശേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ മാത്രമേ നമ്മുടെ മണങ്ങള്‍ പരസ്പരം ഹസ്തദാനം ചെയ്യുകയുളളൂ.

രാവിലെ എട്ടുമണിയോടെ ടൗണില്‍ വന്നിറങ്ങുന്ന ജിമിക്കി കമ്മല്‍ എന്ന ബസ് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലൂടെ ഏതൊക്കെയോ വാചകങ്ങള്‍ കടന്നു പോകുന്നത് വിചിത്രവീര്യന്‍ അറിഞ്ഞു. കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ പരിചയത്തിനിടയില്‍ എന്നും വന്നിറങ്ങുന്ന ആ ബസ്സിന്റെ പേര് പറഞ്ഞതല്ലാതെ അതിന്റെ സമയം എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും വിചിത്രവീര്യന് ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാനായില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വളരെ നേരത്തെ ടൗണില്‍ ചെന്ന് കാത്ത് നില്‍ക്കാമെന്ന് വിചിത്രവീര്യന്‍ കരുതി. ടൗണ്‍ ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ ഇറങ്ങി മാത്രമേ ടെക്സ്റ്റയില്‍സിലേക്ക് ജൂലി നടക്കുളളൂ എന്നത് ഒരു വിശ്വാസമായിരുന്നു. വളരെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ജിമ്മിക്കി കമ്മല്‍ സ്റ്റാന്റിലേക്ക് കേറി. അതില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുന്നവരെ വിചിത്രവീര്യന്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഇറങ്ങി തീര്‍ന്നതും നിരാശനായി. ഇനി ചിലപ്പോള്‍ ഏതോ കഥയില്‍ വായിച്ചപോലെ മറ്റൊരു രൂപത്തില്‍, മറ്റൊരു മുഖവുമായി ജീവിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയാവുമോ അവള്‍. 
കാത്തിരുന്ന് മടുത്ത് അയാള്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി.

പൊടുന്നനെ കണ്ണു ചിമ്മിയ ഫോണ്‍ തുറന്നതും സോറി എന്നൊരു വാക്ക് കണ്ടു വിചിത്രവീര്യന്‍ അന്തിച്ചു. 
ലോകത്ത് ആരോ തന്നോട് തെറ്റ് ചെയ്തതായ് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തമാശ വിചിത്രവീര്യനെ രസം കൊളളിച്ചു. പക്ഷെ വെറും നമ്പര്‍ മാത്രമായ ആ മെസ്സേജ് ആരോടോ മാറിപ്പോയതാവുമെന്ന് അയാള്‍ ഉറപ്പിച്ചു. 
ഐ.സി.യുവിന്റെ മുമ്പില്‍ ആ വൃദ്ധര്‍ കൂടുതല്‍ അവശരായത