Friday, 26 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 27

ആട്ടിന്‍ചൂരുള്ള ഒരു നരകം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു

അയാളുടെ കുഴഞ്ഞുകിടന്ന ലിംഗം ബലൂണ്‍ വീര്‍ക്കുന്നതുപോലെ വീര്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ഞാന്‍ നിലത്തേക്ക് കിടത്തപ്പെട്ടു. നിലത്തെ മണ്ണില്‍ കുഴിയാനകളുടെ ചെറുകുഴികള്‍. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. എന്റെ  കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു. 

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ല്ലാവരും ഉള്ളില്‍ ഒരു കണക്കുപുസ്തകം സൂക്ഷിക്കാറുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. 
എന്റെയുള്ളില്‍ അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ട്. അതിന്റെ പേജുകളില്‍ ചുവന്ന മഷിയില്‍ ഞാന്‍ എഴുതിവെച്ച ഒരുപാട് പേരുകളുണ്ട്. ശത്രുവും മിത്രവും രക്തബന്ധുവും പ്രണയബന്ധുവും എല്ലാം ആ പേരുകളിലുണ്ട്. അതിന്റെ ആദ്യ പേജില്‍ എഴുതിവെച്ച പേരാണ് അവോക്കരാജി എന്ന അബൂബക്കര്‍ ഹാജി. ഇന്നും നിറം മങ്ങാതെ ആ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞുതന്നെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.
ഉപ്പ വാങ്ങിയ സ്ഥലം കാണാന്‍ പോയതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. വിജനമായ വെളിമ്പറമ്പുകളുടെ പടിഞ്ഞാറേ മൂലയില്‍ ആ ആറ് സെന്റ് കൊട്ടന്‍ പാറ കണ്ട് ഉമ്മാന്റെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു. ഒരു കറിവേപ്പില തൈ നടാന്‍ പോലുമുള്ള മണ്ണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിതല്‍പ്പുറ്റുകള്‍ പോലെ ഉയര്‍ന്നുനിന്ന ചെങ്കല്‍ പാറകള്‍ക്കിടയില്‍ കുറുക്കന്‍ മൈലാഞ്ചിച്ചെടികള്‍ അതിരിട്ടുനിന്നു. അതിന്റെ ഇലകള്‍ക്ക് സുഗന്ധത്തിനും ദുര്‍ഗന്ധത്തിനും ഇടയിലെ മണമായിരുന്നു. 
ആ പറമ്പിനുതാഴേക്ക് കുത്തനെയുള്ള ചരിവായിരുന്നു. ഇടതിങ്ങി തിന്ന പറങ്കിമാവുകളുടെ ആ കാഴ്ചകള്‍ക്കുതാഴെ പച്ചപ്പുല്ല് പടര്‍ന്നുനിന്ന സമതലം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനാ ചരിവിറങ്ങി. നരിമട എന്നുപേരുള്ള ഒരു ഗുഹ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ചരിവില്‍. ഗുഹാമുഖത്ത് മുള്ളന്‍പന്നിയുടെ മുള്ളുകള്‍ കിടന്നിരുന്നു. ആ കാഴ്ചകളിലൊന്നുമല്ല എന്റെ കണ്ണുടക്കിയത്, താഴെ സമതലത്തില്‍ പച്ചവിരിച്ച കിടന്ന പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ കിടന്ന് ഉരുളാനും ആ പച്ച മുഴുവന്‍ അരച്ച് കലക്കി കുടിക്കാനും എനിക്കുതോന്നി. 

പുലരി മഞ്ഞില്‍ നനഞ്ഞുകിടന്ന പുല്‍ത്തകിടികളില്‍ കുഞ്ഞുപൂവുകള്‍ തല നീട്ടി നിന്നു. സൂര്യ ചുംബനമേറ്റ മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ സ്ഫടികങ്ങളായി. ആ സ്ഫടികത്തണുപ്പില്‍ കാലുവെച്ചപ്പോള്‍ വിവരിക്കാനാവാത്ത അനുഭൂതിയില്‍ ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. ചരിവ് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ കാലില്‍ കൊണ്ട മുളളിന്‍മുറിവുകള്‍ നീറ്റലറിഞ്ഞു. ദേഹത്ത് തൊരടി മുള്ളുകള്‍ കൊണ്ട് ചോര പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.