Friday, 26 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എഴുകോൺ-44

ലജ്ജയില്‍ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും 

‘മീ ടൂ’വില്‍ തകര്‍ന്നു പോകുന്ന നമ്മുടെ ആണ്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ സ്വയം ലജ്ജിക്കാന്‍ പഠിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതവരേയും ലജ്ജയുടെ അസ്തിത്വപരവും ക്രിയാത്മകവുമായ തലത്തിലെത്തിക്കും.

Image Full Width
Image Caption
ഡോ. എ.കെ. ജയശ്രീ
Text Formatted

  നുഷ്യര്‍ക്കുള്ളതില്‍ വച്ച് ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഭാവം ലജ്ജയാണ്. 
പക്ഷേ, അത് യോജിച്ച സ്ഥലത്തായിരിക്കണം. അസ്ഥാനത്താകുമ്പോള്‍ അത് അശ്ലീലവുമാകും. എഴുപതുകളില്‍ എന്റെ കൗമാരകാലത്ത്, പിടിച്ചുലച്ച പല സിനിമാഗാനങ്ങളിലും ലജ്ജ ഒരു വിഷയമായിരുന്നു.

‘‘പൂര്‍ണേന്ദുമുഖിയോടമ്പലത്തില്‍ വച്ച് 
പൂജിച്ച ചന്ദനം ഞാന്‍ ചോദിച്ചൂ 
കണ്മണി അത് കേട്ടു നാണിച്ചു നാണിച്ചു 
കാല്‍ വിരല്‍ കൊണ്ടോരു വര വരച്ചൂ''

പി.ഭാസ്‌കരന്‍ കുരുക്ഷേത്രം എന്ന സിനിമക്കുവേണ്ടി എഴുതിയ പാട്ടാണിത്. ഇപ്പോഴും ഹൃദയത്തില്‍ പൂജിച്ചു വയ്ക്കുന്ന ഒരു പാട്ട്. അക്കാലത്ത് വയലാറും ഇത് വിഷയമാക്കി മനോഹരമായ പാട്ടുകളെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. മനസിന്റെ ഉള്ളറയില്‍ കാല്‍പനികമായി, അത് സൂക്ഷിക്കാമെങ്കിലും ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ കാമുകന്റെ മുന്നില്‍ കാല്‍നഖം കൊണ്ട് വരച്ച് നാണിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ അന്നത്തേയും കാമുകിമാര്‍ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നോ? സംശയമാണ്. ബുദ്ധിശാലിനികള്‍ ഒരു പക്ഷേ ആ റോള്‍ എടുത്തണിഞ്ഞ്, ജീവനതന്ത്രമെന്ന നിലയില്‍ പുരുഷന്മാരെ വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം എന്നുമാത്രം. കാമുകന്മാരുടെ അടുത്ത് പോയിട്ട്, അമ്പലത്തിലെ സാക്ഷാല്‍ ദേവന്റെ മുന്നില്‍ ചെന്നുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പോലും തല കുനിക്കാനോ തൊഴാനോ എനിക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. പണ്ടത്തെ സിനിമാപ്പാട്ടുകളിലൊക്കെ അമ്പലത്തിന്റെ പരിസരവും ദേവനുമൊക്കെയായിരുന്നു പ്രണയത്തിന്റെ കൂട്ടുകള്‍.

‘നാണമില്ലേ?' എന്ന ചോദ്യത്തിലൂടെ സാമൂഹ്യസ്ഥാപനങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ പദവി ഒരിടത്ത് ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ജാതിയുടേയോ ലിംഗത്വത്തിന്റെയോ, ലൈംഗിക ചായ്‌വിന്റെയോ, ശരീരഘടനയുടെയോ വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെയോ ഒക്കെ പേരില്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ മനുഷ്യരെ ലജ്ജക്ക് വിധേയരാക്കും.

ലജ്ജ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വേണ്ട ഗുണമായാണ് നമ്മള്‍ കരുതിപ്പോന്നിട്ടുള്ളത്. പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തില്‍ അത് സ്ത്രീകളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ഉപകരണമായും തിരിച്ച