Saturday, 27 November 2021

കവി വായന


Text Formatted

ഞാന്‍ ഒരു പാറയുടെ വിള്ളലില്‍ മുഖമമര്‍ത്തുന്നു

മേതില്‍ക്കവിതയുടെ സ്പര്‍ശമാപിനികള്‍

കോവിഡ്/കോവിഡനന്തര കാലത്തെ മേതില്‍ ആധുനിക- ഉത്തരാധുനിക മേതിലിനേക്കാള്‍ അടുപ്പമുള്ള കവിയായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. മേതിലിന്റെ തത്തകളെ ഇപ്പോള്‍ നമുക്ക് കൂടുതല്‍ അറിയാനാവുന്നു. 

Image Full Width
Image Caption
മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണൻ / Photo: Kamalram Sajeev
Text Formatted

ലമാരയില്‍ കൂട്ടം തെറ്റിക്കിടന്ന, മങ്ങിയ ഇരുട്ടിലെ താക്കോല്‍ച്ചിത്രം മുഖപടമായ പുസ്തകം കയ്യിലെടുക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ വശങ്ങളില്‍ ചിതലുകള്‍ ഉമ്മവെച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
താളുകള്‍ മറിക്കുമ്പോള്‍ പുഴുവും പാറ്റയും പുല്‍ച്ചാടികളും ഞാഞ്ഞൂളുകളും പഴുതാരയും ഒരു യുഗ്മഗാനത്തിലെന്നവണ്ണം നിരന്നുനില്‍ക്കുന്നു.
കവിതയിലെ കുറുനരിവാക്കുകളും ചിതലും തമ്മിലുള്ള സമാഗമത്തിന്റെ രഹസ്യമറിയാന്‍ എനിക്ക് കൗതുകമായി.
ചിതലുകള്‍ക്ക് അന്നമാവാന്‍ എന്ന് ഒരു കവി പണ്ടെങ്ങോ ആലങ്കാരികമായി പറഞ്ഞത് ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കുകയായിരുന്നോ പ്രാണികള്‍ ചുംബിച്ച ഈ പുസ്തകം? പ്രാണികളുടെ കൂടി സമാഹാരം ഇതെന്ന് ചിതല്‍ ഒന്നുകൂടി ഊന്നിപ്പറയുകയായിരുന്നോ?
"മേതില്‍ കവിതകള്‍' എന്നാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ തലക്കെട്ട്. ചിതലുകളുടെ കരുണയില്‍ ഞാന്‍ ആ കവിത വായിക്കുന്നു. (അരണയുടെ മറവിയില്‍ നാം ജീവിക്കുന്നു എന്ന് മേതില്‍).

മേതിലെഴുതിയ കാലത്ത് ആ കവിതകള്‍ അക്കാലത്തെ സമകാലികതയ്ക്ക് എതിരുനിന്നു. മേതിലിന്റെ അസമകാലികത ഇന്ന് കാലികമായി എന്നും പറയാം.

ഒരു കൊതുകിന്റെ സാമീപ്യം അറിയുമ്പോള്‍ തന്നെ അതിനെ കൊല്ലാനോങ്ങുന്ന കൈ നാം തയ്യാറാക്കിനിര്‍ത്തുന്നു. കൊതുകിനോടുള്ള കുടിപ്പക മനുഷ്യന്റെ വംശപരമ്പരയില്‍ എവിടെനിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത് എന്ന് സമീപകാലത്ത് ബ്രസീലിയന്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റായ വിവാന്‍ കാകുരി തന്റെ "മോസ്‌കിറ്റോ ഷ്രൈന്‍' എന്ന കലാവിന്യാസത്തിലൂടെ ആരായുന്നുണ്ട്. കൊതുകിനെ കൊല്ലാനുള്ള വാസനയ്ക്ക് ഒരു കൊളോണിയല്‍ ഹിസ്റ്ററി ഉണ്ടെന്നും പാശ്ചാത്യര്‍ക്കുള്ള കൊതുകുപേടിയോളം ആഗോള തെക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് കൊതുകിനോടില്ല എന്നും കാകുരി പറയുന്നു. കൊതുക് കോളനിവത്കരണത്തില്‍ ഇടപെട്ടതെങ്ങനെ എന്നതിന്റെ ദൃശ്യകലാവ്യാഖ്യാനമാണ് വിവാന്‍ കാകുരിയുടേത്. ഒരു ജീവിയും എളുതല്ല എന്ന്, എളുതായ ഒരു അണു ലോകത്തെ അട്ടിമറിച്ചിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്തിരുന്നു നാം അറിയുന