Monday, 29 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
shleelam-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ജാസില ലുലു
Text Formatted

അധ്യായം പതിമൂന്ന് : മുല

ഴിഞ്ഞുപോയ ദിവസങ്ങളോളം വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊളളാവുന്നതായി ഒന്നുമില്ല. അവ പറ്റാവുന്നത് ചെയ്തു. ഒരുണര്‍വ് കൊണ്ടും ഉറക്കം കൊണ്ടും ഇല്ലാതായി.
ഒരുറപ്പുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി കലണ്ടറില്‍ നോക്കുന്നവരാണ് മനുഷ്യര്‍. വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം പോലും തൊടാനാവാതെ അവരില്‍ പലരും മുറിഞ്ഞുവീഴും. അവര്‍ അടയാളപ്പെടുത്തി വച്ച ഓരോന്നും അടര്‍ന്നു വീണു തുടങ്ങും.
കഴിഞ്ഞു പോയ ദിവസങ്ങളോളം വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊളളാവുന്നതായി ഒന്നുമില്ല. അവ പറ്റാവുന്നത് ചെയ്തു. ഒരുണര്‍വ്വ് കൊണ്ടും ഉറക്കം കൊണ്ടും ഇല്ലാതായി.

പിറ്റേന്ന് തിരുവോണമാണെന്ന വാര്‍ത്തയെ ഒരു ഞായറാഴ്ചയുടെ മുഖത്ത് നോക്കുന്നതുപോലെ മാത്രം വിചിത്രവീര്യന്‍ കണ്ടു. വളരെ നേരത്തെ കിടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആ ദിവസം അവസാനിക്കാന്‍ പിന്നെയും വൈകി.
ആദ്യമായി ഉത്തേജനം ഉണ്ടായ നിമിഷത്തെ കുറിച്ച് വിചിത്രവീര്യന്‍ ഉറക്കം വരുന്നതിനു മുമ്പെ ആലോചിച്ചു.

ഒരു രാത്രി കാവിയിട്ട നിലത്ത് കമിഴ്ന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്തെന്നില്ലാത്ത സുഖം വന്നു കേറിയതും തന്റെ അര അതേ നിലയില്‍ പതിയെ കാവിയോട് ചേര്‍ത്ത് ഉരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തരിതരിയായ് സുഖം കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുക്കം പ്രളയമുണ്ടായി. താന്‍ മുതിര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞത് കാണാതെ ലോകം കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടായി.

ഫോണ്‍ കരയുന്നത് കേട്ടാണ് വിചിത്രവീര്യന്‍ എഴുന്നേറ്റത്.
ദീപനാണ്.
അതൊരു മിസ്‌ഡ് കോള്‍ ആണെന്ന് കരുതി കാത്തു നിന്നു. പക്ഷെ അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും എടുക്കാതെ ഒരു മിസ്‌ഡ് കോളായി അവസാനിക്കാനായിരുന്നു അതിന്റെ വിധി.

എഴുന്നേറ്റ് വേഗം കുളിച്ച് പല്ലുതേച്ച് കക്കൂസില്‍ പോയി വിചിത്രവീര്യന്‍ മുറിപൂട്ടി ഇറങ്ങി. തന്റെ കൈയിലേക്ക് നോക്കിയ അയാള്‍ക്ക് മതിപ്പ് തോന്നി. കൈകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ജോലി എങ്ങനെ ചെയ്യുമായിരുന്നെന്ന് അയാള്‍ വ്യാകുലപ്പെട്ടു.

അയാള്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും കട തുറന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ വിചിത്രവീര്യന്‍ പണി തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തൊട