Friday, 26 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
3am-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ശ്രീജിത്ത് പി.എസ്.
Text Formatted

അധ്യായം 24:
ചെകിളപ്പൂക്കളില്‍ നിന്നും കുമിളകള്‍
കോളാമ്പിയില്‍ നിന്നും കഫക്കട്ടകള്‍
ഗുഹകളില്‍ നിന്നും വവ്വാലുകള്‍
ഗ്രാമഫോണില്‍ നിന്നും സംഗീതം

ചെറുപ്പത്തില്‍ സര്‍ക്കസുകാരെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടു കാണുമല്ലോ. ഒരു നഗരത്തില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേയ്ക്ക്, അവിടെ നിന്നും വേറൊരിടത്തേയ്ക്ക്. അവര്‍ക്ക് രാജ്യം മുഴുവനും സ്വന്തമാണ് എന്നാല്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഇടപെടാനും മറ്റും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവര്‍ ആരുടേയും ദയക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനില്‍ക്കാറില്ല. അവരെ പിന്തുടരുവാനും സാധിക്കുകയില്ല. അത്തരത്തില്‍ ഒന്നായിരുന്നു എന്റെ സമൂഹം. സര്‍ക്കസ് ഇല്ലെന്നേ ഉള്ളൂ. ഒരു ജിപ്‌സിക്കൂട്ടം. രാജ്യം മുഴുക്കെ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തമായിരുന്നു. എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ആദ്യമെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ വലിയ ധനികരായിരുന്നു. പിന്നീട് അത് തകര്‍ന്നു. എന്നെപ്പോലെയുള്ള അവിശ്വാസികള്‍ കാരണമെന്നാ അപ്പന്‍ പറയുന്നത്. ഹ.. ഹ..! അത് സത്യമായിരുന്നു. എനിക്കതിലൊന്നും ഒരു വിശ്വാസവുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ മറ്റൊന്നുണ്ട്. ഭയം. ലോകത്തെ മതങ്ങളെല്ലാം ജനങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നത് അതുപയോഗിച്ചാണ്. മരണത്തെ, മനഃസാക്ഷിയെ ഭയക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍. ആ ഭയത്തെ ആളിക്കത്തിച്ച് മതങ്ങള്‍ ജീവിച്ചു. എന്നാല്‍ മറ്റ് മതങ്ങളെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല, ഞങ്ങള്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നത് പുരുഷ ബീജത്തേയും അണ്ഡത്തേയുമായിരുന്നു; ശൂന്യതയേയും പ്രകാശത്തേയുമായിരുന്നു; നിസാരതയേയും പൂര്‍ണതയേയുമായിരുന്നു.

സംരക്ഷണം, കൂര, സമീപനം എന്നിവയില്‍ മറ്റുള്ള ജനങ്ങളേക്കാള്‍ മുന്നിട്ടാണ് ഈ സമൂഹം നിലനിന്നിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ പിതാമഹന്മാര്‍ ഒരിടത്തും നിലയുറപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അഞ്ച് വര്‍ഷം കൂടുമ്പോള്‍ പുതിയ നാട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടം ചേക്കേറും. ഞങ്ങളെപ്പറ്റി ആര്‍ക്കും ഒരു പിടുത്തവുമില്ലായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിനു ജിപ്‌സിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍ പരസ്പരം ചീത്ത വിളിക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ നിങ്ങളെന്ത് പറയും? അവരായി അവരുടെ പാടായി. അത് ഒരു തരം സംരക്ഷണ കവചമാണ്. പുറത്ത് നിന്നുമുള്ള ഇടപെടലുകളെ റദ്ദ് ചെയ്യല്‍. പുരുഷന്‍ മേധാവിത്തം നിറഞ്ഞവനും സ്ത്രീ അവനു വഴങ്ങുന്നവളുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയ