Monday, 18 October 2021

Novel Excerpt


Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഗെറ്റോ

​​​​​​​അമിതാവ് ഘോഷിന്റെ Gun Island എന്ന നോവലിന്റെ മലയാള പരിഭാഷയില്‍നിന്നൊരു ഭാഗം

Text Formatted

വെനീസും വാരാണാസിയും തമ്മില്‍ വിചിത്രമായ ഒരു അടുപ്പമുണ്ടെന്ന് പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്: രണ്ട് നഗരങ്ങളും ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള കവാടങ്ങളാണ്, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ജീവിതരീതികളിലേക്കാണ് രണ്ടും നിങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുക. ലോകത്ത് മറ്റെവിടെയും തോന്നാത്ത ഒരു കാര്യം: രണ്ട് നഗരങ്ങളിലും നിങ്ങള്‍ മരണത്തെ പറ്റി ഏറെ ബോധവാന്മാരാകും. നോക്കുന്നിടത്തെല്ലാം നാശത്തിന്റെ പതുക്കെ പതുക്കെ മങ്ങിമായുന്ന സൗന്ദര്യം കാണാം.

ഈ നഗരങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം ഏറ്റവും കാണാന്‍ കഴിയുന്നത് വെനീസിലെ ഗെറ്റോവിലാണ്:  അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള മതിലുകള്‍, അതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ വാതിലുകള്‍, മെലിഞ്ഞ വളഞ്ഞ വീടുകള്‍ - ഇതെല്ലാം വാരണാസിയുടെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഭാഗത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു: പഞ്ചഗംഗഘട്ടിന് അടുത്തുള്ള ബിന്ദുമാധവക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം. അവിടത്തെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളുടെ നടുവില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഏകാന്തതയും ശാന്തതയും കിട്ടുമായിരുന്നു; അവിടെയും ലോകത്തിന്റെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ, പരമ്പരാഗതമായ ആചാരങ്ങള്‍ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു. 

പക്ഷെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്: വെനീസിലെ ഗെറ്റോ വെള്ളത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട, ഒരു ദ്വീപിനുള്ളിലെ ദ്വീപാണ്. വില്ല് ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു മരപ്പാലം നയിക്കുന്നത് തുരങ്കം പോലുള്ള കവാടത്തിലേക്കാണ്. അത് വിസ്താരമുള്ള ഒരു നടുമുറ്റത്തേക്കാണ് നയിക്കുക. അതിന് ചുറ്റും ഉയരമുള്ള വീടുകളും ഭിത്തിയും. ഈ ചത്വരം താരതമ്യേന വിജനമാണ്: സഞ്ചാരികളുടെ ചെറിയ സംഘങ്ങള്‍ കാറ്റില്‍ പറക്കുന്ന ഇലകളെ പോലെ അവിടേക്ക് വന്ന് പോകാറുണ്ട്. അതൊഴിച്ചാല്‍ ഒരുപാട് സ്ഥിരം താമസക്കാരുടെ വീടുകളുടെ അന്തരീക്ഷമാണവിടം. ജനാലകള്‍ക്കിടയില്‍ കെട്ടിയ അയകളില്‍ ഉണങ്ങാനിട്ട തുണികള്‍ പാറിക്കളിക്കുന്നു. സൈക്കിളുകളിലും സ്‌കേറ്റിങ് ബോര്‍ഡുകളിലും നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികളെ ധാരാളമായി കാണാം.

ഒരു മൂലയിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന്, ആ നടുമുറ്റം മൂന്നര നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് എങ്ങിനെ ആയിരുന്നു - പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ബംഗാളില്‍ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു സഞ്ചാരി കാണുന്ന കാഴ്ച - എന്ന് ഭാവനയില്‍ കാണാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും ത