Saturday, 22 January 2022

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യർ- 37

​​​​​​​മതപ്പിരാന്തുരാഷ്​ട്രീയം

മതങ്ങള്‍ എക്കാലത്തും ഇല്ലാത്തവന്റെ മേലാണ് അതിന്റെ നീരാളിക്കൈകള്‍ നീട്ടിയത്. ആ നീരാളിപ്പിടിത്തത്തില്‍ വിശപ്പും അപമാനങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും സഹിച്ച് ചെറിയ മോഹങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും ഉള്ളില്‍ തന്നെ കുഴിച്ചിട്ട്, മതം വരച്ച വരയിലൂടെ ഇല്ലാത്തവരും അവരുടെ മക്കളും ജീവിച്ചു.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

വീടും  വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷവും വല്ലാതെ മാറിപ്പോയിരുന്നു, നടന്നെത്താവുന്ന ദൂരത്തായിട്ടും എനിക്ക് കുറുക്കന്‍കുണ്ടില്‍ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് ആ ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനിടയ്ക്ക് വരാന്‍ സാധിച്ചത് മൂന്ന് തവണയാണ്. ആ വരവ് തന്നെ കുറഞ്ഞ സമയത്തേക്കായതിനാല്‍ വീടും വീട്ടുകാരും മാറുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

പെട്ടെന്നൊരു സന്ധ്യയില്‍ അവിടെ ചെന്നുകയറിയ ഞാന്‍ ആ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ തികച്ചും അപരിചിതനായി നിന്നു. വീടിന്റെ ഓലച്ചുമരുകള്‍ മാറ്റി പകരം മണ്‍കട്ട കൊണ്ടുള്ള ചുമരുകള്‍ പണിത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു .ആ മണ്‍കട്ടകളെല്ലാം വീടിനു താഴെ പണ്ട് ഞാന്‍ പല്ലി മുട്ടകളുടെ മണമറിഞ്ഞ അവോക്കരാജിയുടെ തൊടിയിലെ മണ്ണ് കുഴച്ച് ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു.

അനിയനും ഉമ്മയും ചെറിയാത്തയുമാണ് ആ മണ്‍കട്ടകളൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയത്. മണ്ണ് കൊത്തിക്കിളച്ച് കൂനയാക്കി  അതിലെ കല്ലും പുല്ലുമൊക്കെ എടുത്ത് കളഞ്ഞ് വെള്ളമൊഴിച്ച് മൂന്നാളുകള്‍ നിന്ന് ചവിട്ടിക്കുഴച്ച് പാകപ്പെടുത്തി, മരത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ അച്ചിലേക്ക് വാരിയിട്ട് അവര്‍ ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു ആ മണ്‍കട്ടകള്‍. മണ്ണിന് മയം വരാന്‍ കാട്ടെള്ള് പറിച്ച് വെള്ളത്തിലിട്ട് അതിന്റെ കൊഴുപ്പ്  മണ്ണിലേക്ക് പകര്‍ന്ന് ചവിട്ടിക്കുഴച്ചതും  ഓരോ കട്ടകളായി വാര്‍ത്തെടുത്തതും കട്ടകള്‍ ഉണങ്ങിയപ്പോ, ഓരോന്നായി തലച്ചുമടായി കൊണ്ട് വന്നതുമൊക്കെ അനിയന്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞ് തന്നു. ആ മണ്‍കട്ടകളുടെ ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നടുമുറിയില്‍ വിരിച്ച ഓലപ്പായയില്‍ ഒരറ്റത്ത്  എനിക്കുള്ള സ്ഥലമുണ്ടാക്കി ഞാന്‍ കിടക്കുവോളം ഉപ്പ കവലയില്‍ നിന്ന് വന്നില്ല. ഉപ്പാക്ക് ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന ഇടത്തുനിന്ന് കുറച്ചു മാറി ചെറിയൊരു റബ്ബര്‍ തോട്ടത്തില്‍ ജോലി കിട്ടിയിരുന്നു. വീട്ടുകാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയത് ഏട്ടനാണ്, അനിയന്മാര്‍ ജോലിയെടുത്ത് കിട്ടുന്ന പണമൊക്കെ ഏട്ടന് കൊടുക്കണമായിരുന്നു.