Saturday, 22 January 2022

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യർ- 38

വളവുകളിൽ വഴുക്കിയും കൂർത്ത പാറകളിൽ മുറിവേറ്റും
ഞാൻ വാക്കുകളെ പഠിച്ചു

ഞാന്‍ ലഹരി അറിയുകയായിരുന്നു, ഭാഷയുടെ ലഹരി. ആ ലഹരിയില്‍ ഉറക്കം നഷ്ടമായി, ഉണര്‍ച്ച നഷ്ടമായി, പലപ്പോഴും ഛര്‍ദ്ദിച്ച്, അപമാനങ്ങളിലും പരിഹാസങ്ങളിലും പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞ് ഞാന്‍ മലയാളം പഠിക്കുകയായിരുന്നു.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

കാലങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഷൈന്‍ ആര്‍ട്‌സ് ഉടമ തങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ കത്തെഴുതി: 

‘തങ്ങളേ... എനിക്ക് തിരിച്ചുവരണം എന്നുണ്ട്, എന്നെ തിരിച്ചെടുക്ക്വോ? കൂലിയൊന്നും വേണ്ട, ഞാനാ പണി മുഴുവന്‍ പഠിച്ചോട്ടേ ... അവിടന്ന് പോന്നതില്‍ സത്യായിട്ടും എനിക്ക് സങ്കടം ണ്ട്.'

ആ കത്ത് അയാള്‍ക്ക് കിട്ടിയോ അയാള്‍ അത് വായിച്ചോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. നിലവിലെ തൊഴില്‍ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ മനം മടുത്താണ് അങ്ങനെ ഒരു കത്തെഴുതിയത്. ഷൈന്‍ ആര്‍ട്‌സ്, കോട്ടക്കല്‍, മലപ്പുറം ജില്ല, എന്നതിനപ്പുറം ആ വിലാസത്തില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ മറ്റൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഇക്കണ്ട കാലത്തിനിടയ്ക്ക് ഞാന്‍ കുറച്ചെങ്കിലും ആനന്ദത്തോടെ ചെയ്ത ജോലി വി.കെ. തങ്ങള്‍ എന്ന കമേര്‍സ്യല്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്റെ ഹെല്‍പ്പറായിട്ടായിരുന്നു. 
പെരുംചിലമ്പിലെ കരിമ്പാറകളില്‍ ചവിടിക്കട്ട കൊണ്ട് ഞാന്‍ വരച്ചിട്ട രജനീകാന്തിന്റെ മുഖം ഉപ്പ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്നറിയുന്നത്, വളരെ വൈകിയാണ്. അല്ലെങ്കിലും തിരിച്ചറിവുകള്‍ വൈകിമാത്രം എത്തിച്ചേരുന്ന ജീവിതമാണ് എന്റേത്. 
ഏട്ടന്റെ കൂടെ പെയിന്റിംഗ് പണിക്ക് പോകേണ്ടിവരുമെന്ന അവസ്ഥ നിര്‍ബന്ധമായപ്പോള്‍, ഉപ്പയാണ് ഇടപെട്ടത്. 
‘ഓന്‍ വേറെ പണിക്ക് പൊയ്‌ക്കോളും.'
‘വേറെ എന്ത് പണിയാണാവോ?'

ഏട്ടന്‍ പരിഹാസത്തോടെ ഉപ്പാനെയും എന്നെയും മാറിമാറി നോക്കി. സമയം രാത്രിയായിരുന്നു... മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം വീഴുന്ന മുറ്റത്ത് ഒരു തവള അതിന്റെ ഉണ്ടക്കണ്ണുകള്‍ മിഴിച്ച് അന്തംവിട്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ ....ദേവകീ സൈനുവിന്റെ വീട്ടിലെ റാന്തല്‍ വെളിച്ചം ഇരുട്ട് തുളച്ച് കുറേദൂരം മുമ്പോട്ട് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉപ്പ കവലയില്‍ നിന്ന്  വന്ന് കയറുമ്പോള്‍, ഏട്ടന്‍ നാളെ തന്റെ ഒപ്പം പണിക്ക് വരാന്‍ എന്നെ നിര്‍ബന്ധിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റ് ഏട്ടന്മാരുടെ ദുരനുഭവങ്ങള്‍ ഉള്ളില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ അതിനു സമ്മതം മൂളാതെ നിന്നു.