Monday, 18 October 2021

Novel chapter 04


Text Formatted

കലാച്ചി

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

നാല് 

റക്കത്തോടുള്ള ഭയമാണ്​ ഭയങ്ങളില്‍ വച്ചേറ്റവും മാരകം.
വിസ നാലഞ്ചു ദിവസത്തിനകം  കിട്ടുമെന്ന്​ ഗോകുല്‍നാഥ് പറഞ്ഞതോടെ എനിക്കു കിടക്കാനെന്നല്ല, ഇരിക്കാന്‍ പോലും മടിയായി.
ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നതോ ഉണരാന്‍ വൈകുന്നതോ മാത്രമല്ല ഉണര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഭീഷണിയാകുന്ന വേദനാജനകമായ കാമവിവശതയായിരുന്നു എന്നെ വേവലാതിപ്പെടുത്തിയത്.

ഉമ്മിച്ച ഉണ്ടായിരുന്ന എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്,  ഞങ്ങള്‍ കാടും മലയും ഒക്കെ കയറി തിരികെ ബൈക്ക് ഓടിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ ഉറക്കം വരാതിരിക്കാന്‍ വാപ്പിച്ച മുന്തിരിങ്ങയും പുളിനാരങ്ങയും കഴിക്കുന്നത് ഓര്‍മ്മ വച്ചു ഞാന്‍  ബംഗാളി മധുരക്കടയില്‍പോയി രണ്ടു മൂന്നു കിലോ പുളി മിഠായി ശേഖരിച്ചു.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വായ്ക്കുള്ളിലെ തൊലിയൊക്കെ പറിഞ്ഞു നീറി. തുരുതുരാ സിഗററ്റ് കൂടി വലിച്ചതിനാല്‍ നാവും മരച്ചു. ഉറക്കമില്ലായ്മ കാരണം വലിയ നാലഞ്ചു കുരുക്കളും വായില്‍ മുളച്ചു. കഴിക്കാനും കുടിക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിയാതെ ഞാന്‍ വലയുന്നതു കണ്ട് അപൂര്‍വാനന്ദ് എന്നെ ശകാരിച്ചു : 
""ഇതെന്തു ഭ്രാന്താണ്, ഫിദ? ''
""ഭ്രാന്തല്ല. ഫോബിയ. സോമ്‌നി ഫോബിയ.''

kalachi

ഉറക്കക്ഷീണത്താല്‍ നാവു കുഴഞ്ഞെങ്കിലും ഞാന്‍ തമാശ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ ക്വിസ് മല്‍സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നതു കൊണ്ട് എല്ലാ ഫോബിയ വാക്കുകളും എനിക്കു തിട്ടമായിരുന്നു.  
നിസാം അബൂബക്കറും ആയുള്ള ബന്ധം ആരംഭിച്ചതുപോലും ഒരു ഫോബിയ വാക്കു മൂലം ആയിരുന്നു.
ഉമ്മിച്ചയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം, ഡല്‍ഹിയിലെ ഒരു പത്രത്തിലേക്കു മാറിയ വാപ്പിച്ച എന്നെ ചേര്‍ത്ത സ്‌കൂളിന്റെ ഹെഡ് ബോയ് ആയിരുന്നു നിസാം. നഴ്‌സറി മുതലേ ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചിരുന്നവര്‍ നിറഞ്ഞ ആ ക്ലാസിലേക്കു കടന്നു ചെന്നപ്പോള്‍ എന്നെ ഹൃദയപൂര്‍വ്വം സ്വീകരിച്ച ഏക സഹപാഠി ആകട്ടെ,  അലീമയും.  അവളുടെ ഹൃദയവിശാലതയ്ക്കു കാരണം എന്റെ ഗ്ലാമര്‍ ആണോ അതോ ഞാന്‍ മലയാളി ആയതാണോ എന്ന് ഒരു സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ വാചകം കൊണ്ട