Saturday, 15 January 2022

കഥ


Text Formatted
title-chandrika
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

മയം രാത്രി രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു മിനുറ്റ്. എന്റെ നീല ഹോണ്ടാസിറ്റി ആയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ട് കയറ്റം കയറുന്നു. കാറിനകത്ത് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരുണ്ട്. ഞാനും ചന്ദ്രികയും പിന്നെ പേരറിയാത്ത ഒരു ശവവും.

ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഞാന്‍ ചന്ദ്രികയുടെ പത്തായപ്പുരയ്ക്കകത്തായിരുന്നു. തീരെ വായുസഞ്ചാരം കുറഞ്ഞ ഒരിടമായിരുന്നു അത്. തടിപ്പത്തായത്തിനും ചുമരിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലത്ത് ഞാന്‍ കാലുകള്‍ മടക്കിവെച്ച് കുറേനേരമിരുന്നു. തലയ്ക്ക് മുകളില്‍ മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന സീറോവാട്ട് ബള്‍ബിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് കവലയിലെ എ. ടി. എം കൗണ്ടറിനു മുന്‍പില്‍ ഉറക്കംതൂങ്ങിയിരിക്കാറുള്ള അവശനായ കാവല്‍ക്കാരനെ ഓര്‍മ്മവന്നു. പേരിനു മാത്രമുള്ള വെളിച്ചം, പേരിനു മാത്രമുള്ള കാവല്‍. പല തവണ എനിക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കണമെന്നു തോന്നി. ബാത്ത്റൂം എവിടെയായിരിക്കുമെന്നും മുറിയില്‍നിന്നു പുറത്തിറങ്ങാമോ എന്നുമൊക്കെ സംശയിച്ച് ഞാന്‍ അവിടെത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. കനത്ത പട്ടുസാരിക്കും ലൈനിങ് വെച്ചടിച്ച ബ്ലൗസിനുമടിയില്‍ ശരീരം വിയര്‍ത്തുപൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സൗഗന്ധിക'എന്ന എന്റെ ഡാന്‍സ് ട്രൂപ്പിന്റെ നാലുമാസം നീണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന വിദേശപര്യടനം തുടങ്ങുകയാണ് നാളെ. അവസാനവട്ട ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം നടത്തിയെന്നുറപ്പിച്ച് സ്വച്ഛശീതളമായ മുറിയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കാതെ അകലെയേതോ വീടിന്റെ പത്തായപ്പുരയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ ഞാനൊരു  അബദ്ധനാടകത്തിലെ കഥാപാത്രമായി സങ്കല്പിച്ചു.

ബാഗിന്റെ സൈഡുവലിപ്പില്‍നിന്ന്​ ചന്ദ്രികയുടെ കത്തെടുത്ത് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വായിച്ചു; "" പ്രിയപ്പെട്ട നവ്യാ,
നിന്റെ കത്തെനിക്കു കിട്ടിയിരുന്നു. മറുപടി അയയ്ക്കാന്‍ വൈകിയതില്‍ ക്ഷമിക്കുമല്ലോ. ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത ചില ജീവിതത്തിരക്കുകളിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ഇപ്പോഴെന്തോ നിന്നെ വല്ലാതെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നു. ഈ പതിനാറാം തീയ്യതി എന്റെ പിറന്നാളാണ്. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഞാനീ കത്തിന്റെ മറുവശത്ത് വിശദമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. നീ വരണം. പഴയതുപോലെ കളികള്‍ പറഞ്ഞ് ഞാനും നീയും മാത്രമായി കുറച്ചു സമയം... ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും.