Tuesday, 16 August 2022

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ (എന്റെ ആണുങ്ങളുടെയും)- 4

നീലത്താമര

ഓര്‍ത്തിട്ട്​ എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലാരുന്നു. എന്തുചെയ്യുമെന്ന് ഞാനുഴറി. ആരോടാണിത് പറയുകയെന്നോര്‍ത്ത് പതറി. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രതിസന്ധമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് ഞാനും കുടുംബവും അക്കാലത്ത് കടന്നുപോയിരുന്നത്

Image Full Width
Image Caption
ഇന്ദു മേനോന്‍
Text Formatted

‘‘നിങ്ങ കരുതും പോലല്ലാട്ടാ. നല്ല ഒന്നാന്തരം നീലചിത്രോണ്. നിങ്ങ കണ്ടാദ്?'' 

ഫോണിലൂടെ പത്തരമണിയ്ക്ക് ആലുവാശൈലിയില്‍ ഒരു ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ ‘നീലത്താമര’ സിനിമയോ എന്ന് ഞാന്‍ ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു. ഒന്നുകൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഭയന്നു വിറച്ചുപോയി.
നീലത്താമരയെന്നല്ല. നീലച്ചിത്രമെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതുമീ അസമയത്ത്. എനിയ്ക്ക് വിറഞ്ഞുവന്നു. ഏതെങ്കിലും ഊളന്മാരായിരിയ്ക്കാനാണ് സാധ്യത എന്നു വിചാരിച്ചു. ഫോണ്‍ ടപ്പ് എന്നു കട്ടുചെയ്​തു. വീണ്ടും വിളിയ്ക്കുന്നു. മൂന്നാലു വട്ടം. കോപത്തോടെ ഞാന്‍ ഫോണെടുത്തു, ‘‘എന്താ നിങ്ങക്ക് വേണ്ടെ? ആരാ സംസാരിക്കുന്നത്?''
‘‘ചേച്ചി നിങ്ങ കരുതുന്ന പോലത്തെ ആളല്ല ഞാന്‍'', അയാള്‍ വിശദീകരിക്കാന്‍ കിണഞ്ഞു.
‘‘ആരാന്ന് പറയ്''
എന്റെ ശബ്ദം വളരെ ഗൗരവമാര്‍ന്നു.
സമയം രാത്രിയാണ്. അപരിചിതമായ ഒരു പുരുഷന്റെ അനാവശ്യ ചോദ്യം എന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തി. ഓര്‍ക്കെ, അപരിചിത ഭയക്കാട്ടില്‍ ഹൃദയമീവല്‍പ്പക്ഷി മിടിച്ചുതളര്‍ന്നു. എനിക്കു ഭയം പൊട്ടി.
‘‘നിങ്ങളെന്തിനാ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്? നിങ്ങടെ തരത്തിനു പറ്റിയവളല്ല ഞാന്‍... പിന്നെ, പിന്നെ...'' 
കടുത്ത വിക്ഷോഭത്താല്‍ എനിക്ക് വാക്കുകള്‍ കിട്ടിയില്ല.
വിക്ഷോഭമല്ല ക്ഷോഭമല്ല. ഭയമാണ്. സ്വയം വിനാശകാരിയായ ഭയം. അത് ക്രോധമായി പുറത്തുവരുന്നു. 

‘‘നിങ്ങയെന്തിനാണ് നമ്മളോട് ചൂടാവ്ന്നെ ചേച്ചി ? നമ്മ ഒരു സഹായോണ് ചെയ്യ്ന്നത്''
എന്തു കാരണത്താലാണ് എന്നെ വിളിച്ചതെന്ന് അയാള്‍ പറയാതെ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ ശ്വാസഗതി ഉയര്‍ന്നു.
‘‘ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?''
‘‘അമീറെന്നാണ് നമ്മടെ പേര്''
‘‘അമീറേ, എനിക്കങ്ങനത്തെ സഹായം വേണ്ട'' 

ഞാന്‍ കാള്‍ നിര്‍ദയം മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. വീണ്ടും ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു. മുറിയിലാകെ തല്ലിയലഞ്ഞ് ഫോണ്‍ റിങ്ങ് ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഒന