Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

ഞാന്‍ മാത്രമല്ലാത്ത ഞാന്‍ 

അമ്മയും അച്ഛനും
 

Image Full Width
Image Caption
കുമാരനാശാന്‍ / ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

പന്ത്രണ്ട് 

രിച്ചു പോയവരെപ്പറ്റി, പ്രത്യേകിച്ചും അച്ഛനമ്മമാരെപ്പറ്റി മോശമായി ഒന്നും പറയരുത് എന്ന നിലപാട് പൊതുസമ്മതിയുള്ളതാണ്. അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്ത് വിപ്ലവകാരിയാവാനൊന്നും ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. എന്റെ തലമുറയിലെയും ഭാവിയിലെയും രക്ഷിതാക്കള്‍ക്ക് അത് പ്രയോജനപ്പെട്ടേക്കും.

എന്റെ അമ്മ തീരെ ദരിദ്രമായ ഒരു കുടുംബത്തിലല്ല ജനിച്ചത്. ആവശ്യത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനും 1947ല്‍ തന്നെ ഒരു ടീച്ചറാവാനും കഴിഞ്ഞത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇളയമ്മമാര്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കും എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല, ചെറിയ ക്ലാസിനപ്പുറം പോവാന്‍ പറ്റിയില്ല. അമ്മാമന്‍മാരില്‍ ഏറ്റവും മുത്തയാളെപ്പറ്റി നേരത്തേ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ഏച്ചി (അമ്മമ്മയുടെ ആദ്യവിവാഹത്തിലുണ്ടായ പാറു എന്നവര്‍)ചെറുപ്രായത്തില്‍ത്തന്നെ നല്ല നിലയില്‍ വിവാഹിതയായി ഭര്‍ത്താവിനൊപ്പം സുഖമായ ജീവിതം നയിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായി. അമ്മാമന്മാരിലൊരാള്‍ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നു. ഇളയ അമ്മാമന്‍ പതിനാറ് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ത്തന്നെ സിംഗപ്പൂരിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്ന് പിന്നെ ലണ്ടനിലേക്കും. ഇങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കിയാല്‍ അമ്മയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മോശമായിരുന്നില്ല എന്നു തന്നെ പറയാം. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ കുട്ടിക്കാലം പരാധീനതകള്‍ നിറഞ്ഞതായിരുന്നുവെന്നും അമ്മയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ഉപദേശനിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും സഹായവും നല്‍ക്കാന്‍ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുമാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് അമ്മ സ്വയം പരിശ്രമിച്ച് ജോലി നേടി. ആദ്യം സ്വകാര്യ സ്‌കൂളിലും പിന്നെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളിലും. ഈ അനുഭവം അമ്മയില്‍ ആത്മവിശ്വാസത്തിനു പുറമെ നിര്‍ണായക ഘട്ടങ്ങളില്‍ താന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമെന്നും ആരെയും കാര്യമായി ആശ്രയിക്കാനാവില്ല എന്നും ഉള്ള ബോധവും ഉണ്ടാക്കി. ഇളയ സഹോദരനൊഴിച്ച് മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള അമ്മയുടെ ബന്ധം മിക്കപ്പോഴും വേണ്ടത്ര ഊഷ്മളമായിരുന്നില്ല. ആരോടും ശത്രുത കാണിച്ചിരുന്നില്ലെന്നതും പലപ്പോഴും ബന്ധുക്കളുടെ സഹായം തേടിയിരുന്നു എന്നതും സത്യമാണ്. എന്നെയും എന്റെ സഹോദരിമാരില്‍ രണ്ടുപേരെയും വളര്‍ത്തുന്നതില്‍ ജാനകി എന്ന സഹോദരിയും അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തില്‍ യശോദ എന്ന സ