Sunday, 17 October 2021

നോവല്‍


Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

കലാച്ചി

Text Formatted

അഞ്ച്

നിസാമിന്റെ പുതുക്കിപ്പണിത വീട്ടില്‍ ചെന്നു കയറിയപ്പോള്‍ ചൈനീസ് യക്ഷിക്കഥയായ "റാങ്കേ'യിലെ നായകന്‍ വാങ്ചിയുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു എന്റേത്.

ഉരശിമ തരോ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ "ഉറക്ക' കഥയായിരുന്നു "റാങ്കേ'.

അതിലെ നായകന്‍ വാങ്ചി ഒരു മരംവെട്ടുകാരനായിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ അയാള്‍ മഴുവും കയറുമായി കാട്ടിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. പറ്റിയ തടി തേടി നടക്കുമ്പോള്‍ രണ്ടു വിചിത്ര മനുഷ്യര്‍ കടപുഴകിയ ഒരു വൃക്ഷത്തിനുമേല്‍ പലക വച്ചു "ഗോ' കളിക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു. വാങ്ചി അവരെ സമീപിച്ചു കുറച്ചു നേരം കളി കണ്ടു. അതോടെ അതില്‍ രസംപിടിച്ചു പലകയില്‍നിന്നു കണ്ണെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ അയാള്‍ നിന്നു പോയി. കളിക്കാര്‍ അയാള്‍ക്ക് ഒരു കായ് തിന്നാന്‍ കൊടുത്തു.  അതു ചവച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കൊരു ക്ഷീണം തോന്നി. അടുത്തുള്ള മരത്തില്‍ ചാരിയിരുന്ന് അയാള്‍ ഒന്നു മയങ്ങി. ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ കളിക്കാര്‍ അപ്രത്യക്ഷരായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വാങ്ചി ചാടി  എഴുന്നേറ്റു തന്റെ മഴു തിരഞ്ഞു. 

പിടി ദ്രവിച്ചും വായ്ത്തല തുരുമ്പെടുത്തും അത് മണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു.  അയാളുടെ താടി നിലം തൊടുംവിധം വളര്‍ന്നിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങള്‍ ജീര്‍ണിച്ചിരുന്നു. പരിഭ്രാന്തനായ അയാള്‍ കാടിറങ്ങി വീട്ടിലേക്കു പാഞ്ഞു.   നാടാകെ മാറിയിരുന്നു. വാങ്ചിയുടെ വീട് ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തു യാതൊന്നും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.  അയാളും അയാളുടെ അപ്പനപ്പൂപ്പന്‍മാരും ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ആ പ്രദേശത്ത് അയാള്‍ നാടും വീടും ഇല്ലാത്തവനായി മാറിയിരുന്നു. അയാള്‍ കാലഹരണപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

അതുപോലെ, നിസാമിന്റെ വീടും പരിസരവും ഗേറ്റിലെ സെക്യൂരിറ്റി ഉള്‍പ്പെടെ ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടിയവരും പുതിയവര്‍ ആയിരുന്നു.  വീടിനുള്ളിലേക്കു കടക്കാന്‍ മുന്‍കൂര്‍ അപ്പോയ്ന്‍മെന്റും  തിരിച്ചറിയല്‍ കാര്‍ഡും മെറ്റല്‍ ഡിറ്റക്ടറും ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ വിവരം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അകത്തു കടക്കാന്‍ എനിക്കു ജാസ്മിനെ വിളിക്കേണ്ടി വന്നു. വീടിന്റെ ലാന്‍ഡ്‌സ്‌കേപ്പിങ് കണ്ടാല്‍ അറിയാത്ത വിധം മാറിയിരുന്നു. വരാന്തയിലെയും മട്ടുപ്പാവിലെയും കമാനങ്ങള്‍ മിനാരങ്ങളുടെ ആകൃതിയില്‍ പുതുക്കിയിരുന്നു. വളഞ്ഞ ഉമ്മറത്തേക്ക് എന്നെ സ്വീകരിച്ച സ്റ്റാ