Thursday, 08 December 2022

കഥ


Text Formatted
pazhaya-niyaman-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ഹൃദയ്​
Text Formatted

ട്ടാഞ്ചേരിയുടെ തെരുവോരങ്ങള്‍ പഴകിയ കടലാസിലെ ചിത്രകഥ പോലെയാണ് എനിക്കുമുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞത്.

ഞാനാദ്യമായിട്ടായിരുന്നില്ല അവിടെ പോകുന്നത്. അങ്ങോട്ടുള്ള എന്റെ മൂന്നാമത്തെ സന്ദര്‍ശനമായിരുന്നു അത്. ആദ്യത്തെ രണ്ട് സന്ദര്‍ശനവും അരുണിമയുടെ പെറ്റ്‌ഷോപ്പിനുള്ളില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിയിരുന്നു.

അവിടുന്നിറങ്ങിയാല്‍ നേരെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക്. മറ്റൊന്നും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് മട്ടാഞ്ചേരി എന്നുകേട്ടാല്‍ ആ പെറ്റ്‌ഷോപ്പ് അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും എന്റെയുള്ളില്‍ തെളിയാറില്ലായിരുന്നു.

പെറ്റ്‌ഷോപ്പിന് പുറത്തുള്ള മട്ടാഞ്ചേരിയുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് ആദ്യമായി കണ്ണെത്തുന്നത് അന്നത്തെ ആ നടത്തത്തിലാണ്. എന്തെങ്കിലും പറയാനായി അരുണിമ വിളിക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. സാധാരണ ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ അവള്‍ വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാറുള്ളതാണ്.
ഞാന്‍ വീടെത്തിയെന്നറിഞ്ഞാലേ അവള്‍ക്ക് സമാധാനമാകൂ.

സിം കാര്‍ഡ് രണ്ടായി മുറിച്ച് ഒരു കഷ്ണം ഇടത്തോട്ടും മറ്റേ കഷ്ണം വലത്തോട്ടും എറിയുമ്പോള്‍ ഞാനറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. പണ്ടുള്ളവരുടെ ഒരു ആചാരമാണത്. എന്തെങ്കിലുമൊരു ശീലം അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഈര്‍ക്കിലോ കൊള്ളിയോ മുറിച്ചിടും. കൊള്ളി മുറിച്ചിട്ടെടുക്കുന്ന ശപഥങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും മുറികൂടാത്ത വാക്കുകളാണ്. എങ്ങനെ ഏച്ചുകെട്ടിയാലും അത് അയഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും. സിം കാര്‍ഡ് മുറിച്ചിടുമ്പോള്‍ അരുണിമയെ ഇനി കാണില്ലെന്ന് ഞാനുറപ്പിച്ചു. അതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന്, ഞാനിനിയൊരിക്കലും മട്ടാഞ്ചേരിയിലേക്ക് വരില്ല. രണ്ട്, അവളുടെയെന്നല്ല ആരുടേയും നമ്പര്‍ എനിക്ക് മനഃപാഠമല്ല. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കല്‍ കൂടി വിളിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതിന് സാധിക്കുകയില്ല.

അന്ന് പെറ്റ്‌ഷോപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങിയശേഷം എനിക്ക് പെ​ട്ടെന്നുതന്നെ തിരിച്ചുപോകാന്‍ തോന്നിയില്ല. സാധാരണ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോവാറുള്ള ഞാന്‍ ആ സമയത്ത് പ്രത്യേകിച്ചൊരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ തെരുവിലൂടെ നടന്നു.

പുതുമയെ സ്വീകരിക്കാന്‍ എന്തോ വിമുഖതയുള്ള പോലെ തോന്നി