Wednesday, 20 October 2021

കഥ


Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഗുരുപൂര്‍ണിമ

Text Formatted

ഞ്ഞൂറ്റി എണ്‍പത്തെട്ട് വർഷം പ്രായമുള്ള സിദ്ധയോഗിയുടെ കഥ പറഞ്ഞു തന്നത് എം. എന്‍. വിജയന്‍ മാഷാണ്. അദ്ദേഹം വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്ന കാലത്താണ് സിദ്ധയോഗി എവിടെ നിന്നോ കൊച്ചിയിലെത്തിയത്. ഒറു കുറിയ മനുഷ്യന്‍. അഞ്ചടി പോലുമില്ല. മസിലുള്ള ശരീരം. കുടുമയും താടിയുമുണ്ട്. മുണ്ട് മാത്രമാണ് വസ്ത്രം.

എല്ലാവര്‍ക്കും സിദ്ധയോഗി അത്ഭുതമായി.
അതൊരു പത്രവാര്‍ത്തയായി. സൗമ്യനായി സാധാരണനായി നടക്കുന്ന യോഗിയില്‍ ആളുകള്‍ അസാമാന്യമായ വൈചിത്ര്യം കണ്ടു. അന്ന് വിജയന്‍ മാഷിന് പ്രായം പത്തൊമ്പത്.
യോഗിക്ക് ഒരു സിദ്ധനു വേണ്ട രീതിവിശേഷങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ ജന്മങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് യോഗി സംസാരിച്ചത്. മന്ത്രവും തന്ത്രവുമില്ലാതെ യോഗി ജന്മവാതിലുകള്‍ തുറന്നു. അന്തംവിട്ട് എല്ലാവരും മാറിനിന്ന് യോഗിയെ നോക്കി. ആരുടെയും ഒരു യുക്തിക്കും നിരക്കാത്ത രീതിയില്‍ കണ്‍മുന്നില്‍ യോഗി തലയുയര്‍ത്തി നിന്നു. 

mn vijayan

കലൂര്‍ റോഡിലെ ചായക്കടയില്‍ രാവിലെ ചെന്ന് യാേഗി ആറ് കഷ്ണം പുട്ടും ആറ് ചായയും കഴിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ പറമ്പിലെ പച്ചയിലകള്‍ പൊട്ടിച്ചുതിന്നും. പച്ചമീന്‍ വാലില്‍ തുടങ്ങി തലവരെ കടിച്ചു തിന്നു. 

യോഗിക്ക് ആരാധകരേറി. സന്ദര്‍ശനപ്രവാഹമായി. പക്ഷെ അവരുടെ വരുതിയിലൊന്നും യോഗി കുരുങ്ങിയില്ല. യോഗിയെ പരുവപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചവരൊക്കെ പരാജയപ്പെട്ടു. പച്ചമലയാളത്തിലാണ് യോഗി സംസാരിച്ചത്. പെരുമാറിയത് പ്രാചീനനെപ്പോലെ. പലപ്പോഴും മൗനിയായിരുന്നു. ചിരിക്കുകയോ കരയുകയോ സങ്കടപ്പെടുകയോ ദ്വേഷിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. തികച്ചും നിര്‍ലേപന്‍.

അന്ന് ഒരു പത്രമാപ്പീസിലായിരുന്നു വിജയന്‍മാഷുടെ താമസം.
പത്രറിപ്പോര്‍ട്ടറായ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ. സിദ്ധയോഗിയും അവരുടെ കൂടെ പാര്‍ത്തു. യോഗി വരുന്നതും പോകുന്നതുമൊന്നും ആരുമറിയില്ല. അസ്ത്രവേഗതയിലാണ് പോക്ക്. ആരോടും മിണ്ടാറില്ല. വന്നപാടെ മുറിയടച്ച് ധ്യാനിച്ചിരിക്കും. 

പണ്ടു പണ്ട്......
ഒരിക്കല്‍ യോഗി പറഞ്ഞു.
​​​​​​​​​​​​​​""ചൊവ്വരയുള്ള ഒരു മനയ്ക്കലെ നമ്പൂതിരിയായിരുന്നു ഞാന്‍.'' വാസ്തവമറിയാന്‍,