Friday, 09 December 2022

കഥ


Text Formatted
 Raghavante-Adukal-Harikrishnan-Thachadan.png
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഒന്ന്​

യിറ്റിച്ചിറ പാലത്തിനുതാഴെ നിന്ന് തുടങ്ങി കരിയാത്തന്‍ കുന്നിന്റെ ഉച്ചിവരെ ഇരുള്‍പച്ച നിറത്തില്‍ കറുകമേടുകളാണ്.

വെയില്‍ താണുകഴിഞ്ഞാല്‍ കാറ്റ് കരിങ്കൂളിയെ പോലെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി അതുവഴി പറക്കും. അപ്പോള്‍ മേട്ടിലാകെ കറുകയുടെ രൂക്ഷഗന്ധം പൊങ്ങും. അന്നേരം അവിടെ കാറ്റു കൊണ്ടു നിന്നാല്‍ ഏത് പനിക്കോളും അടങ്ങുമെന്നാണ്.

രാഘവന്‍ മാഷും ആടുകളും മേടിറങ്ങി ചിറക്കര ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

പയിറ്റിച്ചിറയില്‍ എല്ലാക്കാലത്തും ഇളനീരു പോലെ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടുമ്പോള്‍ പക്ഷെ ജലത്തിന്റെ അനക്കം നിലച്ച് ചിറ ജഡമാവും. ഒഴുകിയിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഓര്‍മ പോലുമില്ലാതെ, അജ്ഞാതമായൊരു ദുഃഖവും പേറി, അത് ആകാശം നോക്കി അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കും.

രാത്രിയില്‍ കരിയാത്തന്‍ കുന്നില്‍ നിന്നുനോക്കിയാല്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ആകാശം താഴെ ഘനീഭവിച്ചു കിടക്കുന്നപോലെ തോന്നും. ഇപ്പോള്‍ പാലം വന്നതിനുതാഴെ പണ്ട് ചമ്പകമരങ്ങളുടെ ഒരു പൊന്തയായിരുന്നു. അതിനരികില്‍, ഇരുട്ടില്‍, പൂക്കള്‍ അടര്‍ന്നു വീണാലും ഞെട്ടാത്ത ജലം.

രാത്രിയില്‍ കറുകയും ചമ്പകവും മണക്കുന്ന മേട്ടിലേക്ക് മനുഷ്യര്‍ ഒളിച്ചു വരുമായിരുന്നു. ചെവിടോര്‍ത്താല്‍ അവര്‍ അന്നു പറഞ്ഞിട്ടുപോയ സ്വകാര്യങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും കേള്‍ക്കാം. ഇപ്പോള്‍ പക്ഷെ പണ്ടത്തെ അത്ര മരങ്ങളില്ല. മനുഷ്യരുടെ വരവ് തീരെയില്ലാതായിരിക്കുന്നു.

രാഘവന്‍ മാഷ് ആടുകളെ  മേയാന്‍ വിട്ട് കാറ്റുകൊള്ളാന്‍ കൈകള്‍ വിടര്‍ത്തി നിന്നു. കറുകയുടെ ഗന്ധം ആവോളം വലിച്ചെടുത്ത് അയാള്‍ കുന്നിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് നോക്കി. ആടുകള്‍ അപ്പോള്‍ തഴച്ച കറുകപടര്‍പ്പുകളിലേക്ക് തലകുമ്പിട്ടിരുന്നു. മാഷ് ചമ്പകപ്പൂവുകള്‍ പെറുക്കിയെടുത്തു മണത്തു. കുറച്ചെണ്ണം പോക്കറ്റിലിട്ടു. ആടുകള്‍ കരഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ അടച്ച് ചൊല്ലി തുടങ്ങി.

രണ്ട്​

റിട്ടയറായ ദിവസം യാത്രയയപ്പുപരിപാടി കഴിഞ്ഞ് രാഘവന്‍ മാഷ് നേരെ പോയത് ചന്ദ്രന്റെ ഫാമിലേക്കാണ്. ആവശ്യം അയാള്‍ ഒരു മാസം മുമ്പേ തന്നെ ചന്ദ്രനെ ധരിപ്പിച്ചിരുന്