Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

മൊളക്കാല്‍മുരുവെന്ന പാഠപുസ്തകം - 2

കുട്ടികള്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയ നാട്ടുമരം

Image Full Width
Image Caption
കുഗോബെട്ടയിലേക്കുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ വഴി
Text Formatted

നാല് 

ന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു മൊളക്കാല്‍മുരു. നാടും നാട്ടുകാരും കുട്ടികളും എന്നെ സ്വീകരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും അവരിലൊരാളായി കാണുകയും ചെയ്തു. ബാംഗ്ലൂര്‍ കോളജില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന കാലത്ത് കോട്ടും ടൈയുമൊക്കെയായിരുന്നു അവിടത്തെ അന്തരീക്ഷം ആവശ്യപ്പെട്ടത്. മൊളക്കാല്‍മുരുവിലെത്തിയപ്പോള്‍ ആദ്യം ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കിയത് കഴുത്തില്‍ കെട്ടാനായി വാങ്ങിവച്ച ടൈകള്‍ ആയിരുന്നു. കോട്ടും അവിടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പച്ചയായ മനുഷ്യരും അത്രയേറെ നിഷ്‌കളങ്കരായ കുട്ടികളും അന്നാട്ടിലെത്തിയ ആദ്യനാള്‍ തൊട്ട് എന്റെ അറിവിനെയും ഉറച്ചുപോയ ബോധ്യങ്ങളെയും തിരുത്തി. കോളജ് അധ്യാപകന്‍ എന്ന ഭാവത്തില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യന്‍ എന്ന പരമമായ സത്യത്തിലേക്ക് അതെന്നെ നയിച്ചു.
എനിക്ക് കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കാന്‍ അവരുടെ ഭാഷ അറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ അവരോട് സംസാരിച്ചു. പാഠപുസ്തകത്തെ മാറ്റി വച്ച് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാന്‍ അവരോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ജനനത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിലെ ജീവിതകഥയുടെ പുസ്തകം ഞാന്‍ അവരുടെ മുന്നില്‍ തുറന്നുവച്ചു. അതില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം പറഞ്ഞത് എന്റെ ജീവിതകഥ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാന്‍ ജനിച്ച നാട്. അവിടത്തെ ഭൂപ്രകൃതി. മനുഷ്യര്‍... അവിടെ നിന്ന് ദേശത്തിന്റെയും ഭാഷയുടെയും ജാതിമതങ്ങളുടെയും എല്ലാ അതിരുകളെയും ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഭൂമി, സൗരയൂഥവും അനന്തകോടി നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ആകാശം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമവിശാലതയില്‍ നിന്ന് പിന്നെ ഞാന്‍ താഴെയിറങ്ങി വന്നു. കര്‍ണാടകയിലെ മൊളക്കാല്‍മുരു എന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്. അവിടെ ഒരു കോളജ്. ഈ ക്ലാസ് മുറി. രണ്ടു പാദങ്ങള്‍മാത്രം ചവിട്ടി നില്‍ക്കുന്ന രണ്ടടി മണ്ണിലേക്ക് ഒരു ജീവിതകഥ ഞാന്‍ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ട് ഞാന്‍ അവരോട് ചോദിച്ചു.
നിങ്ങളിപ്പോള്‍ എവിടെയാണ് ?
കുട്ടികള്‍ ഭൂമിയും ആകാശവും മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ച് ചവിട്ടിനില്‍ക്കുന്ന രണ്ടടി മണ്ണിലേക്ക് നോക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം കടന്നുവന്ന വഴിത്താരകളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
പലവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളും ഇവിടെ
എത്തി നില്‍ക്കുന്നു. അല്ലേ ?

പലരു