Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

ഞാന്‍ മാത്രമല്ലാത്ത ഞാന്‍ 

​​​​​​​പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജില്‍ 

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം :ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

പതിനാറ്

1968 -70 കാലത്താണ് ഞാന്‍ പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജില്‍ പ്രിഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ചത്.1965ല്‍ പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ച കോളേജിന് അക്കാലത്ത് ബാലാരിഷ്ടതകള്‍ പലതുമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും കോളേജിന്റെ പഠനാന്തരീക്ഷം ഭേദപ്പെട്ടതു
തന്നെയായിരുന്നു. പ്രൊഫ.പി.കെ.സുരേന്ദ്രനാഥായിരുന്നു അന്ന് പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍. തേഡ് ഗ്രൂപ്പിലാണ് ഞാന്‍ ചേര്‍ന്നത്. ഞങ്ങളുടെ അധ്യാപകരില്‍ മലയാളവിഭാഗത്തിലുള്ളവരെ ഒഴിച്ചു നിര്‍ത്തിയാല്‍ ഞാന്‍ പ്രത്യേകമായി ഓര്‍ക്കുന്നവര്‍ ഇംഗ്ലീഷിലെ ഫിലോമിനടീച്ചര്‍, ഇക്കണോമിക്സിലെ ഇന്ദിര ടീച്ചര്‍, ജനറല്‍ സയന്‍സ് പഠിപ്പിച്ച കുഞ്ഞികൃഷ്ണന്‍ മാഷ്, ഹിസ്റ്ററിയിലെ ലക്ഷ്മണന്‍ മാഷ്, ദാമോദരന്‍ മാഷ് എന്നിവരെയാണ്. ഞാന്‍ ക്ലാസ്റൂമിനു പുറത്തുവെച്ച് നേരിട്ട് മൂന്നോ നാലോ വാക്കെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഇവരോടു മാത്രമാണ്. ഇവരില്‍ ഏറ്റവും രസകരമായ ഒരു സംഭാഷണം ഉണ്ടായത് ഫിലോമിന ടീച്ചറുമായിട്ടാണ്.

വളരെ കുറച്ചുകാലം മാത്രമേ അവര്‍ പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജില്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളൂ എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. മനോഹരമായി ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ടീച്ചര്‍ ഉയര്‍ന്ന സാഹിത്യബോധമുള്ള ആളാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. കവിത പഠിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ക്ക് സവിശേഷമായ താല്‍പര്യവും വൈദഗ്ധ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസുകള്‍ അവരുടെതായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, അവരുടെ കല്യാണം നടക്കാന്‍ പോവുകയാണ്, അടുത്ത ആഴ്ച മുതല്‍ അവര്‍ ഉണ്ടാവില്ല എന്നൊരു വാര്‍ത്ത ഞങ്ങള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കിടയില്‍ പരന്നു. എനിക്ക് വളരെയേറെ മനോവിഷമമുണ്ടാക്കിയ വാര്‍ത്തയായിരുന്നു അത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും ടീച്ചര്‍ കോളേജില്‍ വരാതിരിക്കില്ല എന്ന ആഗ്രഹചിന്തയില്‍ ഞാന്‍ തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. ടീച്ചറുടെ ക്ലാസുകള്‍ ഇല്ലാതായാല്‍ കോളേജ് ജീവിതത്തില്‍ വന്നുചേരാനിടയുള്ള ശൂന്യതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന കാര്യം എനിക്ക് ആലോചിക്കാനേ പറ്റില്ലായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും ഞാന്‍ നേരെ ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലേക്ക് പോയി അവരോട് ചോദിച്ചു:
"അടുത്തയാഴ്ച മുതല്‍ ടീച്ചര്‍ വരില്ലെന്ന് കേട്ടു. ശരിയാണോ?'
‘യെസ്, ഐ ഗോട്ട് എ ബെറ്റര്‍ ജോബ്