Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

മൊളക്കാല്‍മുരുവെന്ന പാഠപുസ്തകം- 4

​​​​​​​സീതാ കല്യാണം

Image Full Width
Image Caption
പ്രൊഫ. ടി. ശോഭീന്ദ്രന്‍ / ഫോട്ടോ :മുുഹമ്മദ് ഹനാന്‍
Text Formatted

പന്ത്രണ്ട് 

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം സീതണ്ണയോടൊപ്പം ഞങ്ങള്‍ ഗ്രാമത്തിന്റെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളിലേക്ക് നടക്കാനിറങ്ങി. മുത്താറി വയലുകളും നിലക്കടലപാടങ്ങളും കടന്ന് സീതണ്ണ തക്കാളിപ്പാടങ്ങളിലേക്ക് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയി. ഈ കാണായ പാടങ്ങളത്രയും സീതണ്ണയുടെ അച്ഛന്‍ ബസവപ്പ ഗൗഡയുടേതായിരുന്നു.

സീതണ്ണ ഒരു ഗൗഡരുടെ മകനാണെന്ന്​ കോളേജില്‍ നിന്ന് പലരും പറയുന്നതുകേട്ടിട്ടുണ്ട്. നാട്ടു ജന്മിയെപ്പോലൊരാള്‍ എന്ന ഒരര്‍ത്ഥം മാത്രമേ അതില്‍നിന്ന് അന്നെനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ.
ഗൗഡ ഒരു ജന്മിയാണ്. മാത്രമല്ല എല്ലാറ്റിനും തീര്‍പ്പു കല്‍പിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമമുഖ്യന്‍ കൂടിയായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ പഴയകാലത്ത് ഒരു കുടിയാന്‍ ജന്മിയോട് കാണിക്കുന്ന വിധേയത്വം അടിമത്തത്തിനു തുല്യമായിരുന്നു. നിസ്സഹായതയുടെ വംശപരമ്പരകളായി അവരവിടെ സഹനം കടിച്ചമര്‍ത്തി ജീവിച്ചു. പക്ഷെ, ഇവിടെ ഗ്രാമമുഖ്യനോടും കുടുംബത്തോടും ഗ്രാമീണര്‍ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം സ്വാഭാവികവും ആത്മാര്‍ത്ഥവുമായിരുന്നു. നാട്ടുവഴികളിലൂടെ നടന്നുപോവുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാരുടെ നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന സ്നേഹം മനസ്സില്‍ ഒരിളംകാറ്റു വന്നു തലോടുന്നതുപോലെ സുഖകരമായിരുന്നു.

സീതണ്ണ നടന്നുപോകുന്ന വഴികളിലെല്ലാം നാട്ടുകാരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവകള്‍ ഒഴുകിവരുന്നു.
ആളുകളുടെ കണ്ണിലും ഉള്ളിലും പെരുമാറ്റത്തിലുമെല്ലാം സ്നേഹം മാത്രം. പലരില്‍ നിന്നും ഒരുപോലെ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന സ്നേഹം, അതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അര്‍ത്ഥവത്തായ അനുഭവം എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് അന്നായിരുന്നു.
വയലുകളില്‍ പണിചെയ്യുന്നവര്‍ ജോലി നിര്‍ത്തി വണങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. മുറുക്കാന്‍ കറയുള്ള മോണകള്‍ കാട്ടി അമ്മമാര്‍ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിക്കുകയും വിശേഷങ്ങള്‍ ആരായുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്നേഹവും പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമേറ്റു വാങ്ങാന്‍ ഭാഗ്യമുള്ള ഒരു ജന്മമായിരുന്നു സീതണ്ണയുടേത് എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി. ഇതുപോലെ ഗ്രാമീണര്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടതെല്ലാം തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്നുമുണ്ടായിരിക്കണം. എന്തായാലും സ്നേഹത്തിന്റെതായ ഒരു പാരസ്പര്യം ആ ഗ്രാമത്തിലാകെയും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു.

സുഖരാജ് ചോദിച