Sunday, 17 October 2021

കഥ


Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted
ആറാമത്തെ-കല്ല്

ന്ദകുമാറിന് ദേഷ്യം വന്നാല്‍ മിണ്ടാതിരിക്കും.
കുറെ നേരം അങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കും.
അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ട് മലിനമായ ജലാശയം പോലെ ചപ്പു ചവറുകള്‍ നിറഞ്ഞതാണ്.
പലതും ചിന്തിക്കും.
വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതുമായ പലതരം വിചാരങ്ങളെ പല്ലുകള്‍ ഞെരിച്ചരയ്ക്കും.
മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ആരും കാണാതെ ഭിത്തിയിലിടിക്കും.
ഭാര്യയെയും കുട്ടികളെയും വെറുക്കും. ജീവിതത്തിന് അര്‍ത്ഥമില്ലെന്ന് മെല്ലെപ്പറഞ്ഞു ചന്തിയിലെ പൊടിതട്ടി എഴുന്നേറ്റ് നടക്കും. 

നന്ദനും രേവതിയും താമസിക്കുന്നത് വിശാലമായ ഒരു പറമ്പിന്റെ നടുവില്‍ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച ചെറിയ ഒരു വീട്ടിലാണ്.
രേവതിക്ക് പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ പറമ്പിലേക്ക് അവര്‍ ചെറിയ വീട് വെക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്.
വീട് ചെറുത് മതി എന്ന് രേവതി വാശി പിടിച്ചപ്പോള്‍ നന്ദന്‍ എതിര്‍ത്തില്ല.
ഏകദേശം ഒരേക്കറോളം വരുന്ന പറമ്പില്‍ ഇല്ലാത്ത കായ്കനികള്‍ ഇല്ല.
കാണാത്ത ഇഴ ജന്തുക്കള്‍ ഇല്ല.
ചുറ്റും മരങ്ങളും വള്ളികളും പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച് നിഴല്‍വീണ പാര്‍പ്പിടം ഒളിസങ്കേതം പോലെ തോന്നിച്ചു.
രാത്രിയില്‍ തെളിമയില്ലാതെ മിന്നുന്ന വെളിച്ചത്തിരുന്ന് അവരുടെ കുട്ടികള്‍ പാഠഭാഗങ്ങള്‍ ഉറക്കെ വായിച്ചു.
നന്ദന്‍ ഇളയതിനെ തിരുത്തി മോളെ ""ബദിരന്‍ അല്ല ബധിരന്‍''.
അവള്‍ അച്ഛനെ നോക്കി ചിരിച്ച്, പുസ്തകം ബാഗില്‍ മടക്കി വച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. നന്ദന്‍ മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടാവര്‍ത്തി പറഞ്ഞു നോക്കി ബദിരന്‍, ബദിരന്‍.

ആ വീട്ടില്‍ നാല് മനുഷ്യരല്ലാതെ രണ്ട് മൃഗങ്ങള്‍ക്ക്കൂടി വളരെ പ്രത്യക്ഷമായി അവകാശമുണ്ട്. അത് ഒരു നായയും പിന്നെ ഒരു പൂച്ചയും ആയിരുന്നു. മൂത്ത മകള്‍ നായയെയും ഇളയത് പൂച്ചയെയും അതിയായി സ്‌നേഹിച്ചു. ബാക്കി വന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഇത്തിരി തുള്ളികള്‍ അച്ഛനും അമ്മയും പരാതിയൊന്നുമില്ലാതെ പങ്കിട്ടെടുത്തു. 

sreejith konnoli

നന്ദന്‍ വൈകുന്നേരം ഓഫീസില്‍ നിന്നിറങ