Monday, 29 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

ഞാന്‍ മാത്രമല്ലാത്ത ഞാന്‍

​​​​എഴുതാന്‍ ഭയന്ന ഡയറിക്കുറിപ്പ്

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഇരുപത്

ന്റെ നാളിതു വരെയുള്ള ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഖകരമായ അനുഭവങ്ങളുടെ ഓര്‍മകളിലേക്കാണ് ഇനി ഞാന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നത്. ഈ ഓര്‍മകളുടെ ആവിഷ്‌കാരത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഈ ആത്മകഥ എഴുതാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് എന്നുപോലും പറയാം. എന്റെ സഹോദരനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ് ആ ഓര്‍മ. എന്നെ അളവറ്റ് സ്നേഹിക്കുകയും രോഗാവസ്ഥയില്‍ പലപ്പോഴും എന്നെ അത്രയും തന്നെ വെറുക്കുകയും ചെയ്ത ആളാണ് എന്റെ അനിയന്‍ പ്രദീപന്‍ (കുട്ടന്‍). അവന്‍ എനിക്കു തന്ന സ്നേഹം അതേ അളവില്‍ അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്‍ ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു എന്നോര്‍ത്ത് എന്റെ മനസ്സ് ചുട്ടുപൊള്ളിയ മണിക്കൂറുകള്‍ എത്രയെന്നു പറയാനാവില്ല. എനിക്ക് ആ അളവില്‍ സ്നേഹം തിരിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ കഴിയണമായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ ജീവിതം മറ്റൊരു തരത്തിലാകണമായിരുന്നു. അവനെ ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ സ്നേഹിക്കാനും പരിചരിക്കാനും ഞാന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്നെ ഉഴിഞ്ഞുവെക്കണമായിരുന്നു. അവന്‍ ഒരു ജോലിയിലെത്തി വിവാഹം കഴിച്ച് കുടുംബജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ഞാന്‍ വിവാഹിതനാവൂ എന്ന തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളണമായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷേ, അവന് അവന്റെ രോഗാവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കൊണ്ടുവരാന്‍ എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഒരു ത്യാഗവും സഹായിച്ചില്ലെന്നും വരാം. അവന്റെ ജീവിതത്തിന് മറ്റൊരു സാധ്യത സങ്കല്‍പിക്കുന്നതില്‍ കാര്യമൊന്നുമില്ല  എന്നതാവാം സത്യം. 

എന്നെക്കാള്‍ പതിനാല് വയസ്സ് ഇളയതാണ് എന്റെ സഹോദരന്‍ പ്രദീപന്‍. അമ്മയ്ക്ക് അതിരാവിലെ പ്രസവവേദന വന്നപ്പോള്‍ ഒന്നൊന്നര കിലോമീറ്റര്‍ അപ്പുറത്തുള്ള മിഡ് വൈഫിനെ വിളിക്കാന്‍ ഓടിയത് ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാന്‍ അടുക്കളയിലിരുന്ന് ചോറുണ്ണുന്ന നേരത്ത്  ആറോ ഏഴോ മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോള്‍ മുട്ടില്‍ ഇഴഞ്ഞ് അടുത്തേക്കു വന്ന അവന് കറിയുടെ നനവുള്ള മൂന്നോ നാലോ മണി ചോറ് ആദ്യമായി വായില്‍ വെച്ചുകൊടുത്തതും ഞാനാണ്.
അവന്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകത്ത് പത്തിരുപത്താറ് വര്‍ഷത്തിലേറെ കാലം ഞാന്‍ ജീവിച്ചത് എന്തിനെയാണ് തെളിയിക്കുന്നതെന്ന്  എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ അസാധാരണമായ മനോബലത്തിനുള്ള തെളിവാകാം ഇത്. അല്ലെങ്കില്‍ രണ്ട് മക്കളും ഭാര്യയും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളുമുള്ള അവസ്ഥയില്‍ മറ്റൊന്ന് ചിന