Thursday, 21 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

മൊളക്കാല്‍മുരുവെന്ന പാഠപുസ്തകം- 5

ശായരിയുടെ ആകാശജാലകങ്ങള്‍

Image Full Width
Image Caption
കുഗോബെട്ടയില്‍ നിന്നുള്ള മൊളക്കാല്‍മുരു ഗ്രാമദൃശ്യം
Text Formatted

പതിനാറ്

1973 കാലത്ത് ഒരു ദിവസം ഹിദായത്തുള്ള ഹുസൈനി എന്നു പേരായ ഒരാള്‍ കോളെജില്‍ വന്നുചേര്‍ന്നു. അദ്ദേഹം ഉര്‍ദു അധ്യാപകനും പണ്ഡിതനുമായ ഒരു മധ്യവസയ്കനായിരുന്നു. നല്ല ഇറക്കമുള്ള ഒരു ടര്‍ക്കിഷ് തൊപ്പി തലയിലണിയുകയും വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിനു മീതെ എന്നും ഒരു കോട്ട് ധരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. നീണ്ട് വിസ്താരമേറിയ ആ ശരീരത്തിന് ഒരു മംഗോളിയന്‍ പ്രകൃതമുണ്ടായിരുന്നു. മൊളക്കാല്‍മുരുവിലെ ഓരോ മണല്‍ത്തരിയെപ്പോലും ചിരിപ്പിക്കാന്‍ പോന്ന നര്‍മ്മബോധവും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചലനനിയമങ്ങളെ ഉള്ളിലാവാഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അപാരമായ പാണ്ഡിത്യവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
മിക്ക വൈകുന്നേരങ്ങളിലും ഞാനും ഹുസ്സൈനിയും ഒന്നിച്ചാണ് നടക്കാനിറങ്ങുന്നത്. അദ്ദേഹം പറയുന്നയാളും ഞാന്‍ ഒരു കേള്‍വിക്കാരനുമായിരുന്നു. തമാശകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു മുല്ലയുടെ പ്രകൃതമായിരിക്കും. പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഒരു സൂഫിയായി സ്വയം മാറുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയും ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് ചിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ കടന്നുപോയിരുന്നത്.

ഞങ്ങളുടെ ആശയവിനിമയങ്ങള്‍ ഹിന്ദിയിലായിരുന്നു. ഉര്‍ദുവാക്കുകള്‍ ഇടകലര്‍ത്തി കാവ്യാത്മകമായി മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുക. അദ്ദേഹം പറയുന്നതത്രയും ഉര്‍ദു ശായരികളാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. നട്ടുച്ചയ്ക്ക് പോലും മനസ്സില്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വിരിയിച്ചു തരാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മൊളക്കാല്‍മുരുവിലൂടെ ഉയര്‍ന്നു പറക്കുന്ന പൊടിമണ്ണില്‍ ഇളകി വരുന്ന കടല്‍ത്തിരമാലകളെ കാട്ടിത്തരാനും വാക്കുകള്‍കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചിരുന്നു.

ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടിരിക്കുകയും അതിന്റെ ആന്തരികതയിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ച് വിസ്മയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പൊട്ടിച്ചിരിക്കും. എന്നിട്ട് പറയും.
കുഛ് ഖാസ് ജാദൂ നഹി ഹേ ഹമാരെ പാസ്
ബസ് ബാത്തേം ദില്‍സെ കര്‍ത്തേ ഹെ

(എന്റെ കയ്യില്‍ മായാജാലങ്ങളൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നത് ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നാണ്)
ശായരികളെ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത് ഹുസൈനിയെ പരിചയപ്പെട്ട ശേഷമായിരുന്നു. ഒരു അവധി ദിവസ